درود بر ایران و ایرانیان آریایی

برافراشته باد درفش سرافراز کاویانی









هواپیمای جنگنده/بمب افکن North American F-107




هواپیمای F-107 طرح شرکت نورث آمریکن برای شرکت در رقابت طراحی جنگنده بمب افکن تاکتیکی نیروی هوایی ایالات متحده در دهه 1950 ترسایی بود.
جنگنده F-107 برگرفته از طرح F-100 Super Sabre اما دربرگیرنده بسیاری از نوآوری ها و ویژگی های طراحی تازه، به ویژه ورودی هوا بر بالای بدنه است.
سرانجام F-105 Thunderchief برنده این رقابت شد، و عمر پیش نمونه F-107 ،به عنوان یک هواپیمای آزمایشی به پایان رسید.



در ماه ژوئن سال 1953، پژوهشهای پیشرفته درون شرکت نورث آمریکن بر روی طرح F-100 منجر به پیشنهاد طرح NAA 211 گونه رهگیر : F-100BI و طرح NAA 212 گونه جنگنده/بمب افکن : F-100B شد.
کار مهندسی و طراحی نخستین بر روی پیکربندی F-100B ، به عنوان یک جنگنده/بمب افکن تاکتیکی متمرکز گشت، این برنامه دربرگیرنده یک دهلیز جنگ افزاری در زیر بدنه و ارائه شش آویزگاه جنگ افزار در زیر بالها بوده است.
دم عمودی تمام متحرک بود و یک سامانه واپایش پرواز خودکار در هواپیما گنجانده شد که توانایی انجام رول در سرعت فراصوتی با بهره از اسپویلر را به هواپیما میداد.



از برجسته ترین ویژگی های این هواپیما، دهانه ورودی متغیر(VAID) نصب شده بر پشت آن است. اگرچه در طراحی نخستین ورودی هوا در زیر بدنه و در زیر چانه مانند Vought F-8 Crusader قرارگرفته بود، اما سرانجام در یک جایگاه ناهمگون در بالا و پشت کابین خلبان قرار گرفت.
VAID در آن زمان یک سامانه یگانه بر F-107A بود، اما هم اکنون یک گونه نخستین از ورودی هوای سطح شیب دار با هندسه متغیر که به طور خودکار اندازه هوای ورودی به پیشرانه جت را واپایش می کند، به شمار میرود.
در آن زمان ثابت شد که سامانه VAID بسیار کارآمد است و شرکت نورث آمریکن طراحی مفهومی آنرا بر روی طرح های A-5 Vigilante , XB-70 Valkyrie و XF-108 Rapier خود آزمود.

جایگیری ورودی هوا بر پشت هواپیما نامعمول اما برای برآوردن نیازمندی نیروی هوایی برای حمل یک جنگ افزار هسته ای کوچک نیمه تطبیقی در دهلیز شکمی نیاز بود.
برخی منابع بیان می کنند که ورودی هوا در زیر چانه شوند یک موج شوک می شد که در راه اندازی این جنگ افزار هنایش(=تاثیر) داشته اما هیچگاه آزمایشی برای روشن شدن این هنایش انجام نگرفت.
پیامدهای این گزینش طراحی برای جان خلبان در هنگام پرتاب اضطراری نگران کننده بود.
همچنین ورودی هوا دید پشتی را نیز به شدت کاهش میداد. با این وجود این یک ایراد مهم برای یک هواپیمای جنگنده بمب افکن تاکتیکی سنجیده نشد و افزون بر این، در آن زمان ، بهره از موشکهای هدایت شونده فامد برای نبردهای هوایی در نظر گرفته شد.

در ماه اوت سال 1954، یک قرارداد برای سه پیش نمونه همراه با یک سفارش پیش تولید برای شش فروند اضافی امضا شد.

دستاورد دگرگونیهای گسترده در طراحی، بازطراحی F-100B به F-107A پیش از نخستین پرواز پیش نمونه آن بود.
به جنگنده F-107 هرگز نام رسمی داده نشد، اما گاهی با یادآوری طراحی جنگنده پیشین نورث آمریکن F-100 Super Sabre ، غیررسمی Super Super Sabre نامیده می شد.
خدمه پرواز اما با توجه به جایگاه ورودی هوا در بالای کاکپیت به آن لقب "آدم خوار" دادند.!
"F-107A" تنها نام اختصاص داده شده به هواپیما بود، هر چند بیشتر نشریات آنرا "YF-107A" نامیدند.



آدم خوار!

نخستین F-107A با شماره s/n55-5118 و خلبانی باب بیکر آزمایشگر ارشد نورث آمریکن نخستین پرواز خود را در 10 سپتامبر 1956 انجام داد و به سرعت 1.03 ماخ رسید.
اگرچه این پرنده پرواز خود را با پیروزی انجام داد، اما باز نشدن چتر ترمز منجر به یک فرود سخت شد و چرخ دماغه شکست. این پرنده ماخ 2 را در آزمایشی در 3 نوامبر 1956 به دست آورد.

پیش نمونه دوم F-107A با شماره s/n55-5119 نخستین پرواز خود را در 28 نوامبر سال 1956 انجام و برای آزمایش جنگ افزار با هر دو گونه بمب متعارف و هسته ای مورد بهره برداری قرار گرفت.
آخرین پیش نمونه n/s55-5120 نیز نخستین پرواز خود را در 10دسامبر 1956 انجام داد.

F-107A در پایان برنامه آزمونها پیروز بود اما فرماندهی یگان هوایی تاکتیکی TAC تصمیم به برگزاری یک همآوردی پروازی بین F-107A و Republic F-105 گرفت که برای همان نیازمندی گمارشی طراحی شده و از همان پیشرانه F-107A بهره می برد. اگرچه رقابت نزدیک بود اما F-105 به عنوان جنگنده تازه تاکتیکی استاندارد TAC گزینش شد.
سه پیش نمونه F-107A برای بستر آزمونهای گوناگون پروازی بکار گرفته شدند در حالی که سفارش پیش تولید 6 فروندی لغو شد.

در پایان سال 1957، پیش نمونه های 1 و 3 برای پژوهشهای پروازی با سرعت بالا به کمیته مشورتی ملی هوانوردی (NACA) اجاره داده شدند.

هواپیمای شماره 1 هم اکنون در موزه هوافضا Pima قرار دارد.



فرتوری که در آن پیش نمونه 3 در وضعیت نابسامانی دیده می شود

در سپتامبر سال 1959،هواپیمای شماره 3 با خلبانی اسکات کراسفیلد Scott Crossfield، در یک برخاست ناکام آسیب دید، هواپیما تعمیر شد اما سرانجام در آغاز دهه 1960 برای آموزش آتش نشانها نابود شد.!
بعدها روشن شد که 55-5120 در وضعیت بسیار بدی در مجموعه Tallmantz در فرودگاه اورنج کانتی کالیفرنیا تا سپتامبر 1970 ذخیره شده بود.

پیش نمونه دوم برای آزمایشها مورد بهره قرار نگرفت و به جای آن در تاریخ 25 نوامبر سال 1957 تا موزه ملی نیروی هوایی ایالات متحده در نزدیکی دیتون در ایالت اوهایو پرواز کرد.
این هواپیما کامل نشده بود و سامانه های ناوبری رادیویی نداشت.



پیش نمونه دوم در موزه ملی نیروی هوایی و سرگرد Good که فندک داشت.!


در آن پرواز تا موزه، خلبان سرگرد Clyde Good باید به دنبال یک فروند F-100 که در همان روز تحویل داده شده بود، پرواز میکرد.
پس از یک توقف برای سوختگیری در میانه راه، دو هواپیما از هم جدا شدند و Good ناچار شد جاده ی منطقه سنت لوئیس را در تاریکی دنبال کند.
اما این هواپیما روشنایی کاکپیت و آلات دقیق نداشت و Good ناچار بود برای خواندن آلات دقیق پیاپی از روشنایی فندک خود یاری بگیرد.!
او پرواز کرد و به اندازه ای به Dayton نزدیک شد تا در رادار پایگاه نیروی هوایی Wright-Patterson دیده و به سوی باند راهنمایی شود.
اینجا بود که سرگرد Good دریافت که چراغهای فرود نیز بروی هواپیما نصب نشده است! اما سرانجام در حالی که در اپروچ با فندک نمایشگر سرعت هوا را میخواند، توانست هواپیما را با پیروزی فرود آوَرَد.!



کاکپیت/نمای کناری/سه نما و فرتورهای بیشتر :
































ویژگیهای فنی :

خدمه : 1 نفر

درازا : 18.85 متر
دهانه بال : 11.15 متر
بلندا : 5.89 متر
گستره بال : 35 متر مربع

وزن خالی : 10،295 کیلوگرم
بیشینه وزن برخاست : 18،841 کیلوگرم

پیشرانه : یک دستگاه موتور توربوجت Pratt & Whitney YJ75-P-9 با رانش 24,500 پوند

بیشینه سرعت : 2 ماخ
برد : 3،885 کیلومتر
بلندای خدمتی : 16،220 متر
نسبت رانش به وزن : 0.62

بمب تا 10،000 پوند







فرتورهای بیشتر از این پرنده در اینجا


https://en.wikipedia.org/wiki/North_American_F-107






گرد آوری و برگردان : antheus فقط برای aerospacetalk.ir