@aerospacetalk @aerospacetalk @aerospacetalk @aerospacetalk
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 1 , از مجموع 1

جستار: جنگنده : گلاستر جاولین

  1. #1
    عضو گروه هوانوردي نظامي و مدیر انجمنهاي هواپيماهاي جنگنده،آموزش
    تاریخ عضویت
    Sep 2012
    محل سکونت
    ایران Varna
    نوشته ها
    2,252
    سپاسگزاری
    19,567
    سپاسگزاری شده : 21,053 بار در 2,256 پست
    قدرت امتیازدهی
    221
    Array

    پیش فرض جنگنده : گلاستر جاولین

    درود بر ایران و ایرانیان آریایی

    برافراشته باد درفش سرفراز کاویانی





    جنگنده گلاستر جاولین






    گلاستر جاولین "Gloster Javelin" یک جنگنده سنگین رهگیر شبانه دو موتوره همه گونه شرایط آب و هوایی که در اواخر دهه 1950 و بیشتر سالهای دهه 1960 ترسایی در نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا خدمت کرده است.

    این هواپیمای بال دلتا و دم T شکل، آخرین هواپیمای طراحی شده ای بود که با پیشوند Gloster نامیده شد. این جنگنده در نقش رهگیر در کنار جنگنده فراصوتی
    لایتنینگ ساخت English Electric موفق بود.




    English Electric Lightning


    پس از جنگ جهانی دوم ، بریتانیا تهدید ناشی از بمب افکن های راهبردی جت و سلاح های اتمی را شناسایی کرد، و در نتیجه اهمیت فراوانی برای برتری هوایی در حال توسعه از طریق ادامه پیشبرد فنآوری جنگنده خود حتی پس از پایان جنگ در نظر گرفته شد .

    شرکت Gloster Aircraft که هواپیمای Gloster Meteor تنها جت متفقین عملیاتی در طول جنگ جهانی دوم را توسعه و تولید نموده بود، به دنبال بهره بردن از تخصص خود، به نیاز 1947 وزارت هوایی برای یک جنگنده شبانه با عملکرد بالا بر اساس مشخصات F.44/46 وزارت هوایی پاسخ گفت.

    مشخصه F.44/46 برای یک جنگنده شبانه دو نفره که در رهگیری هواپیماهای دشمن تا ارتفاع 40000 پا توانا باشد ،تعریف شده بود. همچنین توانایی رسیدن به سرعت بیشینه 525 نات در این ارتفاع و انجام اوج گیریهای سریع، و رسیدن به ارتفاع 45000 پا در ده دقیقه مورد انتظار بود.

    گزینه های مورد نیاز اضافی دربرگیرنده کمترین مداومت پروازی دو ساعت ،توانایی برخاستن از باند 1500 متری، توانایی انجام مانورهای تا 4G در سرعتهای بالا، ترکیب یک رادار رهگیر هوابرد با هواپیما، رادیوی VHF چند کانال و سامانه های کمک ناوبری بود.
    همچنین لازم است این هواپیما به ازای نرخ تولید ده فروند در هر ماه برای 150 فروند مقرون به صرفه باشد.

    گلاستر چندین طرح به امید جلب رضایت مورد نیاز ارائه نمود.

    یک پیشنهاد در سال 1946،به نام P.228، شباهت بسیاری به جنگنده Meteor داشت،طرح بعدی P.234 بود در حالی که طرح P.238 ارائه شده در اوایل سال 1947 بسیاری از ویژگیهای متمایز جاولین از جمله بال مثلثی شکل بزرگ و طرح دم آن را نشان می داد.

    الزامات نیروی هوایی سلطنتی به طور عمده در رابطه با سامانه های تسلیحات و رادار دچار تغییراتی شد. گلاستر با آغاز اجرای این تغییرات به تحقیقات بیشتر درباره ویژگیهای ایرودینامیکی بالهای مثلثی که در آن زمان تازه محسوب میشد پرداخت. همچنین به سخت سازی سازه بدنه در اطراف موتورهای توربوجت جدید "سافیر" Sapphire ساخت شرکت "آرمسترانگ سیدلی" Armstrong Siddeley اقدام نمود.

    در 13 آوریل سال 1949، به دو شرکت تولیدکننده هواپیما ، "گلاستر" و "دی هاویلند" پروانه ساخت چهار پیش نمونه پروازی و یک بدنه برای انجام آزمونهای زمینی از میان طرحهای ارائه شده برای رقابت خود، داده شد.
    پیش نمونه شرکت گلاستر GA.5 و پیش نمونه دی هاویلند DH110 نام داشت.





    اولین پیش نمونه ساختاری در سال 1951 تکمیل شد. پس از حدود یک ماه آزمونهای زمینی، در تاریخ 26 نوامبر سال 1951 ، اولین پیش نمونه نخستین پرواز خود را در پایگاه هوایی مورتون انجام داد.
    بعدها سرخلبان آزمایشگر گلاستر "بیل واترتن" عنوان کرد که پرواز با جاولین به آسانی پرواز با هواپیمای پیستونی
    آورو آنسن بوده است.

    در طول یک پرواز آزمایشی ،با جدا شدن سطوح کنترل در میانه های پرواز ، هواپیما در آستانه سقوط قرار گرفت اما واترتن موفق به نشاندن هواپیما شد.
    او برای اقدامات خود را برای بازیابی داده های پرواز از درون هواپیمای سوزان "نشان جورج" را دریافت کرد.

    بالهای پیش نمونه دوم WD808 در سال 1953 مورد اصلاحاتی قرار گرفتند.

    پس از انجام آزمونهای ابتدایی توسط واترتن، خلبان دیگر شرکت گلاستر "پیتر لارنس"عهده دار آنجان آزمونها شد.
    در 11 ژوئن سال 1953، این هواپیما سقوط کرد. در حدود بلندای 120 متری ، لارنس موفق شد از هواپیما خارج شود، اما خیلی دیر شده، و وی کشته می شود.
    جاولین در واقع یک واماندگی شدید را تجربه کرد و بالها در این حالت مانند یک سرعتگیر هوایی عمل کردند و با کاهش شدید سرعت، نیروی بالابرنده کاهش یافت، لارنس بدون کنترل بالابر، توانایی کنترل مجدد را نداشه و هواپیما سقوط میکند.
    پس از این سانحه ، یک سامانه هشداردهنده واماندگی به طور خاص برای جنگنده جاولین توسعه داده شده و بر روی آن نصب گردید.

    پیش نمونه سوم برای نخستین بار با سامانه های گمارشی از جمله رادار نصب شده در 7 مارس سال 1953 پرواز کرد.
    پیش نمونه چهارم برای آزمون نصب و سازگاری تسلیحات در نظر گرفته شده و پیش نمونه پنجم در ژوییه سال 1954 نخستین پرواز خود را انجام داد.
    در چهارم ژوییه سال 1954 یک نمونه اولیه در طول آزمون پروازی به طور تصادفی به سرعت فراصوتی رسید.




    جاولین گونه FAW 1


    در اواسط سال 1953 سفارش برای تولید رسمی جنگنده جاولین صادر شد ،در حالیکه هنوز هم جنگنده "گلاستر متیور" به طور فعال توسط گلاستر تولید می شد ، بخشهای زیادی از جاولین به دیگر شرکت های هوایی زیرمجموعه گروه هاوکر سیدلی ، مانند "آرمسترانگ ویت ورث" واگذار شد.

    در حالیکه برخی بخشهای برنامه دچار دیرکرد شد ، اعلام وضعیت جاولین به عنوان " اولویت فوق العاده" برای تولید کمک کرد تا درگیر تولید بودن هر هواپیما به کمترین زمان برسد .

    اولین نمونه تولیدی جاولین XA544 در 22 ژوییه سال 1954 نخستین پرواز خود را در کاتزولدز انجام داد.

    در 21 اکتبر سال 1954 یک خلبان گلاستر در هنگام پرواز با جاولین با سریال XA546 پس از وارد شدن به آنچه که یک چرخش عمدی به نظر می رسید کشته شد.
    در 8 دسامبر سال 1955 نیز خلبان آزمایشگر دیگری در هنگام آزمونهای تسلیحات بر روی جاولین XA561، پس از وارد شدن به یک مانور اسپین تخت و ناتوانی چترهای ضد اسپین ، مجبور به خروج اضطراری شد.

    در پایان سال 1956 جنگنده جاولین تا گونه FAW 7 بهینه شد که نمونه قطعی از این هواپیما بوده و با مشخصات اصلی مورد نیاز وزارت هوایی همخوانی داشت. بعدها بسیاری از آنها به گونه FAW 9 ارتقا یافتند.



    جاولین گونه FAW 7 مجهز به
    موشکهای هوا به هوای فایراستریک



    در واقع جاولین به سرعت در حال بهینه سازی بود، در زمانی که نمونه هایی از استاندارد FAW 8 به سرعت درحال تحویل بود، هنوز گونه FAW 7 در خط تولید قرار داشت..!
    80 فروند هواپیما جاولین FAW 7 به طور مستقیم از خط تولید به ذخیره گاه رفت تا در نهایت با ارتقا به گونه FAW 9S به پرواز درآیند.
    در مجموع 427 فروند جنگنده جاولین در همه گونه ها به علاوه هفت فروند نمونه اولیه تولید شد.
    در حالی که علاقه مندی بسیاری از سوی چند نیروهای هوایی عضو ناتو وجود داشت، در نهایت هیچ سفارش صادراتی برای آن داده نمی شود.

    ویژگیهای آیرودینامیکی شامل بالهای مثلثی و دم T شکل بزرگ است. سوخت و سلاحها در بال مثلثی قرار داده شد در حالی که پیشرانه ها و خدمه در بدنه گنجانده شدند.
    ترکیب طراحی بال مثلثی و دم Tشکل به وسیله گلاستر برای مانور موثر در سرعت بالا و حفظ پایداری در سرعت کم فرود ضروری بود.

    در یک مورد در طول پروازهای آزمایشی زمانی که هر دو بالابر بالها از کار افتاده بودند جاولین با بهره بردن از ویژگیهای آیرودینامیکی ناشی از دم بزرگ T شکل خود قابل کنترل باقی ماند.
    تغییرات نسبت به نمونه های اولیه شامل تغییرات در انتهای بدنه و خروجی پیشرانه ها بود.

    بنابر گزارش ها پرواز با جاولین حتی با از دست دادن یک موتور آسان و بدون مشکل بود. سامانه پرقدرت کنترل پرواز ، هیدرولیکی و سرعتگیرها در مانورها کارایی بالایی داشتند و توانایی یک فرود سریع را فراهم می کردند. با وجود ویژگی های آیرودینامیکی غیر معمول هواپیما، جاولین از یک ساختار متعارف مواد ، آلیاژ آلومینیوم و مقدار کمی فولاد بهره می برد.

    این هواپیما از چهار بخش تشکیل شده بود دماغه ، بخش جلویی بدنه، بدنه میانی و بخش انتهایی بدنه.
    دماغه و بدنه عقبی قابل جابجایی برای نگهداری و جایگزینی آسان بود. پیشرانه ها در دو طرف بخش مرکزی بدنه و فضای داخلی در مرکز شامل دهلیز خدمات که بسیاری از زیر سامانه های الکتریکی، هیدرولیکی، و الکترونیک پروازی هواپیما در آن قرار دارد، واقع شده است.ورودیهای هوای پیشرانه ها در قسمت جلو از زیر کابین خلبان تا ریشه بال مثلثی تا انتها قرار داده شد.
    نیروی الکتریکی مورد نیاز برای آلات پروازی و رادار توسط دو ژنراتور 24V با توان هر کدام 6000W و مبدل های AC تامین می شد.



    نمایی از جاولین های اسکادران46


    جنگنده جاولین در سال 1956 در قالب اسکادران 46 نیروی هوایی سلطنتی انگلستان مستقر در ادیهام وارد خدمت شد.
    به منظور ایجاد آشنایی سریع با تایپ جدید از یک برنامه آموزشی پروازی فشرده استفاده شد و برنامه آشنایی با جاولین با ایجاد یک واحد جزئی تبدیل عملیاتی و یک تیم تخصصی برای کمک به اعضای دیگر اسکادران در در کوتاه ترین زمان موفق بود.در طول آزمونهای نیروی هوایی سلطنتی ، جاولین به راحتی توانایی متوقف کردن بمب افکن های جت مانند کانبرا و جتهای جنگنده مدرن، تا بیش از یک صد مایلی ساحل را دارا بود.

    در سال 1957 اسکادران 141 دومین اسکادران دریافت کننده جاولین بود که جایگزین اسکادران هواپیماهای دی هاویلند ونوم شد. جاولین به طور قابل توجهی به نیروی هوایی سلطنتی توانایی گسترش پویشهای شبانه حتی بیش از تواناییهای شبانه نیروهای آمریکایی را داد.در پایان ماه ژوییه سال 1959 تمام اسکادرانهای هواپیمای گلاستر متیور به جاولین از جمله گونه نوین FAW 7 تبدیل شده بودند.

    در رویارویی مالزی با اندونزی از سپتامبر 1963 تا اوت سال 1966 جاولینهای نیروی هوایی سلطنتی وارد کارزار شدند. جاولینهای اسکادران 60 و بعد اسکادران 64 پروازهای گشتی مسلح خود را از پایگاه نیروی هوایی سلطنتی واقع در تنگاه Tengah سنگاپور بر فراز جنگلهای مالزی را انجام میدادند.
    در سال 1964 یک فروند لاکهید C-130 هرکولس نیروی هوایی اندونزی در حالی که تلاش میکرد از کمند رهگیری یک فروند جاولین FAW 9 از اسکادران 60 بگریزد، بوسیله آن سرنگون شد.
    در ماه ژوئن سال 1967، پس از انحلال اسکادران 64 ، اسکادران 60 در پایگاه نیروی هوایی سلطنتی کای تک در هنگ کنگ، به دلیل نا آرامی ها در طول انقلاب فرهنگی چین مستقر شد.
    جاولینها در زامبیا نیز مستقر شده بودند.



    جاولینهای FAW 7s اسکادران 64
    در سال 1959



    آخرین گونه از جاولین به طور رسمی در پایان آوریل 1968 با انحلال اسکادران 60مستقر در پایگاه تنگاه سنگاپور بازنشسته شد، هرچند یک فروند از آن تا 24 ژانویه سال 1975 در پایگاه هوایی Boscombe Down نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا پرواز می کرد.


    در مجموع 435 بدنه توسط گلاستر و آرمسترانگ -ویتورث که هر دو از زیر مجموعه های شرکت هاوکر سیدلی بودند، ساخته شد.


    گونه های شناسایی، گونه بمب افکن و یک نوع مافوق صوت با حوزه تحت بدنه، بال نازک تر، و یک دم جدید. این جاولین می توانست با نازک بال خود تا سرعت 1.6 ماخ، با سقفی بالاتر از طرح های معاصر خود در ایالات متحده پرواز کند. کار اولیه با اتصالات بال نازک تر به بدنه جاولین آغاز شد اما به عنوان یک پروژه توسعه این تغییرات آنقدر زیاد بود که می توانست آن را به طور موثر به یک هواپیمای دیگر تبدیل کند، البته با داشتن یک شباهت ظاهری به جاولین..!!





    جاولین گونه FAW 9R




    گونه های توسعه یافته جاولین :

    FAW 1
    گونه اولیه با پیشرانه آرمسترانگ سیدلی سافیر با رانش هر کدام 8000 پوند
    رادار بریتیش AL.17
    چهار قبضه توپ 30 میلیمتری آدن با عملگر الکتریکی
    از این گونه 40 فروند تولید شد و هفت نمونه اول نیز به این استاندارد ارتقا یافتند

    FAW 2
    رادار AL.17 با رادار آمریکایی وستینگهاوس AN/APQ-43 جایگزین شد. از این گونه 40 فروند تولید گشت.

    T3
    گونه آموزشی دونفره بدون رادار، آسمانه برای دید بهتر اصلاح شد ، دارای دم تمام متحرک و توانایی انباشت سوخت داخلی بیشتر با حفظ چهار قبضه توپ خود.
    از این گونه 22 فروند به همراه یک پیش نمونه تولید شد.

    FAW 4
    همانند گونه FAW 1 با رادار AL.14 و تغییراتی در بالها و همچنین دم تمام متحرک.
    از این گونه 50 فروند تولید شد.

    FAW 5
    بر اساس FAW 4 با تجدید نظر در ساختار بال از نظر ترکیب مخازن سوخت. همچنین پیش بینی برای نصب پایلون موشک که در عمل هرگز نصب نشد.
    از این گونه 64 فروند تولید گشت.

    FAW 6
    از این گونه که شامل رادار آمریکایی گونه FAW 2 و بالهای اصلاح شده گونه FAW 5 بود ، 33 فروند تولید شد.

    FAW 7
    دارای پیشرانه های تازه Sa.7 با رانش هریک 11000 پوند .
    مسلح به دو قبضه توپ 30 میلیمتری آدن و چهار موشک هوا به هوای "فایر استریک".
    همچنین تجهیز دو اسکادران به گونه FAW 7s که فقط به چهار قبضه توپ آدن مسلح بودند
    از این گونه 142 فروند تولید شد.

    FAW 8
    مجهز به پیشرانه های Sa.7R با قدرت هریک 12300 پوند.
    دارای drooped لبه حمله و ثابت کننده خودکار.

    FAW 9
    در مجموع 118 فروند از گونه FAW 7s با بالهاب اصلاح شده و پیشرانه MK8 به این گونه تبدیل شدند.
    44 فروند نیز با نصب سامانه سوختگیری هوایی به گونه FAW 9 F/R تبدیل شدند.
    از این 44 فروند ، 40 فروند با نصب مخازن سوخت در زیر بالها به گونه FAW 9 R مبدل گشتند.!

    چندین گونه دیگر نیز مورد بررسی قرار گرفت از جمله :







    Gloster Javelin 3View



    مشخصات فنی :

    خدمه : دو نفر شامل خلبان و افسر رادار

    درازا : 17.15 متر
    دهنه بال : 15.28 متر
    بلندا : 4.88 متر
    مساحت بالها : 86 متر مربع

    وزن خالی : 10،886 کیلوگرم
    بیشینه وزن برخاست : 19،580 کیلوگرم

    پیشرانه : دو دستگاه موتور توربوجت سافیر 7R ساخت سیدلی آرمسترانگ با توان هریک 12،300 پوند

    بیشینه سرعت : 1،140 کیلومتر بر ساعت
    سقف پرواز : 15،865 متر
    نسبت رانش به وزن : 0.79
    برد : 1،530 کیلومتر

    تسلیحات :

    چهار قبضه توپ 30 میلیمتری آدن
    4 فروند موشک هوا به هوای De Havilland Firestreak

    مجهز به رادار وستینگهاوس AN/APQ-43









جستارهای مشابه

  1. جنگنده YRF-4C
    توسط antheus در انجمن مكدانل داگلاس
    پاسخ ها: 0
    آخرين نوشته: 19-11-2013, 22:52
  2. معرفي جنگنده ها: 1-F3D Sky Knight اولين جنگنده ي شبانه
    توسط ژنرال خلبان محسن در انجمن هواپیماهای جنگنده
    پاسخ ها: 3
    آخرين نوشته: 22-11-2009, 21:55
  3. جنگنده ؛ MIG-37
    توسط Saeid12345 در انجمن ميکويان
    پاسخ ها: 16
    آخرين نوشته: 10-04-2007, 20:52
  4. جنگنده ؛ Su-15 Flagon
    توسط صمد در انجمن سوخو
    پاسخ ها: 1
    آخرين نوشته: 01-07-2005, 09:15

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید جستار جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان فرستادن پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست در نوشته خود ضمیمه کنید
  • شما نمیتوانید نوشته های خود را ویرایش کنید
  •