@aerospacetalk
صفحه 3 از 6 نخستنخست 123456 آخرینآخرین
نمایش نتایج: از شماره 21 تا 30 , از مجموع 60

جستار: خبرهای LHC

  1. #21
    مدیر انجمن کیهانشناسی
    تاریخ عضویت
    Nov 2011
    محل سکونت
    Rasht-IRAN
    نوشته ها
    2,037
    سپاسگزاری
    6,488
    سپاسگزاری شده : 17,235 بار در 2,049 پست
    قدرت امتیازدهی
    184
    Array

    پیش فرض پاسخ : یافتن "بوزون هیگز", یکی از برجسته ترین یافته های دانشمندان در 50 سال گذشته

    کشف ذره بنیادی جدیدی که دانش فیزیک را دگرگون میکند

    فیزیکدانان روسی ادعا میکنند بوزون جدیدی را کشف کردهاند که توسط مدل استاندارد پیشبینی نشده است. در صورت تائید این کشف دنیای فیزیک دستخوش دگرگونی خواهد شد.






    به گزارش تازه هاي نجومي به نقل از خبرآنلاين فیزیکدانان روسی ادعا میکنند بوزون جدیدی را کشف کردهاند که توسط مدل استاندارد پیشبینی نشده است. در صورت تائید این کشف دنیای فیزیک دستخوش دگرگونی خواهد شد.
    علی رنجبران: در میانه دهه 1930/1310 فیزیکدانان تصور میکردند که همه ذرات زیر اتمی را میشناسند و پروتون، نوترون و الکترونها یک اتم را تشکیل میدهند. اما این رویا خیلی طول نکشید و در 1936/1315 میون کشف شد، ذره جدیدی که وقتی ایزیدور ایزاک رابی (برنده نوبل فیزیک) وقتی از یافتن آن مطلع شد، کنایه مشهورش را اینچنین بیان کرد: «این از کجا پیدایش شد؟»
    تازگی شواهدی منتشر شده که نشان میدهد ممکن است یک بوزون جدید وجود داشته باشد که در هیچ جای مدل استاندارد فیزیک ذرات بنیادی وجودش پیشبینی نشده است. اگر وجود این ذره خارج از مدل استاندارد به اثبات برسد، آنوقت دوباره باید یک فیزیکدان پیدا شود و بگوید: «این از کجا پیدایش شد؟»
    بوزون سبک و جدیدی که فعلاE38 نامیده میشود، در انتظار بررسیهای بیشتر و تائید از سوی منابع رسمی و مستقل به سر میبرد. این بوزون در شتابدهنده ذرات ابررسانای نوکلوترون در موسسه مشترک تحقیقات هستهای در دوبنا کشف شده که نزدیک شهر موسکو است. بر اساس مقالهای که در پایگاه علمی arxiv منتشر شده، فیزیکدانان روس این ذره را در پی برخورد دو پروتون و در محدوده جرمی 38 مگا الکترونولت (هر الکترونولت برابر 1.6 ضربدر 10 به توان منفی 19 ژول است)کشف کردهاند که فقط از جرم نوترینو و جفتذره الکترون-پوزیترون بیشتر است. آنها همچنین در این مقاله ادعا کردهاند که این ذره رفتاری شبیه بوزون دارد. این درحالی است که تاکنون پیشبینیهای مدل استاندارد تا به حال با کشفهای زیادی به حقیقت پیوسته و بر اساس این مدل سبکترین بوزون، پایون با جرمی در حد 135 مگا الکترونولت است.
    هرچند هنوز تا تائید این ذره راه درازی مانده، اما طی شصت سال گذشته، این محدوده از انرژی برای جستجوی ذره جدیدی بارها و بارها جستجو شده و جالب اینکه در چندین مورد، نشانههایی از ذرهای سبکوزن نیز یافت شد. این ذره پایدار نیست و نیمهعمر کوتاهی دارد که پس از واپاشی به تولید دو کوارک منجر میشود. اگر این ذره فاقد بار الکتریکی و پایدار بود، میتوانست کاندیدای اول ماده تاریک باشد، اما افسوس که اینطور نیست!




    ین پایه
    ای رشک ماه و مشتری با ما و پنهان چون پری //// خوش خوش کشانم می بری آخر نگویی تا کجا
    هر جا روی تو با منی ای هر دو چشم و روشنی /// خواهی سوی مستیم کش خواهی ببر سوی فنا

    مولانا





  2. #22
    مدیر انجمن کیهانشناسی
    تاریخ عضویت
    Nov 2011
    محل سکونت
    Rasht-IRAN
    نوشته ها
    2,037
    سپاسگزاری
    6,488
    سپاسگزاری شده : 17,235 بار در 2,049 پست
    قدرت امتیازدهی
    184
    Array

    پیش فرض پاسخ : یافتن "بوزون هیگز", یکی از برجسته ترین یافته های دانشمندان در 50 سال گذشته

    16آبان ۱۳۹۱

    دانشمندان دانشگاه سوینبرن استرالیا موفق به کشف دورترین ابرنواختر جهان شدند.
    به گزارش علم پرس به نقل از ایسنا، این موفقیت امکان مشاهده کمسابقه انفجارهای نخستین ستارگان در راستای شکلگیری انفجار عظیم (بیگ بنگ) را فراهم میکند.دانشمندان دو ابرنواختر فوق درخشان (انفجارهای ستارهیی که ۱۰ تا ۱۰۰ برابر درخشانتر از انواع دیگر ابرنواختر هستند)، را با استفاده از رصدخانه W. M. Keck در هاوایی شناسایی کردند که یکی از آنها دورترین ابرنواختر مشاهده شده به شمار میآید.به گفته جف کوک از دانشگاه فناوری سوینبرن در استرالیا و یکی از اعضای تیم تحقیقاتی، دورترین ابرنواختر رصد شده از مرگ یک ستاره بسیار عظیم ناشی شده و در مقایسه با سایر ابرنواخترها به روشی بسیار متفاوتتر منفجر میشود. جرم این ستاره عظیم ۱۰۰ تا ۲۵۰ برابر بزرگتر از خورشید بوده است.




    دانشمندان حاضر در این پروژه علمی از طیفسنج تصویربرداری رزولوشن پایین (LRIS) واقع در کک جهت جستوجوی انتشارات اخیر ابرنواخترهای کشف شده استفاده کردند.مطالعه این رخدادها درک بهتری را از مواد شیمیایی که به هنگام مرگ این ستاره به فضا ساطع شدهاند، در اختیار دانشمندان میگذارد.به گفته کوک، مدت زمان کوتاهی پس از بینگ بنگ فقط هیدروژن و هلیم در جهان وجود داشتند و تمامی دیگر عناصر کنونی از جمله کربن، اکسیژن، آهن و سیلیکون در هسته ستارگان یا طی انفجارات ابرنواختری تولید شدند.نخستین ستارگان پس از انفجار عظیم، چارچوب فرایند طولانی غنیکردن جهان که منجر به تولید کهکشانهای مختلف، ستارگان و سیارات امروزی شد را فراهم کردند.
    بن پایه

    شاید بهتر بود این مطلب را در قسمت دیگر سامانه های ستاه ای درج می کردم اما از آنجایی که در نهایت به انفجار بزرگ (بیگ بنگ ) مربوط می شد در همین جا درج کردم.
    ای رشک ماه و مشتری با ما و پنهان چون پری //// خوش خوش کشانم می بری آخر نگویی تا کجا
    هر جا روی تو با منی ای هر دو چشم و روشنی /// خواهی سوی مستیم کش خواهی ببر سوی فنا

    مولانا





  3. #23
    مدیر انجمن کیهانشناسی
    تاریخ عضویت
    Nov 2011
    محل سکونت
    Rasht-IRAN
    نوشته ها
    2,037
    سپاسگزاری
    6,488
    سپاسگزاری شده : 17,235 بار در 2,049 پست
    قدرت امتیازدهی
    184
    Array

    پیش فرض پاسخ : یافتن "بوزون هیگز", یکی از برجسته ترین یافته های دانشمندان در 50 سال گذشته

    احتمال بروز تردید در نظریه فیزیک عمومی با ذره نادر جدید


    نتایج اولیه اندازهگیری یک ذره بسیار نادر در برخورد دهنده بزرگ هادرونی میتواند نظریه فیزیک عمومی را با چالش مواجه سازد.

    به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، محققان فیزیک ذرات در برخورد دهنده Tevatron در ایلینیوز از دو دهه قبل، تلاش برای یافتن نشانههایی از فرآیند فروپاشی ذرات را آغاز کردهاند که تا کنون بینتیجه بوده است، اما فیزیکدانان برخورد دهنده بزرگ هادرون (LHCb) از کشف نخستین شواهد از وقوع فروپاشی این ذرات خبر میدهند.

    این اندازهگیری در تاریخ 12 نوامبر (22 آبان) انجام شده و دانشمندان اعلام کردهاند، نشانههایی از ذرات زیراتمی موسوم به B_s مشاهده کردهاند که از پیوند یک ضد کوارک پایین با یک کوارک شگفت (strange) ساخته شدهاند.

    موئونهای B_s ذرات زیر اتمی ناپایدار هستند که بطور طبیعی بر روی زمین وجود ندارند، اما زمانی که پروتونها در برخورد دهنده بزرگ هادرونی در عمق 27 کیلومتری زیر زمین با سرعتی معادل سرعت نور به یکدیگر برخورد داده میشوند، انفجاری روی می دهد که باعث ایجاد ذرات مختلف از جمله مقدار مشخصی ذرات موئون B_s میشود.

    پیشبینی فروپاشی این ذرات بر اساس مدل استاندارد در حدود سه بار در هر یک میلیارد فروپاشی کامل موئون B_s است.

    اندازهگیری جدید نشان میدهد، فرآیند فروپاشی نادر این ذرات هر 3.2 بار در هر یک میلیارد فروپاشی کلی روی میدهد و اگر فرکانس فرآیند فروپاشی بسیار متفاوت از پیشبینی مدل استاندار باشد، ممکن است نشان دهنده ذرات جدید مانند ذرات «ابر جفت» باشد.

    برخی مدلها پیش بینی می کنند که «ابر تقارن» باعث تقویت فرکانس این نوع از فروپاشی شوند.

    «ابرتقارن» یکی از عمومیترین نظریههای فیزیک جدید محسوب میشود؛ یعنی تمام ذرات زیر اتمی شناخته شده میتوانند دارای ذرات «ابر جفت» باشند و اگر این ذرات ابر جفت وجود داشته باشند، بسیاری از اسرار بنیادی فیزیک مانند ماهیت ماده تاریک توضیح داده می شوند.

    این اندازه گیری مقدماتی بوده و اطلاعات کافی برای تأیید تصادفی نبودن این رویداد هنوز بدست نیامده است. نتایج یافته جدید محققان LHCb در سمپوزیوم برخورد دهنده ذرات هادرونی در کیوتو ژاپن اعلام میشود.

    منبع:ایسنا
    ای رشک ماه و مشتری با ما و پنهان چون پری //// خوش خوش کشانم می بری آخر نگویی تا کجا
    هر جا روی تو با منی ای هر دو چشم و روشنی /// خواهی سوی مستیم کش خواهی ببر سوی فنا

    مولانا





  4. #24
    مدیر انجمن کیهانشناسی
    تاریخ عضویت
    Nov 2011
    محل سکونت
    Rasht-IRAN
    نوشته ها
    2,037
    سپاسگزاری
    6,488
    سپاسگزاری شده : 17,235 بار در 2,049 پست
    قدرت امتیازدهی
    184
    Array

    پیش فرض پاسخ : یافتن "بوزون هیگز", یکی از برجسته ترین یافته های دانشمندان در 50 سال گذشته

    فروکش هیجان دانشمندان درباره «بوزون هیگز»

    ذره بنیادی «بوزون هیگز» که کشف آن توسط دانشمندان مرکز سرن اعلام شد، ممکن است از هیجان کمتری نسبت به آنچه انتظار میرفت، برخوردار باشد. این ذره یک چیز عجیب و غریب با یک قلمرو جدید در کیهانشناسی نبوده بلکه یک «هیگز مدل استاندارد» متناسب با مفهوم علمی رایج از جهان است.






    به نقل از ايسنا ذره بنیادی «بوزون هیگز» که کشف آن در ماه ژوئیه توسط دانشمندان مرکز سرن به تمام دنیا اعلام شد، ممکن است از هیجان کمتری نسبت به آنچه انتظار میرفت، برخوردار باشد.

    دانشمندان در گزارش روز پنجشنبه خود در نشستی در کیوتو که در آن آخرین اطلاعات از برخورد دهنده بزرگ هادرونی ارائه شد، اظهار کردند که به احتمال زیاد ذره کشف شده در ماه ژوئیه همان ذره گریزان بوزون هیگز است که جرم ماده را تامین میکند.
    با این حال آنها تاکید کردند که اطلاعات بدست آمده نشان داده که این ذره یک چیز عجیب و غریب با یک قلمرو جدید در کیهانشناسی نبوده بلکه یک «هیگز مدل استاندارد» متناسب با مفهوم علمی رایج از جهان است.
    این دانشمندان از ظهور شواهد بیشتر از بوزون هیگز بودن این ذره جدید در روند تحقیقات خود خبر دادهاند اما هنوز هیچ نشانهای از غیرمعمولی بودن این ذره نسبت به پیشبینیهای اولیه مشاهده نشده است.
    وظیفه اولیه برخورددهنده بزرگ هادرونی 10 میلیارد دلاری مرکز سرن، شناسایی هیگز بوده که بدون آن بقایای ذرات در حال پرواز پس از انفجار بزرگ در 13.7 میلیارد سال پیش نمیتوانستند به شکل ستارگان، سیارات و یا کهکشانها در بیایند.
    وجود این ذره در سال 1964 توسط پیتر هیگز، فیزیکدان انگلیسی فرض شد که میتوانست شکاف مدل استاندارد را پر کند.
    دانشمندان از دهه 1980 به دنبال این ذره بودند تا دو سال پس از آغاز کار برخورددهنده بزرگ هادرونی در سال 2010 متوجه چیزی شبیه به آن شدند. اما این محققان همچنان به پژوهشهای خود برای اثبات وجود آن با قطعیت سیگما-5 ادامه دادند.
    دانشمندان همچنین امید داشتند که این پژوهش بتواند به آنها شواهد بیشتری را برای مفاهیم دیگری مانند ابرتقارن، ماده تاریک و انرژی تاریک که آنها را جزء حوزه «فیزیک نوین» خواندهاند، ارائه کند.
    ابر تقارن در نظریه می تواند در توضیح ماده تاریک که طبق باورها حدود 25 درصد جهان شناخته شده را تشکیل داده، کمک کند اما طبق گزارشات روز پنجشنبه هنوز هیچ نشانهای از آن شناسایی نشده است.
    این در حالیست که دانشمندان هنوز امید خود را برای کشف یافتههای عجیبتر از دست ندادهاند؛ چرا که این ذره شبیه به هیگز برای گواهی دادن ابرتقارن باید حداقل در پنج نوع مختلف باشد.
    به گفته محققان، چالش کنونی، سنجش دقیق تمام ویژگیهای ذره جدید بوده و درک درست از ذرات پنهان آن زمان میبرد.
    دانشمندان اکنون به سالهای پس از 2014 چشم دوختهاند که در آن زمان قدرت این برخورددهنده مدور دوبرابر شده یا یک برخورددهنده خطی که طرح آن برای ژاپن ریخته شده، آماده شود.

    بن پایه


    ای رشک ماه و مشتری با ما و پنهان چون پری //// خوش خوش کشانم می بری آخر نگویی تا کجا
    هر جا روی تو با منی ای هر دو چشم و روشنی /// خواهی سوی مستیم کش خواهی ببر سوی فنا

    مولانا





  5. #25
    مدیر انجمن کیهانشناسی
    تاریخ عضویت
    Nov 2011
    محل سکونت
    Rasht-IRAN
    نوشته ها
    2,037
    سپاسگزاری
    6,488
    سپاسگزاری شده : 17,235 بار در 2,049 پست
    قدرت امتیازدهی
    184
    Array

    پیش فرض پاسخ : یافتن "بوزون هیگز", یکی از برجسته ترین یافته های دانشمندان در 50 سال گذشته

    آیا الکترونها، سیاهچالهها یا بوزون هیگز واقعا وجود دارند؟



    اریک اسکری:
    آیا شما تاکنون وسوسه شدهاید که بپرسید آیا مولفههایی همچون الکترونها، سیاهچالهها یا بوزون هیگز واقعا وجود دارند یا خیر؟ به عنوان یک شیمیدان، من درباره آنچه در حوزه کاری من واقعی و قابل اعتماد است، نگرانم. آیا این «مولفه»ها و «نظریه»های شیمی و مکانیک کوانتوم است که تاحد زیادی جدول تناوبی را توضیح میدهد؟ همچنین دلیل دیگر نگرانی من این است که تمام این مسئله مستقیما به قلب یه بحث قدیمی، مهم (و حل نشده) درباره چگونگی درنظرگرفتن کشف های علمی مربوط میشود.

    به گزارش علم پرس به نقل از نیوساینتیست، دو جبهه در این بحث وجود دارد: واقعگرایی علمی و ضد واقعگرایی علمی. واقعگرایی علمی مستلزم این است که اگر علم توانسته با مفروض قرار دادن وجود مولفههایی مانند الکترون به چنین پیشرفتهای بزرگی دست یابد، در آن صورت ما باید قدم بعدی را با پذیرش اینکه آنها واقعا وجود دارند، برداریم. آن جهانی که بوسیله علم توصیف شده است، جهان واقعی است. نظریههای کنونی ما به عنوان چیزی که به طور تصادفی به دست آمده، بیش از حد موفقیتآمیز هستند: ما به نحوی به نقشههای طراحی دنیا علاقهمند شدهایم.

    این به مذاق هر کسی خوش نمیآید. ضد واقعگراها پیشرفتی را که بهوسیله علم ایجاد شده، میپذیرند اما در مورد گام اضافی ایمان به جنبه مادی موجوداتی که خود نمیتوانند در عمل ببینند، کم میآورند. افراد ضد واقعگرا معمولا استدلال متقابل خود را در راستای این خطوط بیان میدارند: بسیاری از نظریههای گذشته و مولفههای تبدیل به نظریه شده، آمده و رفتهاند ( آیا اتر و مایه آتش را بهخاطر نمیآورید)، چرا ما باید هیچ کدام از آنها را واقعی تلقی کنیم؟ این برای ما سخت است که بگوییم که چه تعداد دانشمند به هر کدام از دو اردوگاه (اعم از واقع گرا و ضد واقعگرا) تعلق دارند؛ بهعلاوه شما ممکن است درباره برخی از تئوریها واقعگرا و درمورد بیشتر تئوریهای خلاصه همچون مکانیک کوانتم ضد واقعگرا باشید.

    ضد واقع گراها همچنین ادعا میکنند که وقتی یک مولفه یا نظریه منحصر بهفرد تکراری میشود، رویکردشان آنها را در موقعیت بهتری برای سازگاری با تغییر قرار میدهد. آنها ادعا میکنند که خرج نکردن اعتقاد در یک نظریه خاص و ایمان نیاوردن به آن، به آنها اجازه میدهد تا با راحتی بیشتری به سمت جایگزینهای آن حرکت کنند.

    در مقابل واقعگراها ادعا میکنند یک چنین رویکردی اهانت آمیز یا حتی خطرناک است. علم پیشرفت خود را مدیون حرکت بی سروصدا در پشت سر واقعیت در مورد جهان است: اگر نظریههای موفق تنها جایگزین نظریههای موفق دیگر میشدند، آن پیشرفت واقعا معجزه آسا میبود. نگرانی آنها از این است که ضد واقعگرایی میتواند منجر به دیدگاهی شود که طی آن همه نظریهها نسبی هستند؛ و به این ترتیب بتوانند بخش عمدهای از مفهوم پیشرفت علمی را تهدید کنند. شاید فکر کنید که این تنها مجادلهای بین فیلسوفهای علم است، اما این بسیار مهم است که ببینیم دانشمندان چگونه خود را ارائه میکنند و چطور هر شخص دیگری وضعیت علم را به نظاره مینشیند.

    آیا راه گریزی از این تنگنا وجود دارد؟ در سال ۱۹۸۹/۱۳۶۸، جان ورال که یک فیلسوف علم از دانشکده اقتصادی لندن بود، مقالهای را تحت عنوان «واقعگرایی ساختاری: بهترین هردو جهان» در ژورنال Dialectica منتشر کرد. در این مقاله او شمای کلی واقعگرایی ساختاری را مطرح کرد، رویکردی که او ریشه آن را تا هنری پوانکاره، ریاضیدان شهیر فرانسوی ردگیری کرده بود و او را مبدع آن میدانست. برای ورال، زمانی که نظریههای علمی تغییر میکند، آنچه میماند بیشتر از اینکه محتوی (مولفهها) باشد، دربرگیرنده فرم (ساختار ریاضی) است.

    یک مثال تاریخی

    ورال برای در دفاع از دیدگاه خود، از مثال هایی از نظریههای نوری قرن نوزدهم استفاده کرد. برای مثال، در سال ۱۸۱۲ یک مهندس فرانسوی به نام آگوستین جین فرسنل، یک نظریه را درباره ماهیت نور مطرح کرد که پیشبینیهای موفقیت آمیزی از آن حاصل شد. فرنسل براین باور بود که امواج نور به صورت اختلالی در یک محیط مکانیکی کاملا باز محسوب میشدند. اما نظریه تابش الکترومغناطیسی جیمز کلرک ماکسول، که در آن نور بهعنوان اختلالی در یک میدان مغناطیسی دیده میشد، جای این نظریه را گرفت.

    ورال و دیگران چنین استدلال میکنند که بهرغم این شکست، اگر فرنسل مفهوم درستی از نور نداشت، در عوض ساختار صحیح نور را فهمیده بود، چراکه برخی از معادلات او به طور موفقی در تئوری ماکسول قرار میگرفتند و رفتار نور در نظریه ماکسول از قوانینی شبیه با تئوری فرنسل تبعییت میکرد.

    ورال از حمایت فیلسوفانی چون جیمز لادیمن از دانشگاه برستول، و فلاسفه فیزیک همچون استیون فرنچ در دانشگاه لیدز و سیمون ساندرز در دانشگاه اکسفورد برخوردار شده است.

    در این بین، آنها محدوده واقعگرایی ساختاری را تا حدی گسترش دادهاند که گذار از مکانیک کلاسیک به نسبیت و از مکانیک کلاسیک به کوانتم را شامل شود. این ایده که ذرات مولفههای نهایی نیستند، کاملا جدید نیست، اما برخی از منتقدین بیان میکنند که نظریهپردازی در مورد ریسمانهای کوانتومی نظریه ریسمان، تنها یک مولفه را با دیگری جایگزین میکند. واقعگرایی ساختاری از این هم فراتر میرود و توجه را از هر شکلی از مولفهها حذف میکند.

    و در سال ۲۰۰۷/۱۳۸۶، لیدیمن و دیگران کتابی تحریک کننده را با عنوان «همه چیز باید برود» منتشر کردند. عمده استدلال آنها در این کتاب، در رد یک هستیشناسی علمی مبتنی بر چیزهایی همچون ذرات ودر عین حال تمرکز کردن بر روی ساختار بنیادین ریاضی بود.

    در باب جدول تناوبی عناصر

    میتوانیم بگوییم که برای اینکه واقع گرایی ساختاری یک راه جدی را به سمت جلو ارائه کند، مجبور خواهد بود که برای دیگر حوزههای علم نیز کار کند. بنابراین من مشغول اعمال کردن آن به جدول تناوبی بودهام. جدول تناوبی عناصر یک سیستم طبقه بندی برای رفتار همه عناصر شیمیایی و در برخی موارد ترکیبات آنها است. خواص این عناصر که در این جدول مطابق با افزایش عدد اتمی (تعداد پروتونها) آرایش یافته اند، تکرر تقریبی را بهطور منظم اما با فواصل متفاوت(۲، ۸، ۸، ۱۸، ۳۲، ۳۲و …) نشان میدهد.

    در سال ۱۸۶۹، هنگامی که دیمیتری مندلیف جدول تناوبی خود را منتشر کرد، کسی چیزی درباره ساختار اتم و یا اینکه حاوی پروتون ،الکترون و نوترون است، نمیدانست. این دانش، که به توضیح درباره علت اینکه جدول تناوبی اینگونه کار میکند کمک میکند، از تئوری کوانتوم به دست آمده که در سال ۱۹۲۰ توسط نیلز بوهر، ولفگانگ پولی،ورنر هایزنبرگ واروین شرودینگر تدوین شد.

    بهطور کلی، الکترونها در لایههای کوانتومی یافت میشوند. تعداد الکترونهای لایه خروجی، شیمی یک عنصر را تعیین میکند و اینکه در کدام ستون از جدول تناوبی باید قرار بگیرد. نظریه نسبیت خاص البرت انیشتین در ابتدا تاثیر کمی بر روی شیمی داشت اما حالا برای شیمیدانها از نان شب هم واجبتر است، بهخصوص در محاسبات نظری بر روی همه نوع خصوصیتهای اتم و مولکولها. برای مثال، از نظریه نسبیت برای توجیه اینکه چرا طلا برخلاف همه عناصر اطراف خود رنگ زرد منحصر به فردی دارد، استفاده شده بود. و با بهکاربردن نسبیت و همچنین مکانیک کوانتم برای شیمی، وجود ترکیبات جدیدی پیشبینی شده بودند (شامل مولکول فلورنWAu12 ، که حاوی تنگستن است).

    آنچه باقی مانده است و به احتمال خیلی زیاد پس از این هم باقی بماند، نسبت بین عناصری است که در جدول تناوبی وجود دارند. به معنای واقعی کلمه، این ساختار یا مبنای سازمان دهی شیمی است تا محتوی. آیا این ساختار یک مفهوم ریاضی است؟ این سوال اصلا پاسخ روشنی ندارد، و انجمنهای علمی سعی میکنند تا پاسخ را با تحلیل ریاضیات جدول تناوبی با استفاده از نظریه گروهها به دست بیاورند. گمان من بر این است که مشخص خواهد شد که اینگونه است.

    آیا واقعگرایی ساختاری در زیستشناسی مدرن نیز نقشی خواهد داشت؟ از برخی جهات، این علم هم خط سیری شبیه به شیمی داشته است. زمانی که چارلز داروین نظریه خود در مورد تکامل توسط انتخاب طبیعی را در سال ۱۸۵۹ منتشر کرد، نظریه او یک مکانیزم فیزیکی را کم داشت که انتخاب با استفاده از آن انجام شود. این کسری سرانجام با کشف DNA تامین شد، که نقش آن برای زیست شناسی، مشابه نقشی است که الکترون در شیمی بازی کرده است.

    اما دیانای تا به اینجا تنها چیزها را دربر میگرد: ما برای بیشتر رفتن به عمق این دانش، نیاز به یک مسیر ریاضی داریم. دیانای کد ژنتیکی را مطابق با توالی پایههای A، T، G و C تعیین میکند. و به این ترتیب مسئله تبدیل به یک مسئله ترکیبات ریاضی و انواع مباحث محاسباتی میشود، که در طول پروژه ژنوم انسان از سال ۱۹۹۰، و حالا در اصلاح ژنتیک نقش بازی کرد.

    واقعگرایی ساختاری ورال در مسیر درست قرار دارد؛ نه فقط در مورد فیزیک، بلکه برای شیمی و زیست شناسی هم به همچنین. اگر اشتباه نکرده باشم، او و همکارانش سزاوار تقدیر برای معرفی راهی برای حل این معمای دراز مدت، مناقشه برانگیز و کاملا بنیادین هستند.

    * اریک اسکری استاد شیمی و تاریخ فلسفه علم در دانشگاه کالیفرنیا در لس آنجلس (یو.سی.ال.ای) است. او مقالات و کتابهای زیادی در زمینه جدول تناوبی منتشر کرده که «معرفی یسیار کوتاه جدول تناوبی»، منتشر شده توسط انتشارات آکسفورد هم جزو آنها است.
    منبع : علم پرس
    ای رشک ماه و مشتری با ما و پنهان چون پری //// خوش خوش کشانم می بری آخر نگویی تا کجا
    هر جا روی تو با منی ای هر دو چشم و روشنی /// خواهی سوی مستیم کش خواهی ببر سوی فنا

    مولانا





  6. #26
    مدیر انجمن کیهانشناسی
    تاریخ عضویت
    Nov 2011
    محل سکونت
    Rasht-IRAN
    نوشته ها
    2,037
    سپاسگزاری
    6,488
    سپاسگزاری شده : 17,235 بار در 2,049 پست
    قدرت امتیازدهی
    184
    Array

    پیش فرض پاسخ : یافتن "بوزون هیگز", یکی از برجسته ترین یافته های دانشمندان در 50 سال گذشته

    هیجان جدید فیزیک مدرن با کشف دو بوزون هیگز متفاوت


    ۱۲۳٫۵ گیگاالکترون ولت و دیگری از ۱۲۶٫۶ گیگاالکترون ولت برخوردار است.

    به گزارش علم پرس به نقل از ایسنا، یک ماه پیش دانشمندان برخورددهنده بزرگ هادرونی آخرین نتایج بوزون هیگز را منتشر کردند که اگرچه باعث شگفتی بسیار شد اما جذابترین بخش آن نتایجی بود که منتشر نشدند.
    دادههای اصلی هیگز از ماه ژوئیه نشان داده بودند که هیگز بیش از آنچه که باید، به دو فوتون تجزیه میشود که یک نشانه جالب اما کمرنگ از یک کشف جدید در حوزه فیزیک بود.
    در ماه نوامبر دانشمندان تجربههای اطلس و برخورددهنده بزرگ هادرونی همه اطلاعات بجز دادههای دو فوتونی را به روزرسانی کردند.
    هفته گذشته محققان تجربه اطلس بالاخره نتایج دو فوتونی را منتشر کردند. کشف آنها به قدری عجیب بوده که برخی فیزیکدانان امکان بروز اشتباه را در آن وارد کردهاند. این نتایج نشاندهنده دو ذره بود که جرم یکی ۱۲۳٫۵ گیگاالکترون ولت و دیگری ۱۲۶٫۶ گیگاالکترون ولت و نشانگر یک تفاوت چشمگیر سه گیگاالکترون ولتی در آمار است.
    اگرچه ضمیمههای خاص مدل استاندارد فیزیک ذرات وجود بوزن هیگزهای متعدد را فرض کردهاند اما هیچ کدام پیشبینی دو ذره هیگز با جرمهای مشابه را پیشبینی نکردهاند.
    آنها همچنین پیشبینی نکردهاند که چرا یک ذره باید ترجیحا به دو ذره تجزیه شده در حالیکه ذره دیگر به فوتون تجزیه میشود.
    این در حالیست که فیزیکدانان زیادی این نتایج را یک اشتباه محاسباتی و آزمایشی خواندهاند و برخی حتی بر روی آن شرطبندی کردهاند. البته محققان سرن از این واکنشها آگاه بوده و از این رو به نظر سه ماه گذشته را به آزمایش مجدد برای اطمینان از عدم بروز اشتباه در این دادهها گذراندهاند.
    نتایج نهایی این بررسیها قرار است در ماه مارس اعلام شود.

    بن پایه
    ای رشک ماه و مشتری با ما و پنهان چون پری //// خوش خوش کشانم می بری آخر نگویی تا کجا
    هر جا روی تو با منی ای هر دو چشم و روشنی /// خواهی سوی مستیم کش خواهی ببر سوی فنا

    مولانا





  7. #27
    عضو گروه هوانوردی نظامی و سرپرست انجمن های هوانیروز و هوادریا
    تاریخ عضویت
    Jan 2008
    محل سکونت
    اَبَر خوشۀ سنبله
    نوشته ها
    4,337
    سپاسگزاری
    48,783
    سپاسگزاری شده : 54,825 بار در 4,298 پست
    قدرت امتیازدهی
    543
    Array

    پیش فرض پاسخ : خبرهای LHC - و یافتن بوزون هیگز

    ۱۳۹۱/۱۱/۲۷

    برخورد دهنده بزرگ "هادرون" خاموش شد/ آغاز به كار با بالاترين قدرت از 2015


    به گزارش خبرگزاری مهر، برخورد دهنده بزرگ هادرون که در سال 2012 برای شناسایی ذره ای به نام بوزون هیگز بار دیگر به تیتر بسیاری از رسانه ها تبدیل شد.

    به دنبال نقایص تکنیکی و این مسئله مهم که این دستگاه پس از روشن شدن هرگز خاموش نشده و با انرژی تمام برای هدف خود کار کرده، اکنون نیازمند تعمیر و به روز سازی است. برنامه تعمیر و به روزسازی این برخورد دهنده و زیرساختهای آن در اواخر سال 2014 انجام می شود.

    تشعشعات برخورد دهنده بزرگ هادرون در ساعات اولیه صبح روز پنجشنبه از کار افتاد اما این دستگاه تا شنبه صبح 1734 مغناطیس خود را به دمای محیط می رساند."


    از این دوره بی سابقه تعمیر و به روزسازی با عنوان " خاموشی بلند مدت 1" یاد می شود که قرار است تا سال 2015 به طول بیانجامد.

    این دستگاه با قدرت 8 تریلیون الکترون – ولت در سال 2012 کار کرده است که این قدرت یک تریلیون ولت نسبت به سال 2011 بیشتر بوده است.

    وقتی دوره خاموشی به پایان برسد این دستگاه با قدرت 14 تریلیون ولت کار خود را آغاز می کند، این میزان قدرت بالاترین قدرت برخورد است که تاکنون توسط دانشمندان مورد استفاده قرار گرفته است.

    تونی ویدبرگ فیزیکدان دانشگاه آکسفورد که با آشکار ساز اطلس برخورد دهنده بزرگ هادرون کار می کند گفت: ما تاکنون با موفقیت اما با نیمی از بیشینه میزان انرژی کار می کردیم، چرا که ما می توانیم مغناطیسها را با نصف سرعت طراحی شده کنونی به کار بیاندازیم.

    مشکل ارتباط بیان مغناطیسهای بزرگی بوده است که به هدایت ذرات باردار اطراف حلقه 27 کیلومتری برخورد دهنده هادرون کمک می کند.
    در سال 2008 درست 9 روز پس از جریان نخستین تشعشعات ذره ای در برخورد دهنده بزرگ هادرون نقص فنی به علت بالارفتن دمای مغناطیسهای ابررسانا که باید در دماهای پایین کار کند متوقف شد. پس از این نقص فنی دستگاه با 14 ماه وقفه در تاریخ 21 نوامبر 2009 بار دیگر آغاز به کار کرد.
    برنامه خاموش سازی هادرون دربرگیرنده عملیات به روز سازی آن به چهار آشکار ساز، محافظت از دستگاه های الکترونیکی و حتی تعمیر سیستم تهویه تونل که حلقه اصلی برخورد دهنده را درخود جای داده نیز می شود.

    این خاموشی تا پایان نوامبر 2014 به طول می انجامد و دستگاه کار خود رادر فوریه یا مارس 2015 از سر می گیرد.

    در این زمان دانشمندان به تحلیل اطلاعات فراوان سال 2012 پرداخته که نسبت به اطلاعات سال 2011 دوبرابر حجم دارد.
    قانونهای انجمن هوانوردی و هوافضای پارسی
    همه را بخوانیم و به تکتکشان پایبند باشیم

    -----------------------------------------------------

    ایکاش هر ایرانی دستکم یکبار شاهنامۀ فردوسی رو بخونه...بویژه بخش "پادشاهی یزدگرد" رو (اینجا).

    استاد سخن, سعدی میفرماید:
    طاعت آن نیست که بر خاک نهی پیشانی صدق پیش آر که اخلاص به پیشانی نیست
    بنپایه: (اینجا)

    اندازه ها از کوچکترین تا بزرگترین - بسیار دیدنی و اندیشه برانگیز

  8. #28
    مدیر انجمن کیهانشناسی
    تاریخ عضویت
    Nov 2011
    محل سکونت
    Rasht-IRAN
    نوشته ها
    2,037
    سپاسگزاری
    6,488
    سپاسگزاری شده : 17,235 بار در 2,049 پست
    قدرت امتیازدهی
    184
    Array

    پیش فرض پاسخ : خبرهای LHC - و یافتن بوزون هیگز

    ذره ای شبیه هیگز در آینه


    فیزیکدانان تقریباً 50 سال است که در جستجویِ بوزون هیگز هستند. در ماهِ جولای سال 2012 دو همکاری در برخورددهندهی بزرگ هادرونی (LHC) در مرکز سرن، کشف جدیدی را اعلام کردهاند، که با انتظارات اصلی در مورد بوزون هیگز در توافق است. اما آیا این ذره قطعهی آخر از پازلِ مدل استاندارد است یا چیز مرموز دیگری هم وجود دارد؟



    آزمایشِ مهمی که میتواند در مورد این ذره انجام شود، پاریتهی آن است، و آن اینکه تصویر آینهای آن چگونه رفتار میکند؟ در یک آینه، ذرات با پاریتهی زوج، شبیه هماند درحالیکه ذرات با پاریته ی فرد برعکساند به نظر میرسند. بوزون هیگزِ مدلِ استاندارد، یک اسکالر بوده و ذرهای با اسپین صفر و پاریتهی زوج است. اما مدلهای زیادی وجود دارند که شامل ذرهای با پاریته ی فرد و اسپین صفر هستند که به شبه بردار معروفند.

    برای اولین بار، همکاری CMS که در LHC صورت گرفت، محدودیتهایی را در موردِ این امکان قائل شد. آنها واپاشی این ذرهی جدید را به یک جفت از بوزونهای Z مطالعه میکنند که هرکدام از آنها، به نوبهی خود، به یک زوج از لپتونها واپاشی میکنند. توزیع زاویهای لپتونها را تحت این پیش فرض که در آن اسپینِ ذرهی جدید صفر است، تحلیل کرده و دریافتند که سناریوی شبه اسکالرِ با پاریتهیِ فرد بی اعتبار بوده و مقدار آماری موثرِ p آن تنها 2.4% است. بنابراین تمامی شواهد تا کنون حاکی از سازگاریِ ذره ی جدید با بوزون هیگزِ مدلِ استاندارد است.

    بن پایه


    ای رشک ماه و مشتری با ما و پنهان چون پری //// خوش خوش کشانم می بری آخر نگویی تا کجا
    هر جا روی تو با منی ای هر دو چشم و روشنی /// خواهی سوی مستیم کش خواهی ببر سوی فنا

    مولانا





  9. #29
    مدیر انجمن کیهانشناسی
    تاریخ عضویت
    Nov 2011
    محل سکونت
    Rasht-IRAN
    نوشته ها
    2,037
    سپاسگزاری
    6,488
    سپاسگزاری شده : 17,235 بار در 2,049 پست
    قدرت امتیازدهی
    184
    Array

    پیش فرض پاسخ : خبرهای LHC - و یافتن بوزون هیگز

    بلاتکلیفی فیزیکدانان برسر وجود بوزون هیگزی دیگر



    کشف ذره بوزون هیگز رویدادی حقیقی است،اما فیزیکدانان درباره همخوانی ذره کشف شده با پیشبینیهای موجود هنوز تردیدهای فراوانی دارند.

    بر اساس گزارش لایوساینس، تاکنون دادههای بهدست آمده نشان دادهاند که ذره کشف شده هیگز، ذرهای که میتواند ایجاد جرم در دیگر ذرات را توضیح دهد،هیچ شگفتی خاصی ایجاد نکردهاست،اما این به آن معنی نیست که این ذره در آینده نیز شگفتیساز نخواهد بود. فیزیکدانان در روز 13 آوریل 2013 در نشست انجمن فیزیک آمریکا اعلام کردند که این ذره کشف شده میتواند در آینده شگفتیساز شود و حتی ممکن است بوزونهای هیگز دیگری کشف شوند.

    مارکوس کلات فیزیکدان MIT در این نشست گفت مدلهای نظری زیادی وجود دارند که پیشبینی میکنند میدان هیگز بسیار پیچیدهاست. برخی از این نظریات پیشبینی کردهاند که بیش از پنج بوزون هیگز با جرمهای مختلف وجود دارند.

    فیزیکدانان در ماه مارچ تایید کردند ذره جدیدی که در بزرگترین برخورددهنده فیزیکی جهان کشف شده، بوزون هیگز است. این ذره که جرمی 126 برابر جرم یک پروتون دارد، به نظر با مدل استاندارد فیزیک،غالبترین نظریه در فیزیک ذرهای، همخوانی دارد. در این مدل بوزون هیگز با میدان هیگز، میدان انرژی که درون فضا پخش شده و بسیاری از ذرات را به جرم آغشته میکند، در ارتباط است. اصل بر این است که همانطور که یک شناگر با حرکت در میان یک استخر خیس میشود، ذرات نیز با عبور از میان میدان هیگز دارای جرم میشوند.

    کشف این ذره هیگز تاکنون منجر به ناخشنودی فیزیکدانان شدهاست زیرا آنها امیدوار بودند این ذره بتواند نظریات آنها را به سرانجام برساند اما آنها را در بلاتکلیفی نگهداشتهاست. محققان اکنون میگویند باید اطلاعات بیشتری درباره هیگز به دست بیاورند، از جمله اینکه آیا تنها یک نمونه از این ذره در جهان وجود دارد؟ ممکن است در سال 2015 با فعالسازی دوباره برخورد دهنده بزرگ هادرون فیزیکدانان بتوانند نمونههایی سنگینتر از بوزون هیگز را کشف کنند، یا شاید انواع دیگر آن در دادههایی که دردست بررسی هستند پنهان شده باشند.

    منابع :همشهری
    ای رشک ماه و مشتری با ما و پنهان چون پری //// خوش خوش کشانم می بری آخر نگویی تا کجا
    هر جا روی تو با منی ای هر دو چشم و روشنی /// خواهی سوی مستیم کش خواهی ببر سوی فنا

    مولانا





  10. #30
    مدیر انجمن کیهانشناسی
    تاریخ عضویت
    Nov 2011
    محل سکونت
    Rasht-IRAN
    نوشته ها
    2,037
    سپاسگزاری
    6,488
    سپاسگزاری شده : 17,235 بار در 2,049 پست
    قدرت امتیازدهی
    184
    Array

    پیش فرض پاسخ : خبرهای LHC - و یافتن بوزون هیگز

    بیگ بنگ چه صدایی داشته است؟




    فیزیکدانان براین باورند در ابتدای شکلگیری جهان، صدایی نافذ همهجا را دربر گرفته است و اکنون گروهی از این فیزیکدانان این صدا را شبیهسازی کرده اند.

    براساس گزارش دیسکاوری، جان کرامر فیزیکدان دانشگاه واشنگتن است که نهتنها شواهدی از صدای ایجاد شده درهنگام وقوع بیگبنگ، مهبانگ یا انفجار بزرگ را بهدست آورده، بلکه این صدای آرام و عمیق که درهنگام شکلگیری جهان هستی ایجاد شده را شبیهسازی کرده است.

    پس از وقوع بیگبنگ، نظریهای که گروهی از فیزیکدانان آن را پدیده آغازگر جهان هستی میدانند، جهان به اندازهای سریع منبسط شد که ماده خود صدایی بسیار بم از خود ایجاد کرده و امواج صوتی دچار کشیدگی و پیچیدگی شدند. به گفته کرامر با بسط جهان امواج صوتی درمیان رسانایی متراکم منتشر شد،از این رو ابرکره جهان مانند یک ناقوس صدایی از خود ایجاد کرد.

    این تاثیر مشابه صدایی است که در حین وقوع یک زلزله 9 ریشتری از زمین ایجاد میشود،با این تفاوت که کل جهان را در بر میگیرد. این صدا مدتها است که از بین رفتهاست، اما ردپاهایی از خود برروی پسزمینه ریزامواج کیهانی،بازتابی حرارتی انرژی که درزمان بیگبنگ آزاد شده، بهجا گذاشته است.

    درسال 2003، کاوشگر ریزامواج ناهمسان ویلکینسون ناسا یا WMAP تصویری دقیق از پسزمینه ریزامواج کیهانی جهان در اختیار دانشمندان قرار داد و کرامر براین باور است میتوان این اطلاعات حرارتی را به طولموجهای صوتی تعمیم داد. به بیانی دیگر پسزمینه ریزامواج کیهانی جهان نوعی صفحه برای ضبط صدای بیگبنگ بودهاست.

    کرامر بعدها با تبدیل دادههای WMAP به صدا با استفاده از یک نرمافزار رایانهای توانست صدایی را ایجاد کند که بسیار بم، ساده و خشن است. اطلاعات جدیدی که از تلسکوپ پلانک به دست آمده به کرامر امکان داد تا این صوت شبیه سازی شده را دقیقتر ساخته و منتشر کند. البته صدای اصلی بسیار بم است و برای اینکه بتوان آن را شنید،کرامر فرکانس آن را 100 سپتیلیون بار (سپتیلیون عدد 10 به توان 42 است) ارتقا داده تا بتواند آن را در محدود قابل شنوایی گوش انسان قرار دهد.

    منبع
    ای رشک ماه و مشتری با ما و پنهان چون پری //// خوش خوش کشانم می بری آخر نگویی تا کجا
    هر جا روی تو با منی ای هر دو چشم و روشنی /// خواهی سوی مستیم کش خواهی ببر سوی فنا

    مولانا





صفحه 3 از 6 نخستنخست 123456 آخرینآخرین

جستارهای مشابه

  1. خبرهای هواپيمايي معراج
    توسط sriran در انجمن اخبار سایر شرکتهای هواپیمایی
    پاسخ ها: 53
    آخرين نوشته: 22-10-2017, 12:12
  2. خبرهای تفتان ایر
    توسط ali iran در انجمن اخبار سایر شرکتهای هواپیمایی
    پاسخ ها: 62
    آخرين نوشته: 07-07-2017, 18:06
  3. خبرهای گویال سرخ
    توسط emint در انجمن سياره بهرام
    پاسخ ها: 31
    آخرين نوشته: 23-01-2016, 20:06

برچسب ها برای این جستار

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید جستار جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان فرستادن پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست در نوشته خود ضمیمه کنید
  • شما نمیتوانید نوشته های خود را ویرایش کنید
  •