هر هواپیمایی اعم از مسافربری یا باری، با چندین چیدمان صندلی یا جانمایی بار طراحی میشه. بدترین وضعیت در تولید مسیر بارگذاری بر روی سازه همیشه به عنوان ملاک طراحی در نظر گرفته میشه. با افزایش وزن لزوما از برد کاسته میشه که به مفهوم کاهش سوخت قابل حمل هستش. البته دوستان به ZFW ماکزیمم اشاره کردند که در نظر گرفته میشه، ولی ممکنه جانمایی های وزنی لحاظ شده در طراحی، ورای این عدد هم باشه که بسته به ماموریت هواپیما قابل تغییره.
همراه هر هواپیمایی یک دفترچه ی Weight&Balance آماده میشه که مسئول مربوطه رو به هنگام بارگذاری وزنی هواپیما از وضعیت های مجاز آگاه میکنه. مواردی چون تحمل پانل های کف در برابر بارهای سازه ای، CG Potato و بسیاری دیگه در این دفترچه آورده میشه.
علاوه بر حداکثر وزن محموله قابل حمل، نوع جانمایی اون هم از اهمیت بسیاری برخورداره که بالانس بودن پرنده رو تامین می کنه. مثلا شما در محدوده ی محموله ی مجاز نمیتونین چیدمان و جانماییتون به نحوی باشه که مرکز جرم از بازه ی تعیین شده فراتر بره.
بچه هایی که مکانیک پرواز کارکردن، دقیقا این مسئله رو میدونن.