@aerospacetalk
صفحه 1 از 3 123 آخرینآخرین
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 10 , از مجموع 24

جستار: جابجايي در بعد زمان

  1. #1
    Aviation Electronics Technician
    تاریخ عضویت
    Dec 2006
    نوشته ها
    279
    سپاسگزاری
    0
    سپاسگزاری شده : 189 بار در 98 پست
    قدرت امتیازدهی
    15
    Array

    پیش فرض جابجايي در بعد زمان

    يكي از جالبترين افكار بشر، طرح جابجايي در بعد زمان است؛ البته اگر از بعد ديگری به قضيه نگاه كنيم، همه ما مسافر زمان هستيم.

    همين الان كه شما اين مقاله را مي خوانيد، زمان پيش مي رود و آينده به حال و حال به گذشته تبديل مي شود. نشانه اش هم رشد موجودات است. ما بزرگ مي شويم و مي ميريم؛ پس زمان در جريان است.

    آلبرت اينشتين با دادن نظريه نسبيت خاص نشان داد كه اين كار از نظری در خور نظریه شدن است. بر طبق اين نظريه اگر شيئي به سرعت نور نزديك شود، گذشت زمان برايش آهسته تر صورت مي گيرد؛ بنابر اين، اگر بتوان با سرعت بيش از سرعت نور حركت كرد، زمان به عقب برمي گردد.

    مانع اصلي اين است كه اگر جسمي به سرعت نور نزديك بشود، جرم نسبي آن به بي نهايت ميل مي كند؛ بنابر این نمي شود شتابي بيش از سرعت نور پيدا كرد. اما شايد يك روز اين مشكل هم حل شود. بر خلاف نويسنده ها و خيالپردازها كه فكر مي كنند سفر در زمان بايد با يك ماشين انجام شود، دانشمندان بر اين عقيده اند كه اين كار به كمك يك پديده طبيعي صورت مي گيرد. در اين خصوص سه پديده مد نظر است: سياهچاله هاي دوار، كرم چاله ها و ريسمان هاي كيهاني.

    سياهچاله ها

    اگر ستاره ای چند برابر خورشيد باشد و همه سوختش را بسوزاند، از آنجا كه نيروي جاذبه قوي دارد؛ بنابر این، جرم خودش در خودش فشرده مي شود و حفره سياه رنگی مانند يك قيف درست مي كند كه نيروي جاذبه فوق العاده زيادي دارد؛ طوري كه حتي نور هم نمي تواند از آن فرار كند. اما اين حفره ها بر دو نوع هستند. يك نوع آنها نمي چرخند؛ بنابر این، انتهاي قيف يك نقطه است. در آنجا هر جسمي كه به حفره مكش شده باشد، نابود مي شود. اما يك نوع ديگر سياهچاله نوعي است كه در حال دوران است و به همين دليل انتهاي قيف يك قاعده دارد كه به شكل حلقه است. مانند: يك قيف واقعي است كه انتهايش باز است. همين نوع سياهچاله است كه مي تواند سكوي پرتاب به آينده يا گذشته باشد.

    انتهاي قيف به يك قيف ديگر به اسم سفيدچاله مي رسد كه درست عكس آن عمل مي كند؛ يعني هر جسمي را بشدت به بيرون پرتاب مي كند. از همين جاست كه مي توانيم پا به زمان ها و جهان هاي ديگر بگذاريم.

    كرم چاله

    یك سكوي ديگر گذر از زمان است كه در مدت چند ساعت ما را چند سال نوري جا به جا می كند. فرض كنيد دو نفر، دو طرف يك ملحفه رو گرفته اند و مي كشند. اگر يك توپ تنيس بر روي ملحفه قرار دهيم، يك انحنا در سطح ملحفه به سمت توپ ايجاد مي شود.

    اگر يك تيله به روي اين ملحفه قرار دهيم، به سمت چاله اي كه آن توپ ايجاد كرده است مي غلطد. اين نظر اينشتين است كه كرات آسماني در فضا و زمان انحنا ايجاد مي كنند؛ درست مانند همان توپ روي ملحفه.

    حالا اگر فرض كنيم فضا به صورت يك لايه دوبعدي روي يك محور تا شده باشد و بين نيمه بالا و پايين آن خالي باشد و دو جرم هم اندازه در قسمت بالا و پايين مقابل هم قرار گيرد، آن وقت حفره اي كه هر دو ايجاد مي كند، مي تواند به همديگر رسيد و ايجاد تونلی كند؛ مانند اينكه يك ميانبر در زمان و مكان ايجاد شده باشد، به اين تونل مي گويند كرم چاله.

    اين اميد است كه كهكشاني كه به ظاهر ميليونها سال نوري دور از ماست، از راه چنين تونلي بيش از چند هزار كيلومتر دور از ما نباشد، در اصل مي توان گفت كرم چاله تونل بين يك سياهچاله و يك سفيدچاله ارتباط دارد و مي تواند بين جهان هاي موازي ارتباط برقرار كند و در نتيجه به همان ترتيب مي تواند ما را در زمان جا به جا كند.

    آخرين راه سفر در زمان ريسمان هاي كيهاني است. طبق اين نظريه مجموعه رشته هايي به ضخامت يك اتم در فضا وجود دارد كه كل جهان را پوشش مي دهد و در فشار خيلي زيادي هستند.

    اينها هم نيروي جاذبه خيلي قوي دارند كه هر جسمي را سرعت مي دهد و چون مرزهاي فضا زمان را مغشوش مي كند، بنابر این مي توان از آنها براي گذر از زمان استفاده كرد.

    تونل زمان

    واقعيت يا خيال؟ حالا اينها را گفتيم، ولي چند اشكال در اين كار است. اول اينكه اصلا نفس نظریه سفر در زمان يك پارادوكس است. پارادوكس يا محال نما؛ يعني چيزي كه نقض كننده (نقيض) خودش در درونش است. نمونه ای می آوریم: اگر خدا مي تواند هر كاري را انجام دهد، پس آيا مي تواند نعوذ بالله سنگي درست كند كه خودش هم نتواند تكانش دهد؟ اين يك پارادكس است؛ زیرا اگر بگوييم آري؛ پس آن وقت با اينكه خدا هر كاري را مي تواند انجام دهد، متناقض است و اگر بگوييم نه؛ باز هم همان مي شود. يعني خدا هر كاري را نعوذ بالله نمي تواند انجام دهد.

    نمونه ديگر اين است كه اگر من در زمان به عقب برگردم، به تاريخي كه هنوز به دنيا نيامده بودم. پس چطور مي توانم آنجا باشم يا مثلا اگر برگردم و پدربزرگ خودم را بكشم، پس من چطور به وجود آمده ام؟ يك راه حلي كه براي اين مشكل پيدا شده است، نظريه جهان هاي موازي است.

    طبق اين نظريه امكان دارد چند جهان وجود داشته باشد كه مشابه جهان ماست، اما ترتيب وقايع در آنها فرق مي كند. پس وقتي به عقب برمي گرديم، در جهان ديگری وجود داريم؛ نه در جهاني كه در آن هستيم.

    طبق اين نظريه بي نهايت جهان موازي وجود دارد و ما هر دستكاري كه در گذشته انجام بدهيم، جهان جديدی پديد مي آيد.

  2. سپاسگزاری ها (4):


  3. #2
    مدیر انجمن ايمني و سوانح هوايي و عضو گروه هوانوردی غیر نظامی
    تاریخ عضویت
    Jan 2008
    نوشته ها
    3,568
    سپاسگزاری
    14,410
    سپاسگزاری شده : 57,660 بار در 3,327 پست
    قدرت امتیازدهی
    560
    Array

    پیش فرض Re: جابجايي در بعد زمان

    با سلام،
    حالا این سوال پیش میاید که اگر ما بتوانیم به گذشته سفر کنیم و اشتباهاتی را که انجام دادهایم را جبران کنیم و اصلاح کنیم ، در صورت بازگشت (با توجه به نظریه ای که عنوان شد به یک دنیای دیگه باز میگردیم) میتوان حال را که در واقع یک حال دیگر است را آنطوری که ما میخواهیم ایجاد کرد؟
    مثال میزنم :
    مثلا اگر پدربزرگ ما در یک حادثه فوت کرده و ما بازمیگردیم و از حادثه جلوگیری میکنیم ، حال که به یک دنیای جدید بازمیگردیم پدربزرگ زنده هست.آیا این امکان دارد؟
    اگر همچین چیزی امکان داشته باشد میتوان دقیقا آنطوری که میخواهیم جهان خودمان را ایجاد کنیم!!!
    Simplicity is the ultimate sophistication, Leonardo Da Vinci

  4. سپاسگزاری ها (2):


  5. #3
    مدیر انجمن کیهانشناسی
    تاریخ عضویت
    Nov 2011
    محل سکونت
    Rasht-IRAN
    نوشته ها
    2,037
    سپاسگزاری
    6,488
    سپاسگزاری شده : 17,286 بار در 2,055 پست
    قدرت امتیازدهی
    184
    Array

    پیش فرض پاسخ : جابجايي در بعد زمان

    ایجاد انحنا در بافت فضا


    دانشمندان ناسا اعلام کردند برای اولین بار توانسته اند به شواهد مستقیمی مبنی بر تأثیر گذاری اجسام مدور مانند زمین بر بافت فضا- زمان پیرامون خود دست پیدا کنند. این دانشمندان با اندازه گیری انجام شده توانسته اند انحنای ناشی از کشیده شدن بافت فضا توسط چرخش زمین را اندازه گیری کنند و نتیجه آن نظریه نسبیت عام انشتین را تأیید می کند.


    به گزارش خبرگزاری رویتر , یکبار دیگر نظریه انیشتین اثبات شد. دانشمندان در واشنگتن گفتند ماهواره هایی که به میزان کمی از مدار خود خارج شده اند نشان می دهند که زمین با چرخش خود بر بافت فضا- زمان تأثیر می گذارد. آنها گفتند این اولین بار است که بطور مستقیم این موضوع اندازه گیری شده است و یک جنبه بسیار مهم نظریه نسبیت عام آلبرت انیشتین را اثبات می کند. بنا به این نظریه گردش محوری اجسام در « بافت » تشکیل شده از سه بعد فضا و بعد چهارم زمان , انحنا به وجود می آورد.
    مایکل سالامون فیزیک دان ناسا در واشنگتن گفت با گردش زمین به دور خود در واقع بافت فضا- زمان را به سمت خود می کشد. هر چه به زمین نزدیکتر می شویم این انحنا بیشتر می شود.
    سالامون در مصاحبه تلفنی به خبرنگاران گفت « انحنای فضا- زمان تا کنون هرگز بصورت مستقیم مشاهده نشده بود.
    « این اولین بار است که شواهد مستقیمی در مورد ایجاد انحنا در بافت فضا- زمان در اثر اجسام مدور بدست می آید.»
    اریکاس پالویس از مرکز مشترک تکنولوژی سیستم زمین در ناسا و دانشگاه مریلند با همکاران خود مشاهده کردند هنگامی که دو ماهواره در دور زمین به چرخش در می آیند در اثر کشش ایجاد شده در فضا جابجا می شوند.
    پالویس گفت « ما فاصله زمین تا ماهواره را با دقت سانتیمتر اندازه گرفته ایم. این تحقیقات در نشریه طبیعت گزارش شده است.
    ماهواره لاگئوس 1 متعلق به ناسا و ماهوار لاگئوس 2 که مشترکاً متعلق به ناسا و سازمان فضایی ایتالیا است هر دو مجموعه ای ساخته شده از فلز است که تعداد زیادی منعکس کننده روی آنها وجود دارد. منعکس کننده ها ردیابی و اندازه گیری آنها از زمین را ساده می کند.
    مدارهای این ماهواره ها به گونه ای تنظیم شده اند که در جابجایی به مثابه ژیروسکوپ چرخشی عمل خواهند کرد. نظریه انیشتین پیش بینی می کند که یک جسم مدور در فضای نزدیک خود انحناء بوجود می آورد و باعث جابجایی جزئی در محور ژیروسکوپ ها می شود.
    پالویس گفت نمی شود ثابت کرد که نیروی دیگری بر ماهواره ها تأثیر نمی گذارد اما این نامحتمل است. او گفت نیرویی که طبق نسبیت عام تأثیر گذارد بایستی بسیار زیرک باشد. وی ما تمامی نیروهایی که می شناخته ایم را حذف کرده ایم.
    پالویس این تأثیر گذاری را به تأثیر چرخاندن یک قاشق در یک ظرف عسل تشبیه کرده است. او گفت به همین صورت چرخش زمین بافت فضا- زمان اطراف خود را می کشد. این مدار ماهواره های نزدیک زمین را نیز تغییر می دهد.
    در ماه آوریل ناسا ماهواره Gravity Probe B که حامل 4 ژیروسکوپ است را به فضا پرتاب نمود. دانشمندان می گویند نتایج آنها که در سال آینده منتشر می شود بایستی تئوری انیشتین را با دقت بسیار بالاتری ثابت کند ».

    بن پایه



    آیا زمان نیز میتواند به عقب یا جلو برود؟
    زمان در نزدیکی اجسام بزرگتر و چگالتر کند تر پیش میرود.
    اگر در نزدیکی احرام مصر بایستید زمان نسبت به مکان هایی دیگر کند تر پیش میرود!
    پس آیا زمان نیز میتواند به گذشته برگردد؟آیا میتوانیم به آینده سفر کنیم؟
    ...
    دانشمندان ناسا اعلام کردند برای اولین بار توانسته اند به شواهد مستقیمی مبنی بر تأثیر گذاری اجسام مدور مانند زمین بر بافت فضا- زمان پیرامون خود دست پیدا کنند. این دانشمندان با اندازه گیری انجام شده توانسته اند انحنای ناشی از کشیده شدن بافت فضا توسط چرخش زمین را اندازه گیری کنند و نتیجه آن نظریه نسبیت عام انشتین را تأیید می کند.
    کبار دیگر نظریه انیشتین اثبات شد. دانشمندان در واشنگتن گفتند ماهواره هایی که به میزان کمی از مدار خود خارج شده اند نشان می دهند که زمین با چرخش خود بر بافت فضا- زمان تأثیر می گذارد. آنها گفتند این اولین بار است که بطور مستقیم این موضوع اندازه گیری شده است و یک جنبه بسیار مهم نظریه نسبیت عام آلبرت انیشتین را اثبات می کند. بنا به این نظریه گردش محوری اجسام در « بافت » تشکیل شده از سه بعد فضا و بعد چهارم زمان , انحنا به وجود می آورد.
    مایکل سالامون فیزیک دان ناسا در واشنگتن گفت با گردش زمین به دور خود در واقع بافت فضا- زمان را به سمت خود می کشد. هر چه به زمین نزدیکتر می شویم این انحنا بیشتر می شود.

    سالامون در مصاحبه تلفنی به خبرنگاران گفت « انحنای فضا- زمان تا کنون هرگز بصورت مستقیم مشاهده نشده بود.
    اگر شما در نزدیکی سیاره مشتری قرار بگیرید در صورتی کهاز ساعت شما یک ساعت بگذرد برای کسی که روی زمین است همان دوساعت میگذرد.
    اگر ما طبق نظریه نسبیت عام انیشتن زمان را نیز مانند بعدی از فضا و به عنوان بعد چهارم در نظر بگیریم اجسام چگالتر و سنگینتر زمان را تحت تاثیر قرار میدهندو آن را کند میکنند.

    « این اولین بار است که شواهد مستقیمی در مورد ایجاد انحنا در بافت فضا- زمان در اثر اجسام مدور بدست می آید.»
    اگر شما در نزدیکی سیاره ی مشتری قرار بگیرید هر ساعت برای شما دوساعت برای زمینیان میگذرد.
    با این حساب نتیجه میگیریم که سفر در زمان امکان پذیر است و تنها باید صبر کنیم تا تکنولوژی آن را بدست بیاوریم.

    بن پایه: https://www.facebook.com/pages/%DA%A...76059889131076


    ای رشک ماه و مشتری با ما و پنهان چون پری //// خوش خوش کشانم می بری آخر نگویی تا کجا
    هر جا روی تو با منی ای هر دو چشم و روشنی /// خواهی سوی مستیم کش خواهی ببر سوی فنا

    مولانا






  6. #4
    مدیر انجمن کیهانشناسی
    تاریخ عضویت
    Nov 2011
    محل سکونت
    Rasht-IRAN
    نوشته ها
    2,037
    سپاسگزاری
    6,488
    سپاسگزاری شده : 17,286 بار در 2,055 پست
    قدرت امتیازدهی
    184
    Array

    پیش فرض پاسخ : جابجايي در بعد زمان

    ایده جدید ناسا: سفر سریعتر از نور در فضا


    نظریه پردازان ناسا پس از کشف یک احتمال نظری برای سفرهای فضایی تابدار، از طرحهایی برای سفرهای سریعتر از نور در آینده خبر دادهاند.

    به گزارش علم پرس به نقل از ایسنا؛ با وجود تمایل انسان برای بررسی ستارگان، محدودیتهایی به دلیل سفر در سرعت کمتر از نور وجود داشته و حتی با دستیابی به این سرعت نیز باید سالیان دراز برای چنین سفرهایی منتظر ماند.

    اگرچه هیچ چیز نمیتواند سرعت نور را بشکند، دانشمندان همیشه سفرهای فضایی با استفاده از قابلیت رانش تابدار آلکابیر را در نظر داشتهاند که در آن فضانوردان میتوانند فضا و زمان را بر خود خم کرده و از میان راههای گریز در فضا حرکت کنند.

    معادلات مبتنی بر قوانین نسبیت، این سرعت تابدار را در حالت نظری ممکن کرده اما انرژی مورد نیاز برای به واقعیت پیوستن آن نیازمند جرم و انرژی یک سیاره اندازه مشتری است.

    نظریههای میگوئل آلکابیر، فیزیکدان مکزیکی از شکل عملی بیشتری برخوردار بوده و یک حلقه را اطراف فضاپیماهای کروی شکل مطرح کردهاند که با فضای روبروی فضاپیما تماس داشته و فضای پشت آن را گسترش میدهد.

    این امر میتواند سفرهای سریعتر از نور را در صورتی ممکن سازد که فیزیکدانان نجومی بتوانند انرژی به اندازه یک سیاره را جمعآوری کرده یا نیروی لازم را از یک ابرنواختر بگیرند.

    «هارولد سانی وایت» از مرکز فضایی جانسون ناسا در سمپوزوم ۱۰۰ سال کشتی فضایی که نشستی برای دانشمندان، نویسندگان و فلاسفه در هوستون بود، اظهار کرد که نظریههای جدید به انسان اجازه خواهد داد تا با انرژی کمتر به چنین سرعتی دست یابد.

    وایت در سخنان خود با حاضران در این نشست گفت که به جای پیوست یک فضاپیما در یک حباب زمان فضا، خودروی فضایی میتواند درون یک شکل دونات مانند قرار گیرد، بدین معنی که رانش تابدار میتواند نیروی خود را از جرمی برابر با اندازه فضاپیمایی مانند وویجر ۱ به دست بیاورد که به اندازه یک خودروی کوچک است.

    وی در گفتوگو با سایت اسپیس بیان کرد: یافتههایی که من امروز ارائه کردم میتواند این نظریه را از شکل غیرعملی به یک حالت امکانپذیر و ارزشمند برای پژوهشهای بیشتر تغییر دهد.

    وایت افزود: کاهش انرژی اضافی محقق شده با نوسان شدن حباب یک گمان جالب بوده که ما در آزمایشگاه به بررسی آن مشغول هستیم.

    وایت و تیم وی مشغول آزمایش یک نسخه کوچک از یک رانش تابدار در آزمایشگاه خود با استفاده از لیزر برای تابدار کردن فضا و زمان در شکل کوچک شده آن به اندازه یک بخش در ۱۰ میلیون هستند.

    بن پایه
    ای رشک ماه و مشتری با ما و پنهان چون پری //// خوش خوش کشانم می بری آخر نگویی تا کجا
    هر جا روی تو با منی ای هر دو چشم و روشنی /// خواهی سوی مستیم کش خواهی ببر سوی فنا

    مولانا






  7. #5
    مدیر انجمن کیهانشناسی
    تاریخ عضویت
    Nov 2011
    محل سکونت
    Rasht-IRAN
    نوشته ها
    2,037
    سپاسگزاری
    6,488
    سپاسگزاری شده : 17,286 بار در 2,055 پست
    قدرت امتیازدهی
    184
    Array

    پیش فرض پاسخ : جابجايي در بعد زمان

    نظریه انشتین در سایه تردید! آزمون مشهورترین فرمول فیزیک در فضای دوردست



    یک فیزیکدان دانشگاه آریزونا مدعی است که درستی یا نادرستی فرمول E=mc2 انیشتین بستگی به مکان قرار گرفتن شیء در فضا دارد.

    به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، آندری لبد، جامعه فیزیک را با ارائه ایده جدید خود به هیجان آورده است.

    این ایده هنوز در مراحل آزمایشی قرار دارد و بر این مبناست که درستی یا نادرستی فرمول E=mc2 انشتین بستگی به مکان قرار گرفتن شیء در فضا دارد.

    با نخستین انفجارات بمبهای اتمی، جهان، شاهد یکی از مهمترین قواعد متعاقب علم فیزیک بود. این قاعده مدعی است که انرژی و ماده همسان هستند و میتوانند به یکدیگر تبدیل شوند.

    این موضوع برای نخستین بار توسط تئوری «نسبیت خاص» (Theory of Special Relativity) انشتین مطرح شد و در معادله مشهور E=mc2 وی انعکاس یافت. در این معادله E انرژی، m جرم وc نیز سرعت نور است که به توان دو رسیده است.

    اگرچه فیزیکدانان بارها معادله انشتین را در آزمایشها و محاسبات بی شمار خود ارج نهادهاند و بسیاری از فناوریها از قبیل گوشیهای موبایل و GPS به آن بستگی دارند، دانشمند دانشگاه آریزونا با ادعای خود موج جدیدی از مناظرات را در علم فیزیک موجب شده است.

    وی مدعی است که فرمول انشتین ممکن است در شرایط خاصی درست نباشد. کلید بحث این فیزیکدان در خود مفهوم «جرم» نهفته است.

    بر اساس قاعده پذیرفته شده، هیچ تفاوتی بین جرم یک شیء متحرک که میتواند از نظر اینرسیاش تعریف شود و جرم اعمال شده به آن توسط میدان گرانشی وجود ندارد. به عبارت سادهتر، جرم نخستین (جرم اینرسیایی) همان مولفهیی است که موجب میشود ضربهگیر یک خودرو در برخورد با وسیله نقلیه دیگر خمیده شود، در حالی که جرم گرانشی «وزن» نام دارد.

    قانون معادل بین جرمهای گرانشی و اینرسیایی در فیزیک کلاسیک توسط گالیله و در فیزیک مدرن توسط انشتین مطرح شد و در سطح دقت بالا تایید شده است اما به ادعای لبد، یک امکان کوچک اما واقعی وجود دارد که این معادله برای جرم گرانشی صادق نباشد.

    به گفته وی، در صورتی که وزن یک شیء کوانتومی مانند یک اتم هیدروژن را اندازهگیری کنیم، نتیجه در اکثر موارد همسان خواهد بود اما بخش ریزی از این اندازهگیریها میتواند به نقض E=mc2 بیانجامد.

    لبد میافزاید: بسیاری از فیزیکدانان معتقدند که جرم گرانشی دقیقا با جرم اینرسایی برابر است اما من بر این باورم که این دو به دلیل برخی اثرات کوانتومی در نظریه عمومی (نظریه انیشتین در مورد گرانش) ممکن است دقیقا یکی نباشند.

    نتایج مطالعات این دانشمند در ماه فوریه منتشر خواهد شد و وی از همکارانش خواسته که محاسبات و آزمایش پیشنهادیاش برای آزمودن نتایج ادعا شده را ارزیابی کنند.

    کلید درک تئوری لبد در واقع درک ماهیت گرانش است. وی در مقالاتش نشان داده در حالی که E=mc2 همواره برای جرم اینرسایی صدق میکند، همیشه در مورد جرم گرانشی صادق نیست؛ این بدین معناست که احتمالا جرم گرانشی و جرم اینرسایی برابر نیستند.

    بنا بر ادعای انیشتین، گرانش حاصل یک انحنا در خود فضاست. هر چه جرم شیء بزرگتر باشد در بافت فضا تورفتگی بیشتری ایجاد میکند، به عبارت دیگر هر چه جرم شیء بزرگتر باشد، کشش گرانشی آن قوی تر است.

    به گفته لبد، فضا دارای انحناست و هنگامی که شما جرمی را در فضا حرکت میدهید، این انحنا حرکت آن را مختل میکند و انحنای فضا همان مولفهیی است که جرم گرانشی را از جرم اینرسایی متفاوت میکند.

    این فیزیکدان پیشنهاد کرده که دانشمندان ایده وی را با اندازهگیری کردن وزن سادهترین شیء کوانتومی یعنی اتم منفرد هیدروژن بیازمایند. این اتم فقط دارای یک هسته، یک پروتون منفرد و یک الکترون تنهاست که به حول هسته میچرخد.

    لبد معتقد است که گاهی اتفاق میافتد که الکترون در حال گردش حول اتم به یک سطح انرژی بالاتر جهش یابد.

    در مدت زمان کوتاهی، الکترون به سطح انرژی پیشین خود بازمیگردد. مطابق E=mc2 جرم اتم هیدروژن همراه با تغییر در سطح انرژی تغییر میکند. تا این جا همه چیز مطابق نظریه پیش میرود. اما چنانچه ما همان اتم را از زمین دور کنیم، که در آن فضا دیگر خمیده نبوده بلکه مسطح است، چه رخ خواهد داد؟

    به گفته لبد، در این حالت الکترون نمیتواند به سطوح انرژی بالاتر جهش یابد زیرا در فضای مسطح به سطح انرژی اولیه خود محدود خواهد شد. هیچ جهشی در فضای مسطح وجود ندارد و بنابراین الکترون خمیدگی گرانش را حس نخواهد کرد اما چنانچه ما آن را به سمت میدان گرانشی زمین حرکت دهیم، به دلیل خمیدگی فضا این احتمال وجود دارد که الکترون از نخستین سطح به دومین سطح انرژی جهش یابد و در این جا جرم متفاوت خواهد بود.

    لبد میافزاید: آنچه اغلب در نظر گرفته نمیشود، این موضوع است که جهش الکترون از سطح اول به سطح دوم به این دلیل روی میدهد که خمیدگی اتم را به میریزد. به جای اندازهگیری مستقیم وزن، ما این رخداد تغییر انرژی را با فوتونهای منتشر شده شناسایی میکنیم.

    این دانشمند آزمایش خود را برای آزمودن فرضیهاش پیشنهاد کرده است.

    وی میگوید: یک سفینه فضایی کوچک را با تانکی از هیدروژن و ردیاب حساس به نور به فضا بفرستید. در فضای خارجیتر، رابطه بین جرم و انرژی برای یک اتم همسان است فقط به این دلیل که فضای مسطح به الکترون اجازه تغییر سطوح انرژی را نمیدهد اما هنگامی که به زمین نزدیک هستیم، انحنای فضا اتم را به هم میریزد و امکان جهش الکترون و بنابراین انتشار یک فوتون وجود دارد که این انتشار توسط ردیاب مزبور ثبت میشود و بسته به سطح انرژی، رابطه بین جرم و انرژی تحت اثر میدان گرانشی دیگر ثابت نیست.

    این دانشمند مدعی است که ایده وی نخستین پیشنهاد برای آزمایش ترکیبی از مکانیک کوانتومی و تئوری گرانش انیشتین در منظومه شمسی است.

    منبع : ایسنا
    ای رشک ماه و مشتری با ما و پنهان چون پری //// خوش خوش کشانم می بری آخر نگویی تا کجا
    هر جا روی تو با منی ای هر دو چشم و روشنی /// خواهی سوی مستیم کش خواهی ببر سوی فنا

    مولانا






  8. #6
    مدیر انجمن کیهانشناسی
    تاریخ عضویت
    Nov 2011
    محل سکونت
    Rasht-IRAN
    نوشته ها
    2,037
    سپاسگزاری
    6,488
    سپاسگزاری شده : 17,286 بار در 2,055 پست
    قدرت امتیازدهی
    184
    Array

    پیش فرض پاسخ : جابجايي در بعد زمان

    سفر مافوق صوت، به تصویر کشیده شد




    گروهی از دانشجویان فیزیک دانشگاه لستر انگلیس با انجام محاسباتی، سفر مافوق صوت را به تصویر کشیدند که با آنچه تاکنون در فیلم های علمی - تخیلی نشان داده شده است، کاملا متفاوت است.

    به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، شبیه سازی سفر مافوق صوت در فیلم های علمی - تخیلی اغلب بصورت نمایی از حرکت سریع رگه های نور به تصویر کشیده شده اند، اما دانشجویان دانشگاه لستر با استفاده از فرضیه نسبیت خاص انیشتین، حرکت سریعتر از نور (FTL) را محاسبه و تصویر جدیدی از سفر مافوق صوت ارائه کرده اند.

    بر این اساس، مسافران آینده سفرهای مافوق صوت شاهد خطوط کشیده ستاره ای نخواهند بود، بلکه یک دیسک مرکزی از نور درخشان را مشاهده می کنند.

    این حالت به دلیل اثر داپلر، بطور خاص (انتقال) شیفت داپلر آبی است که در طول موج تابش الکترومغناطیسی باعث ایجاد نور مرئی بعنوان منبع نور در حال حرکت بسمت بیننده میشود.

    در سفر مافوق صوت، طول موج نور از ستارگان، از طیف نوری مرئی به محدوده اشعه ایکس تغییر پیدا می کنند؛ در همین حال تابش های پس زمینه کیهانی (CBR) که جزء تابش های حرارتی هستند، در محیط اطراف پخش می شوند و با تبدیل شدن به طیف مرئی مانند یک دیسک مرکزی درخشان دیده می شوند.

    در این حالت مسافران سفرهای مافوق صوت برای در امان ماندن از اثرات مضر اشعه ایکس، نیازمند عینک های محافظ قوی خواهند بود.

    نتایج دیگر این تحقیق نشان می دهد، فضاپیمای مافوق صوت به انرژی بسیار بیشتری برای غلبه بر فشار اعمال شده از سوی تابش های اشعه ایکس ستارگان نیاز دارد، چراکه این فشار باعث عقب راندن و کاهش سرعت فضاپیما می شود.

    فشار وارده به فضاپیما در این شرایط قابل مقایسه با فشار در اعماق اقیانوس آرام است.

    منبع :ایسنا
    ای رشک ماه و مشتری با ما و پنهان چون پری //// خوش خوش کشانم می بری آخر نگویی تا کجا
    هر جا روی تو با منی ای هر دو چشم و روشنی /// خواهی سوی مستیم کش خواهی ببر سوی فنا

    مولانا






  9. #7
    مدیر انجمن کیهانشناسی
    تاریخ عضویت
    Nov 2011
    محل سکونت
    Rasht-IRAN
    نوشته ها
    2,037
    سپاسگزاری
    6,488
    سپاسگزاری شده : 17,286 بار در 2,055 پست
    قدرت امتیازدهی
    184
    Array

    پیش فرض پاسخ : جابجايي در بعد زمان

    علیت معکوس




    _____
    علیت معکوس (به انگلیسی: Retrocausality) به هر کدام از پدیدههایِ فرضی یا فرایندهایی میگویند که علیت را معکوس میکند و اجازه
    ...میدهد که یک معلول، پیش از روی دادنِ علتاش، اتفاق بیفتد.

    علیتِ معکوس، در اصل، آزمایشی فکری در فلسفهی ذهن است که با استفاده از عنصرهایِ علمِ فیزیک، تلاش میکند این سوال را بررسی کند که: آیا آینده، میتواند حال را تحتِ تاثیر قرار دهد و آیا حال میتواند بر رویِ گذشته تاثیرگذار باشد؟

    همچنین ملاحظات فلسفیِ سفر در زمان نیز، گاهی به موضوعهایی چون علیتِ معکوس اشاره میکنند، هر چند که سفر به گذشته، دقیقاً هممعنایِ با علیتِ معکوس نیست.

    نظریه هایِ فیزیکیِ مجازِ کمی وجود دارند که گاهی اوقات، به گونهای تفسیر میشوند که علیتِ معکوس از آن برداشت میشود. این بخشی از فیزیک پنداشته نمیشود، چرا که در فیزیک، تمایزِ بینِ علت و معلول، در بنیادیترین سطح، بررسی نمیشود.


    در علم فلسفه
    =========
    اگرچه تلاشِ فلسفی برایِ درکِ علیت، از زمانِ ارسطو و بحثهایِ او دربارهی علتهایِ چهارگانه آغاز میشود، اما این ایده که پیکانِ زمان، امکانِ برعکس شدن دارد، ایدهای به مراتب جدیدتر است. در حقیقت، علیتِ معکوس مدتی طولانی به عنوانِ ایده ای در ذات خود-متناقض پنداشته می شد، زیرا آنگونه که در فیلسوفِ قرنِ ۱۸مِ میلادی، دیوید هیوم بحث کرده است، زمانی که دو رویدادِ مرتبط با هم را بررسی میکنیم، علت، بنابه تعریف، آن رویدادی است که مقدم بر معلول است.

    به علاوه، تواناییِ تاثیر گذاشتن بر گذشته، میتواند به آن ختم شود که علتها، توسطِ معلولهایِشان خنثی شوند و چنین چیزی یک پارادوکسِ فیزیکی همچون پارادوکسِ شناخته شده ی پدربزرگ را به وجود میآورد.

    اما در دههی ۱۹۵۰ میلادی، مایکل دامت، در مخالفت با چنین دیدگاه هایی برخاست و بیان کرد که هیچ مشکلِ فلسفیای وجود نخواهد داشت اگر معلولها بر علتشان مقدم شوند.

    این ادعا، توسطِ آنتونی فلو و بعداً توسطِ ماکس بلک به چالش کشیده شد. "استدلال حیله" که بلک، آن را مطرح میکند، میگوید که علیتِ معکوس امکانپذیر نیست، چرا که ناظرِ خارجیِ معلول، میتواند پس از مشاهدهیِ روی دادنِ معلول، مداخله کند و از پیش آمدنِ علتِ آن در آینده جلوگیری کند، پس، آن اتفاق هیچگاه نباید روی داده باشد.

    یک بحثِ پیچیده تر درباره ی اینکه چهطور خواستِ آزاد میتواند به این بحث مرتبط شود، توسطِ بلک مطرح میشود که آن را میتوان در قالبِ پارادوکس نیوکامب مشاهده کرد. فیلسوفان ذاتباور، پیشنهادهایِ دیگری را مطرح کردهاند، مثلاً وجودِ "قدرتهایِ عِلی اصیل در طبیعت" یا با برانگیختن نگرانیها، در رابطه با نقشِ استقرا در نظریه هایِ علی.

    بحثهایِ فلسفیِ جدید در این زمینه، معمولاً با همراه کردنِ جنبه هایی از فیزیکِ مدرن صورت میگیرد، به عنوانِ مثال با کمک گرفتن از ذرهی فرضیِ تاکیون و برخی جنبه هایِ مستقل-از-زمان در مکانیک کوانتومی. جان فای، از دانشگاهِ کپنهاگ استدلال کرده است که اعتراضهایِ منطقی نسبت به سفر در زمان در بعدِ ماکروسکوپی، لزوماً به این معنا نیست که علیتِ معکوس در اندرکنشهایِ دیگر بعدها هم امکانپذیر نیست.

    حتی اگر چنین اثرهایی امکانپذیر هم باشند، باز هم ممکن است که نتیجههایی که ما میبینیم، متفاوت با آنچه که در علیتِ معمولی میبینیم، نباشند.


    در فیزیک
    =====
    فیزیک کنونی به طور کلی از علیت معکوس حمایت نمیکند. اگرچه بعضی از نظریه ها به ذرات یا اطلاعات اجازه میدهند که در زمان به عقب باز گردند. این نظریات توسط دانشمندان برجسته مطرح شده اند یا توسط جامعه علمی معنی دار در نظر گرفته شده اند.



    از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد







    ای رشک ماه و مشتری با ما و پنهان چون پری //// خوش خوش کشانم می بری آخر نگویی تا کجا
    هر جا روی تو با منی ای هر دو چشم و روشنی /// خواهی سوی مستیم کش خواهی ببر سوی فنا

    مولانا






  10. #8
    مدیر انجمن کیهانشناسی
    تاریخ عضویت
    Nov 2011
    محل سکونت
    Rasht-IRAN
    نوشته ها
    2,037
    سپاسگزاری
    6,488
    سپاسگزاری شده : 17,286 بار در 2,055 پست
    قدرت امتیازدهی
    184
    Array

    پیش فرض پاسخ : جابجايي در بعد زمان

    سازوکار سفر در زمان : سفر به آینده









    زمان انعطافپذیر است.



    ترجمه: شادی حامدی
    عبارت سفر در زمان هر کسی را به تفکر خلاقانه دربارهی معنای واقعیِ گذر به بُعد چهارم وادار میکند. اما مسلماً برای سفر در میان سالها به ماشین زمان یا کرمچالهای خیالی نیاز ندارید.شاید شما هم متوجه شده باشید که همهی ما مدام در حال سفر در زمان هستیم! زمان، در ابتداییترین سطح خود، آهنگ تغییرات در عالم است؛ چه دوست داشته باشید چه نه، ما هم مدام دچار این تغییریم. ما پیر میشویم، سیارهها به دور خورشید میگردند، و چیزها خراب میشوند.

    ما گذر زمان را به ثانیه، دقیقه، ساعت … و سال میسنجیم. اما این به آن معنا نیست که زمان با آهنگی ثابت جریان دارد. درست همانطور که آب رود، بسته به گشادی و باریکی راهآب، ممکن است جریانی سیلآسا یا آهسته داشته باشد، زمان هم در مکانهای متفاوت آهنگهای گوناگون دارد. به بیان دیگر، گذر زمان نسبی است.

    اما چهچیز موجب این اُفتوخیز در مسیر سفر یکطرفهی ما «ز گهواره تا گور» میشود؟ همهچیز مربوط به رابطهی میان زمان و فضاست. نوع آدم در سه بُعد فضاییِ طول، عرض، و عمق (یا ارتفاع) سرخوشانه زندگی میکند. زمانْ بُعد مهم چهارم است که به این مجموعه میپیوندد. زمان نمیتواند بدون فضا وجود داشته باشد، و فضا نمیتواند بدون زمان وجود داشته باشد. هر دو آنها بهصورت یک واحد، به نام پیوستار فضا-زمان، وجود دارند. هر رویدادی که در عالم رخ بدهد، باید فضا و زمان را یکسان درگیر کند.

    در این مقاله، به زندگی واقعی نگاهی میاندازیم، به روشهای هرروزهی سفر در زمان در عالم خودمان، و همچنین به برخی از روشهای بعید گشتوگذار در میان بُعد چهارم.


    «سفر در زمان» واقعی در عمل




    سفر به آینده
    اگر میخواهید کمی سریعتر از دیگران در میان سالها جلو بروید، باید از فضا-زمان بهره بگیرید. ماهوارههای مکانیاب جهانی (GPS) هر روز این کار را میکنند و روزانه یکسومِ یکمیلیاردم یک ثانیه جلو میافتند! زمان در مدار زمین با آهنگی سریعتر میگذرد زیرا ماهوارهها آنجا از مرکز جرم زمین دورترند. اینجا روی سطح زمین، جرم سیاره بر زمان فشار وارد میکند و آن را به میزانی بسیار اندک کُند میکند.

    این پدیده را اتسّاع گرانشی زمان مینامیم. براساس نظریهی نسبیت عام اینشتین، گرانشْ انحنایی در ساختار فضا-زمان است و اخترشناسان همواره هنگامی شاهد این پدیدهاند که نورِ گذرنده از کنار جسمی بهقدر کافی پُرجرم را بررسی میکنند. به ویژه مثلاً ستاره های عظیم موجب میشوند پرتوهای مستقیم نوری که از کنارشان میگذرند به منحنی تبدیل شوند. به این پدیده اثر همگرایی گرانشی میگوییم.

    این چه ربطی به زمان دارد؟ به یاد داشته باشید که هر رویدادی که در عالم رخ بدهد، باید فضا و زمان را یکسان درگیر کند. گرانش فقط فضا را منحنی نمیکند؛ بلکه زمان را نیز به هم میریزد.
    تغییرات ناچیز در گذر زمان را نمیتوان متوجه شد، ولی جسمی بهقدر کافی پُرجرمْ تفاوت عظیمی ایجاد میکند؛ جسمی مانند سیاهچالهی اَبَرپُرجرمِ قوس A در مرکز کهکشان خودمان. در این جسم، جرمی معادل ۴ میلیون برابر خورشید در تکنقطهای بینهایت چگال، موسوم به تَکینِگی (singularity)، جمع شده است. اگر بتوانید – بدون سقوط به درون این سیاهچاله – مدتی دورش بگردید، متوجه میشوید که آهنگ گذر زمان آنجا نصف زمین است. به بیان دیگر، اگر سفری پنجساله به دور آن سیاهچاله داشته باشید، روی زمین یک دههی کامل سپری میشود.

    سرعت ما هم در آهنگی که از گذر زمان تجربه میکنیم نقش مهمی دارد. هرچه به سرعتی که آن را سرعت ردنشدنی کیهانی میشناسیم – یعنی سرعت نور – نزدیکتر شویم، گذر زمان برایمان کندتر میشود. مثلاً عقربههای ساعتی درون قطاری سریعالسیر بسیار آهستهتر از عقربه های ساعتی ساکن حرکت میکنند. البته مسافر قطار متوجه این تفاوت نمیشود، ولی در انتهای سفر میتوان فهمید که ساعتِ سوار قطار یکمیلیاردم یک ثانیه از ساعت ساکن عقب افتاده است! اگر چنین قطاری بتواند به ۹۹/۹۹۹ درصد سرعت نور برسد، به ازای هر ۲۲۳ سال در ایستگاه قطار، برای مسافران قطار فقط یک سال طی خواهد شد.

    در حقیقت، این قطار فرضی به آینده سفر کرده است. اما گذشته چی؟ آیا تُندروترین فضاپیماهای قابل تصور میتوانند زمان را به عقب بازگردانند؟

    منبع: کانوت


    ادامه دارد..........
    ای رشک ماه و مشتری با ما و پنهان چون پری //// خوش خوش کشانم می بری آخر نگویی تا کجا
    هر جا روی تو با منی ای هر دو چشم و روشنی /// خواهی سوی مستیم کش خواهی ببر سوی فنا

    مولانا






  11. #9
    مدیر انجمن کیهانشناسی
    تاریخ عضویت
    Nov 2011
    محل سکونت
    Rasht-IRAN
    نوشته ها
    2,037
    سپاسگزاری
    6,488
    سپاسگزاری شده : 17,286 بار در 2,055 پست
    قدرت امتیازدهی
    184
    Array

    پیش فرض پاسخ : جابجايي در بعد زمان


    سازوکار سفر در زمان :سفر به گذشته




    آسمان شب بر فراز آریزونا. تماشای ستارهها درواقع سفر به گذشته است.

    در این مجموعه مقاله، به زندگی واقعی نگاهی میاندازیم، به روشهای هرروزهی سفر در زمان در عالم خودمان، و همچنین به برخی از روشهای بعید گشتوگذار در میان بُعد چهارم.


    ترجمه: شادی حامدی

    سفر به گذشته

    دیدیم که سفر به آینده مدام اتفاق میافتد. دانشمندان آن را در آزمایشهای خود اثبات کردند و این ایده وجهی بنیادین از نظریهی نسبیت اینشتین است. میتوان به آینده سفر کرد؛ پرسش فقط اینجاست که انجامدادن این سفر با چه سرعتی ممکن است؟ اما سفر به گذشته چی؟ نگاهی به آسمان شب پاسخ شما را میدهد.

    پهنای کهکشان راهشیری ما حدود ۱۰۰ هزار سال نوری است، پس نور دورترین ستارههای آن هزاران هزار سال تا رسیدن به زمین در راه خواهند بود. اگر به این نور نگاه کنید، درواقع در حال تماشای گذشته هستید. وقتی اخترشناسان تابش ریزموج زمینهی کیهان را میسنجند، به بیش از ۱۰ میلیارد سال پیش، به دورانهای نخستینِ کیهان، چشم دوختهاند. اما آیا میشود سفری بهتر از این به گذشته داشت؟
    در نظریهی اینشتین هیچچیز جلودار سفر به گذشته نیست اما این فرض، که با فشار دکمهای به دیروز برویم، مشخصاً موجب نقض

    قانون علیّت،

    یا همان قانون علت و معلول، میشود. رویدادی در عالم ما رخ میدهد و در سلسلهای یکطرفه و بیپایان از رویدادها موجب رویدادی دیگر میشود. در هر مثال، علت پیش از معلول (نتیجه) رخ میدهد. فقط سعی کنید واقعیت متفاوتی را تصور کنید؛ مثل اینکه قربانی قتلی پیش از آنکه به او شلیک شود بر اثر «جراحات وارده» بمیرد! این مثال ناقض واقعیتی است که برای ما آشناست؛ به همین سبب، بسیاری از دانشمندان سفر به گذشته را ناممکن میدانند.

    برخی از دانشمندان ایدهی سفر سریعتر از سرعت نور را برای رفتن به گذشته مطرح کردهاند. اگر با رسیدن به نزدیکی سرعت نور زمان کند میشود، آیا ممکن است با گذشتن از این سرعت زمان به عقب برگردد؟ البته، وقتی سرعت جسمی به سرعت نور نزدیک میشود، جرم نسبیتی آن افزایش مییابد تا زمانی که درست در سرعت نور جرمش بینهایت میشود. شتابدادن به جسمی با جرم بینهایت ناممکن است. فناوریهای تابدادن یا واپیچش سرعت در تئوری میتواند، با حرکتدادن حبابی از فضا-زمان در میان عالم، حدّ جهانی سرعت را پشت سر بگذارد. اما حتی چنین کاری هزینههای سرسامآور تأمین انرژی را در پی دارد.
    اما اگر سفر در زمان به سوی گذشته و آینده کمتر به فناوری رانش فرضی فضا و بیشتر به پدیدههای موجود در کیهان وابسته باشد، تکلیف چیست؟ مثلاً سیاهچالهها را در نظر بگیرید.

    منبع: کانوت

    ادامه دارد......
    ای رشک ماه و مشتری با ما و پنهان چون پری //// خوش خوش کشانم می بری آخر نگویی تا کجا
    هر جا روی تو با منی ای هر دو چشم و روشنی /// خواهی سوی مستیم کش خواهی ببر سوی فنا

    مولانا






  12. #10
    مدیر انجمن کیهانشناسی
    تاریخ عضویت
    Nov 2011
    محل سکونت
    Rasht-IRAN
    نوشته ها
    2,037
    سپاسگزاری
    6,488
    سپاسگزاری شده : 17,286 بار در 2,055 پست
    قدرت امتیازدهی
    184
    Array

    پیش فرض پاسخ : جابجايي در بعد زمان

    سازوکار سفر در زمان: سیاهچالهها و حلقههای کِر





    در سوی دیگر سیاهچالهها چیست؟




    در این مجموعه مقاله، به زندگی واقعی نگاهی میاندازیم، به روشهای هرروزهی سفر در زمان در عالم خودمان، و همچنین به برخی از روشهای بعید گشتوگذار در میان بُعد چهارم.

    ترجمه: شادی حامدی
    اگر بتوانید بهمدتی کافی به دور سیاهچالهای بگردید، اتسّاع گرانشی زمان شما را به آینده میبرد. اما اگر درست به درون شکم این هیولای کیهانی بروید، چه رخ میدهد؟ اغلب دانشمندان بر این توافق دارند که سیاهچاله احتمالاً شما را خُرد میکند اما نوع خاصی از سیاهچالهها ممکن است چنین نکند: سیاهچالهی کِر یا حلقهی کِر.

    در سال ۱۹۶۳، ریاضیدان نیوزلندی، رُی کِر، نخستین نظریهی واقعگرایانه را دربارهی سیاهچالهای درحال چرخش مطرح کرد. این ایده وابسته به ستارههای نوترونی است که ستارههای پُرجرم رُمبیدهای به کوچکیِ چند کیلومتر ولی با جرمی به اندازهی خورشیدند. کِر چنین فرض کرد که اگر ستارههای در حال مرگ به درون حلقهای چرخان از ستارههای نوترونی بِرُمبند، نیروی مرکزگریزشان مانع از تبدیلشدن آنها به تکینگی میشود. کِر بر این باور است که چون این سیاهچالهی حاصلْ تکینگی نخواهد داشت، میتوان بدون ترس از نیروی گرانش بینهایت در مرکزش به آن وارد شد.

    دانشمندان چنین فرض میکنند که اگر سیاهچالههای کِر وجود داشته باشند، ما میتوانیم از میانشان رد شویم و از یک سفیدچاله خارج شویم. به این سفیدچاله به دید خروجیِ سیاهچاله نگاه کنید. سفیدچاله، به جای اینکه همهچیز را با نیروی گرانش خود به درون بکشد، همهچیز را از خود دور میکند؛ و شاید آن را به زمان یا حتی عالمی دیگر بفرستد.

    سیاهچالههای کِر کاملاً نظریاند اما اگر واقعاً وجود داشته باشند، برای مسافر ماجراجوی زمان راهی یکطرفه به سوی گذشته یا آینده فراهم میکنند. و از آنجاکه تمدنهای فوقالعاده پیشرفته در عالم ممکن است به شیوهی به قاعده درآوردنِ این روشهای سفر در زمان رسیده باشند، هیچ معلوم نیست که آن سیاهچالهی کِر شما را کجا «پیاده» کند!

    ادامه دارد......

    منبع: کانوت
    ای رشک ماه و مشتری با ما و پنهان چون پری //// خوش خوش کشانم می بری آخر نگویی تا کجا
    هر جا روی تو با منی ای هر دو چشم و روشنی /// خواهی سوی مستیم کش خواهی ببر سوی فنا

    مولانا






صفحه 1 از 3 123 آخرینآخرین

جستارهای مشابه

  1. زمان پروازها بر اساس زمان مندرج در بلیتها خواهد بود
    توسط emint در انجمن انجمن اخبار عمومی هوانوردی
    پاسخ ها: 0
    آخرين نوشته: 22-03-2009, 00:14
  2. ظرفيت جابجايي مسافر در فرودگاه مشهد دو برابر ميشود
    توسط Ruslan در انجمن اخبار اقتصادی و بازرگانی هوانوردی
    پاسخ ها: 0
    آخرين نوشته: 11-03-2006, 13:04

برچسب ها برای این جستار

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید جستار جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان فرستادن پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست در نوشته خود ضمیمه کنید
  • شما نمیتوانید نوشته های خود را ویرایش کنید
  •