PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : پیشرانه های راکت ها



sina_2006_p
27-10-2009, 12:48
پیشران بخشی از موشک است که نیروی رانش را فراهم می کند و از مهمترین قسمت های موشک محسوب می شود.پیشران برگردان واژه ی Propellant است که از فعل Propel به معنای به جلو بردن گرفته شده است.




http://www.spacetelescope.org/images/medium/sts103s006.jpg


گونه های مختلف پیشران های موشکی (از دیدگاه کاربردی):
1-پیشران های اصلی یا Primary Engine که برای ایجاد نیروی پیشرانش کاربرد دارند.
2-پیشران های کنترلی یا Control Engine که برای ایجاد نیرو ها و گشتاور های کنترلی مورد استفاده قرار می گیرند.
3-پیشران های ترمز کننده یا Braking Engine که برای کاهش سرعت موشک یا فضا پیما به منظور فرود یا تغییر مدار و مواردی از این قبیل مورد استفاده قرار می گیرد.این پیشران ها در خلاف جهت پیشران اصلی بوده و نیروی پسرانش تولید می کنند.
4-پیشرانش های تنظیم جهت Altitude Or Orientation Engine که برای تنظیم جهت ماهواره ها و سایر فضا پیماها استفاده شده که این نوع پیشرانش ها صرفاً برای تنظیم جهت و نه برای حرکت و تولید پیشرانش به کار گرفته می شوند.
انواع پیشران های اصلی:
1-پیشران مایع (بیشتر در موشک های بالستیک و فضاپیماها)
2-پیشران جامد
3-پیشران های هسته ای
4-پیشران های هوا دم (هوازی)
5-پیشران های پاد ماده
نیروی پیشران
موشکهای فضایی مانند موشکهای آتشبازی عمل میکنند. سوخت با ماده ای به نام اکسنده که حاوی گاز تسریع کننده احتراق یعنی اکسیژن است ترکیب میشود. آنگاه این ترکیب که یک پیشران محسوب میشود، میسوزد و گازهای داغی را تولید میکند، این گازها منسبط شده، از طریق یک دماغه خارج و باعث میشوند موشک بطرف بالا حرکت کند. این واکنش برای اولین بار در قرن هفدهم توسط دانشمندان انگلیسی، اسحاق نیوتن، در قانون سوم حرکتش بیان شد. او اظهار داشت که برای هر عملی (خروج گازها در اینجا) عکس العملی است مساوی و مخالف جهت آن (در اینجا ، حرکت موشک)
نیرویی که یک موشک را به طرف جلو حرکت میدهد، نیروی پیشران نامیده میشود. قدرت نیروی پیشران به سرعت خارج شدن گاز خروجی بستگی دارد. نیروی پیشران به موشک شتاب داده ، باعث افزایش سرعت آن میشود. مقدار شتاب نیز بستگی به جرم موشک دارد. هرچه موشک سنگین تر باشد، برای رسیدن به فضا ، به نیروی پیشران بیشتری نیازمند است. تا وقتی که موتور های موشک، روشن و درحال تولید نیروی پیشران هستند، شتاب فضاپیما نیز هر لحظه زیادتر میشود. موتور موشک یا از پیشران مایع استفاده میکند یا جامد، اما بعضی اوقات ، یک موشک کامل ممکن است در مراحل مختلف از هر دو نوع پیشران استفاده کند. کارشناسان موشکهایی را پیشنهاد کرده اند که از انرژی اتمی به عنوان سوخت استفاده میکنند، چرا که آنها از نظر مصرف انرژی بسیار مقرون به صرفه اند. اما ترس از خطر استفاده از سوخت اتمی مانع استفاده از این نوع موشکها شده است.
سوختهای پیشران از یک نوع سوخت و یک اکسنده تشکیل شده اند. برای روشن شدن موشک، کافی است یک جرقه کوچک سوخت پیشران آن را آتش بزند. سوخت آتش گرفته تا آخرین قطره میسوزد. گازهای حاصل از سوخت پیشران از طریق دماغه انتهایی موشک خارج میشوند. اولین موشکها را احتمالا در قرن یازدهم میلادی در کشور چین ساخته اند. آنها موشکهایی بودند که از سوخت پیشران جامد استفاده میکردند. سوخت موشک یک نوع باروت بود که از مخلوطی از نیترات پتاسیم ، زغال چوب و سولفور تشکیل شده بود.
موشکهایی که از سوخت پیشران جامد استفاده میکنند، اغلب به عنوان موشکهای تقویت کننده ای استفاده میشوند که نیروی اولیه موشکهای بزرگتر را تامین میکنند. موشکهای بزرگتر خود از سوخت پیشران مایع استفاده میکنند. بزرگترین موشکهای مصرف کننده سوخت جامد با 45 متر ارتفاع جزء موشکهای تقویت کننده شاتل فضایی ایالات متحده امریکا محسوب میشوند. آنها حاوی 586500 کیلوگرم (2/1 میلیون پوند) سوخت پیشران هستند که بطور متوسط 13 میلیون نیوتن (5/3 میلیون پوند نیرو) نیروی پیشران را تولید میکنند. این موشکها را طوری طراحی کرده اند که بعد از اتمام سوخت و افتادن در دریا ، از دریا بیرون کشیده شده ، دوباره برای ماموریتهای بعدی سوختگیری میشوند. ساخت موشکهایی که از سوخت جامد استفاده میکنند چندان دشوار نیست. آنها مقدار زیادی نیروی پیشران را در یک مدت زمان کم تولید میکنند. تنها ایراد این نوع موشکها این است که بعد از روشن شدن به راحتی خاموش نمیشوند. به عبارت دیگر، نمیتوان آنها را به آسانی تحت کنترل در آورد.
موشکهای مصرف کننده سوخت مایع
اکثر موشکهایی که از آنها در پرواز های فضایی استفاده میشود، از سوخت پیشران مایع بهره میبرند. سوخت و اکسنده که در مخزنهای جداگانه ای نگهداری میشوند، هر دو مایع هستند. پمپهای قدرتمندی آنها را به محفظه احتراق میبرند؛ در آنجا آنها با هم ترکیب شده ، شروع به تولید گازهای خروجی میکنند. گازهای مذکور نیز به نوبه خود از دماغه انتهایی موشک خارح میشوند. بعضی از موشکها از یک ماده قابل اشتعال سریع برای شروع احتراق استفاده میکنند. سوخت پیشران سایر موشکها هنگام ترکیب سوخت و اکسنده شروع به احتراق میکنند.
بسیاری از موشکها ، از جمله موشکهای شاتل فضایی ایالات متحده از هیدروژن مایع به عنوان سوخت و اکسیژن مایع به عنوان اکسنده استفاده میکنند. تعداد موشکهای مصرف کننده سوخت پیشران مایع به مراتب بیشتر از موشکهای مصرف کننده سوخت پیشران جامد است. علت این امر کنترل آسان نیروی پیشران موتور موشکهای مصرف کننده سوخت مایع در مواقع ضروری است. با وجود این، موشکهای مصرف کننده پیشران مایع خالی از ایراد نیستند ، چرا که بعضی از پیشرانها را بایست در دمای پایین نگهداری کرد. دلیل این امر اینست که ، در دماهای جوی ، پیشرانهای مایع به گاز تبدیل شده، فضای بیشتری را اشغال میکنند. موشکهای بزرگ مانند موشکهای آریان آزانس فضایی اروپا یا شاتلهای فضایی ناسا بجای یک موتور از چند موتور مصرف کننده سوخت پیشران مایع بطور همزمان استفاده میکنند. موتورهای مذکور به کمک هم نیروی کافی را جهت پرتاب یک فضاپیما به مدار تولید میکنند.
_________________________________________
منبع:
http://www.aeir.mihanblog.com




ادامه دارد...

sina_2006_p
28-10-2009, 11:13
چنانچه پیشتر گفته شد در یک موشک سوخت مایع، سوخت و اکسید کننده در مخازن مجزا نگه داری می شوند و از طریق سازو کاری که مرکب از لوله ها، شیدها و توربو پمپ ها می باشند ، به محفظه ی احتراق وارد شده و می سوزند.با احتراق پیشرانه گاز داغی تولید می شود که در هنگام عبور از محفظه به سرعت آن افزوده می شود و از دمای آن کاسته می گردد. به عبارت دیگر محفظه ی احتراق، انرژی شیمیایی سوخت را به انرژی جنبشی تبدیل می کند ، این است که نیروی پیشران تولید می شود.
موتورهای سوخت مایع از نظر پیچیدگی نقطه ی مقابل موتورهای سوخت جامد هستند، اما به هر حال به ازای پیچیدگی موتور های سوخت مایع مزایایی هم دارند که از آن جمله می توان به این موارد اشاره نمود که در موتورهای سوخت مایع با کنترل جریان پیشرانه به محفظه ی احتراق می توان کاهش یا افزایش نیروی پیشران و توقف یا استارت مجدد موتور را سبب گردید . در حالی که در موتورهای سوخت جامد در عین سادگی چنین امکانی تقریباً غیر ممکن است.
سوخت های مایعی که در موشک های حامل استفاده شده اند را می توان به 4 دسته تقسیم کرد:

مواد نفتی 2) مواد سرمازا 3) مواد خود مشتعل 4) پیشران های مایع قدیم



مواد نفتی:
که از نفت خام تصفیه شده تهیه می شوند و شامل مخلوطی از هیدروکربن های پیچیده می باشند.
یکی از مواد نفتی استفاده شده برای سوخت موشک کروسین سنگین است، کروسین نسبت به سوخت های سرمازا ضربه ی ویژه ی کمتری دارد اما بهتر از سوخت های خود مشتعل شونده می باشد.ازاین سوخت به عنوان پیشرانه (به همراه اکسیژن مایع)دراولین بوسترهای یک مرحله ای موشک های اطلس و دلتا 2 استفاده شده است.


سرمازا:
پیشرانه های سرمازا گازهایی هستندکه در دماهای بسیار پایین به صورت مایع نگه داری می شوند که معروف ترین آنها هیدروژن مایع به عنوان سوخت (LH2) و اکسیژن مایع (lox) به عنوان اکسید کننده می باشند. اکسیژن مایع و هیدروژن مایع به عنوان پیشرانه هایی با کارایی بالاتر در موتورهای شاتل های فضایی استفاده می شوند.
در دیگر سوخت های سرمازا با خواص مناسب برای سامانه های پیشران فضایی می توان به متان و اکسیژن مایع و فلورین مایع اشاره نمود.
قابل ذکر است که پیشرانه های سرمازا به دلیل مشکلاتی که در نگهداری طولانی مدت آنها موجب می شود برای استفاده در موشک های نظامی که بایستی مدت ها به صورت آماده ی پرتاب نگهداری شوند، چندان خوشایند و مطلوب نیست.

پیشرانه های خود مشتعل(هایپرگولیک):
پیشرانه هایی هستندکه سوخت واکسیدکننده به طورمجزا درون محفظه ی احتراق تزریق می شوند و بدون نیاز به آتشزنه و فقط با برخورد با یکدیگر شعله ور می شوند. که این قابلیت آن را برای سامانه های مانوری فضاپیماها که نیاز است بارها خاموش و روشن شوند ایده آل می نماید.
معمول ترین سوخت های خود مشتعل شامل هیدرازین، مونو متیل هیدرازین (MMH) و دی متیل هیدرازین نا متقارن (UDMH) می باشند.
و از اکسید کننده های خود مشتعل معروف می توان به تتروکسید نیتروژن (NTO) و اسید نیتریک اشاره نمود. در خانواده ی موشک های تیتان، موشک های ماهواره بر دلتا 2 از آیروزین50 و NTO استفاده شده است.

پیشرانه های مایع قدیمی
(الکل ها) به طور معمول به عنوان سوخت موشک طی سال های اولیه توسعه ی فناوری موشکی مورد استفاده قرار می گرفتند. موشک آلمانی v2 و همچنین موشک زمین به زمین ردستون آمریکا (با اکسیژن مایع و اتانول)کار می کردند. به هر حال در روند پیشرفت فناوری های موشکی با افزایش کارایی سوخت ها از الکل استقبال چندانی نشد. و آنها خیلی زود کنار گذاشته شدند.


پروکسید هیدروژن:
یکی از اکسید کننده های قابل توجه می باشد که در موشک انگلیسی Black Arrow استفاده شده بود.
غلظت های بالای پروکسید هیدروژن را راههای تست پراکسید یا HTP می نامند که در حضور کاتالیزور به اکسیژن و بخار فوق گرم تبدیل می شود و ضربه ویژه ای در حدود 150 ثانیه ایجاد می کند.

پیشران جامد:
پیشران جامد از دو بخش اکسید کننده و سوخت (کاهنده) تشکیل شده است. در این پیشران دو بخش تشکیل دهنده یعنی سوخت و اکسید کننده به طور مجزا آماده می شوند و پس از آن با یکدیگر مخلوط می شوند. این کار بدان دلیل انجام می شود که اکسید کننده به صورت پودر و سوخت یک مایع با غلظت متغیر است. این دو بخش با هم ترکیب شده و سپس تحت شرایط کاملاً کنترل شده درون پوسته ی راکت ریخته می شوند، افزون به سوخت و اکسید کننده، بخش های دیگری نیز افزوده می شوند تا کارایی پیشران افزایش یابد. معمولاً در میان پیشران جامد یک فضای خالی موسوم به حفره قرار می گیرد. با تغییر شکل و اندازه ی حفره می توان سرعت و مدت سوختن، در نتجه نیروی رانش را کنترل کرد.
دسته بندی پیشران های جامد:
پیشران های چامد به دو گروه همگن و مرکب دسته بندی می شوند.پیشران های همگن نیز خود به دو گروه تک پایه و دو پایه تقسیم می شوند.پیشران های تک پایه آنهایی هستند که تنها از یک ترکیب برخوردار هستند و این ترکیب خواص و ویژگی های اکسید کنندگی و کاهندگی را یکجا دارد. پیشران های دو پایه متشکل از دو ترکیب معمولاً نیتروسلولز و نیترو گلیسیرین همراه با یک نرم کننده (که برای انعطاف افزوده می شود) هستند.برتری این پیشران آن است که دود نمی کند از این رو میزان انرژی و سرعت سوزش افزایش میابد.
پیشران های مرکب به صورت مخلوط نا همگن هستند و از نمک معدنی کریستالی یا ساییده شده نرم به عنوان اکسید کننده استفاده می کنند که بیشتر بخش پیشران را تشکیل می دهد.سوخت مورد استفاده معمولاً آلومینیم است. برای یکپارچه نگه داشتن پیشران از نگهداری پلیمری استفاده می شود.
برتری پیشران های جامد نسبت به دیگر انواع پیشران های شیمیایی در آن است که این پیشران ها پایدار بوده و انبار آنها ساده است.پیشران های جامد نیازی به پمپ های توربو یا ادوات پیچیده تغذیه کننده ندارند.
کاستی پیشران جامد در آن است که پس از روشن شدن، واکنش پیشران جامد را نمی توان متوقف کرد، بدین مفهوم که اگر پیشران مشتعل شود تا پایان مپیشرانه ی پلاسما:
در واقع پیشرانه های الکتریکی هستند که می توانند سرعت های به مراتب بیشتری برای گازهای خارج شونده از نازل فراهم کنند . بنابر این برای انجام یک مأموریت نیاز به مقدار سوخت کمتری خواهند داشت. اما این روش هم محدودیت های خودش را دارد.
نخستین نمونه ها با استفاده از المنت های مقاومت دار،انرژی الکتریکی را به حرارت تبدیل کرده و می توانستند مدار را تا 3000 درجه ی کلوین داغ کنند که سرعت خروج از نازل را تا 8 کیلومتر بر ثانیه افزایش می داد.در دهه ی 80 با استفاده از این روش نیروی رانش مورد نیاز برای حفظ مدار ماهواره تأمین می شد و اوایل دهه ی 90دانشمندان توانستند با استفاده از قوس الکتریکی به دماهای بیشتر و در نتیجه به سرعت های بیشتر دست یابند. نمونه های بعدی پیشران های یونی بودند که توانشتند به سرعت 100 کیلومتر بر ثانیه برسند و بر خلاف دو مورد قبلی طول عمر بسیار زیادی در حدود 22000 ساعت داشته باشند.شکل مشترک موارد ذکر شده نیروی رانش اندک آنها است که برای گریز از گرانش زمین ناچیز است.
در حال حاضر پیشرانه های الکترومغناطیسی MPD از جدید ترین فنّاوری سود می برند ولی نمی توانند نیروی رانش بسیار بیشتری را ایجاد کنند. در این مولّدها نیرو یک قوس الکتریکی دائمی به صورت شعاع بین میله های کاتد و آند برقرار می شود. تعامل بین جریان شعاعی و میدان مغناطیسی حلقوی سورکاتد نیرویی ایجاد می کندکه می تواند پلاسمای تزریق شده به مجموعه را شتاب دهد و در انتهای آند متمرکز کند ، در این حالت سرعت خروج پلاسما از نازل به بیش از 40 کیلومتر بر ثانیه می رسد.
تعریف پلاسما :
پلاسما حالت چهارم ماده است و به موادی گفته می شود که در مقیاس ماکروسکوپیک خنثی می باشند، اما از تعداد زیادی الکترون های آزاد و اتم ها با مولکول های یونیزه شده و در حال بر هم کنش تشکیل شده اند.
البته به هر محیطی که حاوی ذرّات باردار باشد پلاسما گفته نمی شود و باید شرایطی برقرار باشد که یکی از این شرایط داشتن اثرات حجمی است.جالب است بدانید 99% مواد موجود در جهان در حالت پلاسما است، اما در شرایط طبیعی موجود در زمین که درصد بسیار کوچکی از عالم هستی را تشکیل می دهد پلاسما یافت نمی شود.

پیشران های آینده!
پیشران های گداخت هسته ای
پیشران های ماده پادماده:
هنگامی که پادماده و ماده با هم تماس پیدا می کنند،همدیگر را خنثی می کنند ولی تصادف ذرّات مخالف ، احتراق وانتشار پرتوهایی خالص رابه همراه دارد،این پرتوها باسرعت نور از نقطه ی انفجارخارج می شوند و ماده و پادماده ناپدید می شوند. انفجاری که هنگام واکنش ماده و پادماده رخ می دهد تمامی جرم ماده و پادماده را به انرژی تبدیل می کند.
دانشمندان اعتقاد دارند که این انرژی بسیار قوی تر از انرژی های تولید شده به روش هایی است که تا به حال رایج بوده اند و می توانند نیروی پیشران بسیار زیادی فراهم سازد.
(یک فضاپیمای پاد ماده می تواند زمان مسافرت به مریخ را از 11ماه به یک ماه کاهش دهد!)
پیشران های نوری
یکی از کاربردهای لیزرهای پرتوان ، در صنعت فضا است.
لیزر این امکان را به مهندسان می دهد تا فضاپیماهای سبکتری که نیاز به منبع انرژی ندارند ساخته و گسترش دهند.
این فضاپیماها بسیار سبک هستند و نامشان لایت کرفت است. خود رسانگر لایت کرفت به عنوان پیشران کار خواهد کرد و نور به عنوان یکی از منابع وافر انرژی در جهان به عنوان سوخت به کار گرفته خوهد شد.
فرضیه ی اساسی در پیشران نوری به کارگیری لیزرهای زمین پایه است تا هوا را به سوی نوک رسانگر گرم کرده تا محترق شود و فضاپیما را به جلو براند.

منبع:
kharkovhavafaza.blogfa.com (http://kharkovhavafaza.blogfa.com/post-337.aspx)

sina_2006_p
28-10-2009, 23:22
http://www.daneshema.com/upload/mayor/upload/image/technology_engineering/chemistry/article/Hydrazine_distances_2D.png



هیدرازین یک نوع ترکیب شیمیایی است که در سوخت موشک و فراورده های تنباکو بیشتر
مورد استفاده قرار می گیرد . فرمول این ترکیب N2H4 است . این ترکیب شیمیایی در چند مرحله ( حلقه ) به وجود می آید . نخست استون و آمونیاک با هم واکنش میدهند تا ایمین به دست آید که با اکسید کردن آن به کمک هیدروژن پراکسید، اگزادیرین به دست میآید.این حلقهٔ سه هموند(عضو)ی که دارای کربن، اکسیژن وازت میباشداز راه آمونیوکافت که دواتم ازت را به هم پیوند میدهد به هیدرازون دگرگون تبدیل میشود.این هیدرازون با چند برابر استون واکنش داده وآذین به دست میآید که با هیدرولیزکردن آن میتوان هیدرازین به دست آورد. در این گام استون دوباره آزاد میشود.
روش بالا که به چرخه Atofina-PCUK معروف است توسط تئودور کرتیوس (Theodor Curtius) در سال 1889 مطرح و هیدرازین تولید شد . در ضمن این ترکیب در بسیاری از واکنشهای ساخت مادههای آلی و به ویژه در ساخت بسیاری از داروها و رنگ کردن بافتهای پارچهای وعکسبرداری کاربرد دارد. هیدرازین درجنگ جهانی دوم درموشکهایی با نام بی-استاف به کار رفت. در آن موشک هیدرات هیدرازین همراه با متانول به کار رفته بود.
آنتالپی های هیدرازین :
ΔfHگاز ۹۵٫۳۵ kJ/mol
ΔfHمایع ۵۰٫۶۳ kJ/mol
ΔfHجامد ۳۷٫۶۳kJ/mol

ویژگی های فیزیکی هیدرازین :
چگالی :۱٫۰04 g/mL


حلالیت در آب :حل شدنی در حل کنندههای قطبی آلی
دمای ذوب : 274.55 درجه کلوین برابر 1.4 درجه سانتی گراد


دمای جوش : 386.65 درجه کلوین برابر 113.5 درجه سانتی گراد


گرانروی : 32٪ در دمای اتاق ( 25 درجه سلسیوس )
نماد : مایع و بی رنگ
جرم مولی 32.05 گرم بر مول









انفجار و آتش سوزی



مخلوط حاوی بیش از ۴,۷% حجمی هیدرازین بیآب و هوا میتواند در دماهای بالاتر از ۳۸ درجه سانتیگراد ، بر اثر گرما ، شعله یا تابش فرابنفش منفجر شود. دمای اشتعال هیدرازین آبدار ۷۵ درجه سانتیگراد است. در مورد محلولهای هیدرازین ، خطر انفجار کاهش مییابد و در محلولهای رقیقتر از ۴۰ درصد خطر اشتعال از بین میرود. تماس هیدرازین با فلزات ، اکسیدهای فلزی و مواد اکسید کننده ، اسیدها ، مواد متخلخل نظیر خاک ، چوب ، کاغذ یا پارچه ممکن است به آتش سوزی یا انفجار منجر شود.



در صورت کار با پوشاک و تجهیزات آلوده ، محصولات سمی مانند اکسیدهای نیتروژن و آمونیاک بوجود میآید.



طریقه مقابله



برای جلوگیری از بروز خطرها ، هیدرازین بیآب را باید در محیط بسته مجهز به تجهیزات الکتریکی هشدار دهنده مورد استفاده قرار داد. هرگز نباید از هیدرازین در نزدیکی شعله ، جرقه و عوامل مشابه استفاده شود. در محل استفاده از هیدرازین ، هرگز نباید سیگار استعمال شود. باید از تابش مستقیم نور خورشید و تماس هیدرازین با فلزات و ترکیبهای شیمیایی مانند اکسیدها ، بشکههای حاوی هیدرازین را باید با پاشیدن آب خنک کرده ، از نشت هیدرازین بیشتر به محیط جلوگیری و همزمان به خاموش کردن آتش اقدام شود. ماموران اطفا حریق باید مجهز به ماسکهای تنفسی ، ماسک صورت و پوشش کامل ایمنی باشند.



برای خاموش کردن آتشسوزیهای کوچک ناشی از هیدرازین از پاش آب ، مواد شیمایی خنک یا گاز CO۲ استفاده میشود. در مورد آتش سوزیهای بزرگ باید از کف الکل یا آب با فشار زیاد استفاده شود.



حمل و مقل و ذخیره سازی هیدرازین
هیدرازین را باید در بشکه های محکم دربسته و در جو خنثی نگهداری کرد. محل نگهداری بشکهها باید مجهز به سیستم تهویه ، فاضلاب مطمئن ، دور از تابش مستقیم نور خورشید و دیگر منابع انرژی باشد. باید از وجود فلزات ، اکسیدهای فلزی ، مواد متخلخل در این محل اجتناب و برای جلوگری از جرقههای الکتریکی ناشی از الکتریسیته ساکن ، مخازن نگهداری هیدرازین را به زمین منتقل کرد.





طبق مقررات بینالمللی موجود ، هیدرازین آبدار و محلولهای آبی آن باید در مخازن فلزی با پوشش داخلی پلی اتیلنی ، قوطیهای پلاستیک یا مخازن استیل ضد زنگ حمل شوند.



دفع ضایعات هیدرازین



باید کلیه منابع احتمالی ایجاد احتراق را از محیط دور و مایع نشت شده را جمع آوری کرد. در صورتیکه هیدرازین روی سطح زمین یا محل نگهداری ریخته شده باشد، آن را با آب تا غلظت کمتر از ۴۰ درصد رقیق میکنند و روی ناحیه ناحیه مزبور را کف میپاشند تا هیدرازین تبخیر نشود. برای جمع آوری مقادیر کم هیدرازین از شن و ماسه استفاده میشود.



افراد مسئول نظافت باید مجهز به تجهیزات کامل ایمنی از جمله ماسک و لباسهای محافظ باشند و پس از رقیق کردن هیدرازین تا محلول کمتر از ۴۰% میتوان آنرا با محلول رقیق سولفوریک اسید خنثی و به همراه مقادیر زیادی آب به محیط زیست وارد کرد. بقایای هیدرازین را میتوان پس از رقیق کردن با الکل در یک زباله سوز شیمیایی مجهز به سیستم جذب گازهای مضر دودکش بوسیله سوختهای هیدروکربنی سوزاند و از بین برد.



اثرات مضر هیدرازین بر روی انسان



با وجود استفاده های صنعتی گسترده از هیدرازین ، مطالعات مدون کمی درباره اثرات مضر آن در انسان انجام گرفته است. انسان ممکن است از راههای مختلفی از جمله شغلی ، مصرف داروهای حاوی هیدرازین ، مصرف سیگار یا به صورت تصادفی در معرض هیدرازین قرار گیرد. هیدرازین از طریق پوست ، ریه و دستگاه گوارش جذب و به سرعت در سراسر بدن پخش میشود. در مورد مسمومیتهای حاد انسان ، استفراغ ، آسیبهای متعدد دستگاه تنفسی ، سیستم اعصاب مرکزی کبد و کلیهها گزارش شده است.






هیدرازرین در مطالعات خارج از محیط زنده بدن در برخی از گیاهان ، باکتریها ، قارچها و سلولهای پستانداران ، جهش ژنی و انحرافات کروموزومی ایجاد میکند. سرطانزایی هیدرازین در جانوران آزمایشگاهی به اثبات رسیده است، ولی در مورد انسان ، دادههای کافی برای چنین ادعایی وجود ندارد. در غیاب چنین دادههایی و با در نظر گرفتن اطلاعات موجود در مورد جهش زایی و سرطانزایی هیدرازین در حیوانات ، هیدرازین از سوی موسسه بین المللی سرطان ، به عنوان یک ماده سرطانزا برای انسان معرفی شده است. بدین ترتیب باید قرار گرفتن انسان در معرض هیدرازین به حداقل ممکن کاهش داده شود.













با این همه گزارشهای موجود از مسمومیتهای حاد خوراکی با هیدرازین روشن میکند که خوردن حدود ۲۰ تا ۵۰ میلیلیتر هیدرازین ممکن است مرگ آور باشد.
اغلب اثرات مشاهده شده در افرادی که در معرض هیدرازین قرار گرفتهاند، در حیوانات آزمایشگاهی نیز دیده شده است. علاوه بر اثرات فوق ، کاهش وزن بدن ، کمخونی ، کاهش قند خون و چربی کبد نیز در برخی موارد مشاهده شده است.
سمیت هیدرازین نسبت به جنین و جوانه برخی حیوانات آزمایشگاهی و گیاهان به اثبات رسیده است، ولی اطلاعاتی در مورد سمیت هیدرازین بر جنین انسان وجود ندارد. سوزش پوست و چشم در انسان بر اثر تماس با هیدرازین مشاهده شده است، ولی اطلاعات کافی برای بیان بدون اثرات سوزش آور وجود ندارد. هیدرازین حساسیت زای قوی برای پوست انسان بوده ، با مشتقات خود تداخل میکند.



به کارگیری هیدرازین در صنایع موشکی
هیدرازین به عنوان سوخت در راکت ها استفاده می شود که بسته به نوع اکسید کننده خواص ویژه ای از خود نشان می دهد.
اکسید کننده.........سوخت.....هایپرگولیک.....نسبت اخطلاط....... ایمپالس ویژه در سطح دریا
اکسیژن مایع.........هیدرازین...نیست..............0.74.............................303

فلمرین مایع...........هیدرازین...هست............1.82..............................338

تتراکسید نیتروژن.....هیدرازین...هست............1.08.............................286

اسید نیتریک
دودکننده قرمز
(N2O4 14%)............هیدرازین.....هست........1.28.............................276

هیدروژن پروکسید
غلظت 85%................هیدرازین.....هست........2.15............................269

کلرینپنتافلوئورد............هیدرازین......هست........0.12...........................297

این شاخص های عملکردی پیشرانه ها در فشار محفظه احتراق 68atmو فشار خروجی نازل 1atm می باشد.

توجه : هیدرازین بسیار زهرآگین است و هیدرازین بی آب بسیار ناپایدار میباشد.



کلیه حقوق این نوشته متعلق به سایت Aerospacetalk.ir می باشد و با تحقیقات این جانب به طبع رسیده است و کپی برداری با ذکر منبع مجاز است.



ادامه دارد.....

sina_2006_p
31-10-2009, 20:33
http://img.tebyan.net/big/1386/11/22813721912130691147127422382191764347217.jpg

آمونیوم پر کلرات

آمونیوم پرکلرات با فرمول NH4ClO4 یک اکسید کننده قوی می باشد. این ماده توسط واکنش بین آمونیاک و پرکلریک اسید یا از خنثی كردن اسید پر كلریك در محلول امونیوم هیدروكسید به دست بدست می آید.
آمونیوم پرکلرات در مواد منفجره و خرج های پرتابی انفجار بعنوان اکسیژن دهنده به کار می رود . مقدار اکسیژن ان 35% بیش از نیترات آمونیوم است و این امر علی رقم قیمت بیشتر موجب کاربردهای مخصوصی برای آن می شود .
مثلا ۱۰۰ میلی لیتر اسید پر كلریك را در بشر بریزید و سپس امونیوم هیدروكسید ارام ارام اضافه كنید وقتی ph آن به صفر رسید باید كریستال های به دست امده را فیلتر كرده و با اب شست شو دهیدو برای خالص سازی آن را دوباره در اب جوشانده و فیلتر كنید وسپس ان را و با كمی حرارت خشك كنید البته قابل به ذکر است که تمام مواد از خانواده ی كلرات ها رطوبت هوا را سریع جذب میكنند و باید دور از رطوبت نگهداری شود.

از آمونیوم پرکلرات به عنوان اکسید کتننه استفاده میشود که به حالت جامد می باشد

اکسیدکننده...............سوخت.......هایپر گولیک........نسبت اختلاط......ایمپالس ویژه در سطح دریا

آمونیوم پر کلرات.........آلومینیوم+HTPB....نیست.........2.12..................266 (الف)

آمونیوم پر کلرات.........آلومینیوم+PBAN .....نیست.......2.33...................267(ب)


پیشرانه الف: 68% AP و 18% آلومینیوم و 14%HTPB
پیشرانه ب: 70%AP و 16% آلومینیوم و 12% BPAN و 2% عامل پروراندن اپوکسی

(http://en.wikipedia.org/wiki/Ammonium_perchlorate#searchInput)
Ammonium perchloratehttp://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b5/Ammonium_perchlorate.png/150px-Ammonium_perchlorate.png (http://en.wikipedia.org/wiki/File:Ammonium_perchlorate.png)IUPAC name (http://en.wikipedia.org/wiki/International_Union_of_Pure_and_Applied_Chemistry_nomenclature)
[show] (javascript:toggleNavigationBar(1);)
Ammonium perchlorate

Other namesAPIdentifiersCAS number (http://en.wikipedia.org/wiki/CAS_registry_number)7790-98-9 (http://www.commonchemistry.org/ChemicalDetail.aspx?ref=7790-98-9) http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fb/Yes_check.svg/7px-Yes_check.svg.png (http://en.wikipedia.org/wiki/File:Yes_check.svg)YEC number (http://en.wikipedia.org/wiki/EC_number_(chemistry))232-235-1 (http://ecb.jrc.ec.europa.eu/esis/index.php?GENRE=ECNO&ENTREE=232-235-1)UN number (http://en.wikipedia.org/wiki/UN_number)1442RTECS number (http://en.wikipedia.org/wiki/RTECS)SC7520000PropertiesMolecular formula (http://en.wikipedia.org/wiki/Chemical_formula)NH4ClO4Molar mass (http://en.wikipedia.org/wiki/Molar_mass)117.49 g/molAppearancewhite granularDensity (http://en.wikipedia.org/wiki/Density)1.95 g/cm3Melting point (http://en.wikipedia.org/wiki/Melting_point)Exothermic decomposition before melting at >200 °C[1] (http://en.wikipedia.org/wiki/Ammonium_perchlorate#cite_note-0)
Solubility (http://en.wikipedia.org/wiki/Solubility) in water (http://en.wikipedia.org/wiki/Water)11.56 g/100 mL (0 °C)
20.85 g/100 mL (20 °C)
57.01 g/100 mL (100 °C)Solubility (http://en.wikipedia.org/wiki/Solubility)soluble in methanol (http://en.wikipedia.org/wiki/Methanol)
partially soluble in acetone (http://en.wikipedia.org/wiki/Acetone)
insoluble in ether (http://en.wikipedia.org/wiki/Ether)StructureCrystal structure (http://en.wikipedia.org/wiki/Crystal_structure)Orthorhombic (< 513 K)
Cubic (> 513 K)HazardsMSDS (http://en.wikipedia.org/wiki/MSDS)External MSDS (http://www.apfc.com/pdf/AMMONIUM_PERCHLORATE_MATERIAL_SAFETY_DATA_SHEET.pdf)EU Index017-009-00-0EU classification (http://en.wikipedia.org/wiki/Directive_67/548/EEC)Oxidant (O)R-phrases (http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_R-phrases)R9 (http://en.wikipedia.org/wiki/R9:_Explosive_when_mixed_with_combustible_material), R44 (http://en.wikipedia.org/wiki/R44:_Risk_of_explosion_if_heated_under_confinement)S-phrases (http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_S-phrases)(S2) (http://en.wikipedia.org/wiki/(S2):_Keep_out_of_the_reach_of_children), S14 (http://en.wikipedia.org/wiki/S14:_Keep_away_from_..._(incompatible_materials_to_be_indicated_by_the_manufacturer)), S16 (http://en.wikipedia.org/wiki/S16:_Keep_away_from_sources_of_ignition_-_No_smoking), S27 (http://en.wikipedia.org/wiki/S27:_Take_off_immediately_all_contaminated_clothing), S36/37 (http://en.wikipedia.org/wiki/S36/37:_Wear_suitable_protective_clothing_and_gloves)NFPA 704 (http://en.wikipedia.org/wiki/NFPA_704)http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6f/NFPA_704.svg/75px-NFPA_704.svg.png (http://en.wikipedia.org/wiki/File:NFPA_704.svg)

0
1
2
OX

Related compoundsOther anions (http://en.wikipedia.org/wiki/Ion)Ammonium chlorate (http://en.wikipedia.org/wiki/Ammonium_chlorate)
Ammonium chloride (http://en.wikipedia.org/wiki/Ammonium_chloride)Other cations (http://en.wikipedia.org/wiki/Ion)Potassium perchlorate (http://en.wikipedia.org/wiki/Potassium_perchlorate)
Sodium perchlorate (http://en.wikipedia.org/wiki/Sodium_perchlorate)
Lithium perchlorate (http://en.wikipedia.org/wiki/Lithium_perchlorate)Related compoundsPerchloric acid (http://en.wikipedia.org/wiki/Perchloric_acid)







نیتروسلولز(NC)
نام های دیگر نیترات سلولز است . مقدار ازت یکی از عوامل تعیین کننده خواص نیترو سلولز است نیتروسلولزی که در خرج های پرتابی به کار می رود دارای ازت 12 تا 15/13 درصد است و آن چه که در تهیه ژله انفجاری به کار می رود 11 تا 12 درصد ازت دارد و نیتروسلولز مصرفی در مواد منفجره صنعتی 8 تا 5/11 درصد ازت دارد .
درحال حاضر مواد منفجره نیتروسلولزی در زمره مواد منفجره قوی شناخته می شوند . نیتروسلولز به ضربه حرارت و جرقه الکتریکی حساس است لذا حمل آن در مناطق خشک و جایی که احتمال وجود الکتریسیته ساکن باشد خطرناک است و به همین دلیل در آب یا الکل حمل و نقل می شود . نیتروسلولز سمی نیست اما حمام رفتن و تغییر لباس برای کسانی که با آن کار می کنند ضروری است .
درحال حاضر مواد منفجره نیتروسلولزی در زمره مواد منفجره قوی شناخته می شوند . نیتروسلولز به ضربه حرارت و جرقه الکتریکی حساس است لذا حمل آن در مناطق خشک و جایی که احتمال وجود الکتریسیته ساکن باشد خطرناک است و به همین دلیل در آب یا الکل حمل و نقل می شود . نیتروسلولز سمی نیست اما حمام رفتن و تغییر لباس برای کسانی که با آن کار می کنند ضروری است .
نیترو سلولز دقیقا در همان موشک سوتی ها نیز استفاده می شود
همین طور ترکیب این ماده در سال ۱۹۲۲ و کمی نیتروگلیسرین و زغال سنگ سبب شد تا باروت بدون دود بدست آید و از آن در مقدار فراوانی استفاده کنند
نیترو سلولز را با نیتروگلیسرین بن نسبت ۶-۴ ترکیب می کنند تا خرج بازوکا و آر پی جی را بسازند و همچنین از آن در ترقه نیز در حد زیاد استفاده می شود
طریقه ساخت نیترو کمی سخت است البته با پشتکار و علاقه می توان آن را ساخت
نیترو سلولز در صنعت باروت سازی - سوخت موشک- رنگ-رزین مورد استفاده قرار می گیرد.


نيترو سلولز را می توان اينگونه تهيه کرد:
مواد لازم:
اسید نیتریک 65% 10 میلی ایتر
اسید سولفوریک 98% 10 میلی لیتر
پنبه 5/. گرم
(نسبت بالا را می توان تا هر مقدار مورد نیاز چند برابر کرد)
بشر 100 سی سی 2 عدد
همزن شیشه ای ا عدد
جوش شیرین 80% با بالا 10 گرم
وان 4 لیتر 1 عدد
یخ
دستکش مرغوب
دماسنج
استون 50 سی سی
-------------------------------------------------------------------------
طریقه ساخت:
1) اسید نیتریک را در بشر 100 میلی لیتر به آرامی می ریزیم و سپس اسید سولفوریک را به به آرامی اضافه می کنیم.(توجه: تولید یون نیترونیم مثبت و آبپوشی شدید آن در اسید سولفوریک حرارت زیادی تولید می گردد که می توان با آرام اضافه کردن اسید سولفوریک درنیتریک حرارت را در حد مجازی نگه داشت پس به آرامی سولفوریک را اضافه کنید و آن را با همزن شیشه ای هم بزنیند سپس دما سنج را در شیشه گذاشته و به دقت دما را مورد بررسی قرار میدهیم


2) وقتی دما از 30 درجه پاینتر آمد می توان پنبه را اضافه کرد. و سپس شیشه حاوی اسید / پنبه را بکمک همزن شیشه ای بمدت 6 دقیقه هم زد.

3) بعد از 6 دقیقه با کمک همزن پنبه را از اسید در آورده و آنرا در بشر دومی که حاوی 100 سی سی آب خنک است اضافه می کنیم سپس بکمک همزن شیشه ای پنبه را هم می زنیم تا اسید را از پنبه جدا کنیم.

3) حال آب شیشه را به آرامی خارج می کنیم و مجددا آن را از آب پر کنیم و جوش شیرین را در شیشه می ریزیم تا پنبه کاملا از اسید خالی گردد(وجود اسید در پنبه بعد از خشک شدن آن سبب تغییر واکنش در راز مدت می گردد)

4)حال پنبه را از شیشه در آورده و اجازه می دهیم تا کاملا در ظرفی در جای خشک و با کمی نور آفتاب خشک شود.(خشک شدن کامل پنبه 3 روز در این شرایط طول میکشد.)


5) بعد از خشک شدن پنبه می توان گفت که این پنبه شامل 60 تا 70 درصد نیترو سلولز است اگر شما کبریتی را به مقدار کمی از این پنبه نزدیک کنید انفجار نیتروسلولز را خواهید دید.

6) شما می بایستی این نیتروسلولز ناخالص را خالص کنید و برای این امر می توان از استون استفاده کنید پنبه را در 50 سی سی استون حل می کنیم و سپس اجازه می دهیم تا استون مقداری بخار شود تا جایی که استون غلیظ و شبیه شیره قند شود در این حین مقداری پنبه که جزو ناخالصی های ما می باشددر سطح استون با شکلی خاص دیده می شود که می بایستی آن را از استون خارج کنیم.

7) می گذاریم تا استون به طور کامل بخار شود و بعد از بخار شدن استون خواهیددید که نیترو سلولز به شکل ورقه ای لایه ای را در درون ظرف ایجاد می کند و قسمت عمده نیتروسلولز در کف ظرف رسوب شده قابل دیدن است.
اکنون می توان از آن استفاده کرد

نیتروسلولز کرکی شکل است و هچنین حساس به حرارت و اصطکاک.
در استفاد از آن باید نهایت دقت را کرد.

این نوشته گرد آوری بوده و کلیه حقوق متعلق به Aerospacetalk.ir می باشد

sina_2006_p
02-11-2009, 18:16
آر پی-1

نوعي سوخت نفتي كه از مشتقات كروسين، مشابه آنچه در بخاريهاي نفتي مورد استفاده قرار ميگيرد، هم به عنوان پيشرانه در موتورهاي سوخت مايع مورد استفاده واقع ميشود. اين نفت- كه اصطلاحا نفت موشك خوانده ميشود -به شدت تصفيه شده است و عنوان آرپي-1 (18) را به خود اختصاص داده است. از اين نوع سوخت به همراه اكسيژن مايع براي ايجاد نيروي پيشران در مرحلهي اول راكتهاي دلتا و اطلس سنتائور استفاده شده است. اين سوخت همچنين توليد نيروي پيشران مرحلهي نخست موشكهاي ساترين-1 بي و ساترين 5 را بر عهده داشته است. ضربهي ويژهي آرپي-1 به ميزان قابل ملاحظهاي كمتر از سوختهاي سرمازا - مانند هيدروژن مايع- است.

منبع:
http://irnon.com/ (http://irnon.com/post-3905.aspx)

sina_2006_p
02-11-2009, 22:16
آقا من که تا جایی که میتونم مطلب ارائه میدم.دوستان اگر شما هم اطلاعاتی دارین ارائه بدین تا یک تاپیک جامع در زمینه موتورها و سوخت های راکتی داشته باشیم.چون بنده هم اطلاعات ناقصی دارم که صدالبته به کمک شما دوستان اطلاعات ناچیز بنده هم افزایش پیدا می کنه.
با تشکر
یاعلی

mehdi_vojdani
03-11-2009, 13:15
نیروی پرتاب// محاسبه نیرو برای پیشران در فضا//

عموما وقتی كسی درباره موتورها فكر می كند، خود به خود مطالبی درباره چرخش برایش تداعی می شود.برای مثال حركت متناوب پیستون در موتور بنزینی كه انرژی چرخشی برای به حركت در آوردن چرخ ها را تولید می كند. و یا موتور الكتریكی كه با تولید میدان الكتریكی كه با تولید میدان مغناطیسی نیروی چرخشی برای پنكه یا سی دی رام تولید می كنند. موتور بخار هم به طور مشابه كار می كنند.
ولی موتور موشك از لحاظ ساختار متفاوت است. موتور موشك ها موتورهای واكنشی هستند.اساس كار موتور موشك برپایه ی قانون معروف نیوتون است كه می گوید: “برای هر كنش واكنشی وجود دارد به مقدار مساوی ولی درجهت مخالف آن”. موتور موشك نیز جرم را در یك جهت پرتاب می كند و از واكنش آن در جهت مخالف سود می برد.
البته تصور این اصل (پرتاب جرم و سود بردن از واكنش) ممكن است در ابتدا كمی عجیب به نظر بیاید، چرا كه در عمل بسیار متفاوت می نمایاند. انفجار، صدا و فشار چیزهایی است كه در ظاهر باعث حركت موشك می شود و نه “پرتاب جرم”.


http://www.privateimage.com/images/8j8as8svpzenhp3xiai.jpg


چند مثال تصویری
● اگر تا به حال با اسلحه ی(به خصوص سایز بزرگ آن) shotgun شلیك كرده باشید، متوجه می شوید كه ضربه ی بسیار قوی ای، با نیروی بسیار زیاد به شانه شما وارد می كند.
یك اسلحه مقدار ۱ انس فلز را به یك جهت و با سرعت ۷۰۰ مایل در ساعت شلیك می كند و در واكنش شما را به عقب حركت می دهد.

● اگر تا به حال شیر آتش نشانی را دیده باشید، متوجه می شوید كه برای نگه داشتن آن باید نیروی بسیار زیادی را صرف كنید (اگر دقت كرده باشید گاهی ۲ یا ۳ آتش نشان یك شیر را نگه می دارند) كه در این جا شیر آتش نشانی مثل موتور موشك عمل می كند.
شیر آتش نشانی، آب را در یك جهت پرتاب میكند و آتش نشان ها از نیرو و وزن خود استفاده می كنند تا در برابر واكنش آن مقاومت كنند. اگر آن ها اجازه بدهند تا شیر رها شود، شیر به این طرف و آن طرف پرتاب می شود. حال اگر آتش نشان ها روی یك اسكیت برد ایستاده باشند شیر آتش فشانی آن ها را با سرعت زیادی به عقب می راند.


http://www.privateimage.com/images/1wbs32xi9jcz0w4daj0f.jpg


● اگر یك بادكنك را باد كنید و آن را رها كنید، بادكنك به پرواز در می آید، تا وقتی كه هوای داخل آن به طور كامل خالی شود. پس می توان گفت كه شما یكم موتور موشك ساخته اید. در این جا چیزی كه به بیرون پرتاب می شود مولكول های هوای درون بادكنك هستند.
بسیاری از مردم فكر می كنند كه مولكول های هوا اهمیتی ندارند، در حالی كه اینطور نیست. هنگامی كه شما به آن ها اجازه می دهید تا از دریچه بادكنك به بیرون پرتاب شوند، بر اثر واكنش به وجود آمده بادكنك به جهت مخالف پرتاب می شود.


سناریوی توپ بیسبال در فضا:
شرایط زیر را تصور كنید، مثلا شما لباس فضانوردان را پوشیده اید و در فضا در كنار فضاپیما معلق مانده اید و چندین توپ بیسبال در دست دارید. حال اگر شما توپ بیسبال را پرتاب كنید، واكنش آن بدن شما را به جهت مخالف توپ حركت می دهد.
سرعت شما پس از پرتاب توپ به وزن توپ و شتاب وارده بستگی دارد. همانطور كه می دانیم حاصلضرب جرم در شتاب برابر نیرو است، یعنی:
F=m.a
همچنین میدانیم كه هر نیرویی كه شما به توپ وارد كنید، توپ نیز نیرویی مساوی ولی در جهت مخالف به بدن شما وارد میكند كه همان واكنش است. پس می توان گفت:
m.a=m.a
حال فرض می كنیم كه توپ بیسبال ۱ كیلو گرم وزن داشته باشد و وزن شما و لباس فضایی هم ۱۰۰ كیلوگرم باشد. پس با این حساب اگر شما توپ بیسبال را با سرعت ۲۱ متر در ساعت پرتاب كنید. یعنی شما با دست خود به یك توپ بیسبال ۱ كیلو گرمی، شتابی وارد كرده اید كه سرعت ۲۱ متر در ساعت گرفته است. واكنش آن روی بدن شما تاثیر می گذارد، ولی وزن بدن شما ۱۰۰ برابر توپ بیسبال است. پس بدن شما با ۱۰۰/۱ سرعت توپ بیسبال (یا ۰.۲۱ متر بر ساعت) به عقب حركت می كند.
حال اگر شما می خواهید از توپ بیسبال خود قدرت بیش تری بگیرید، شما دو انتخاب دارید: افزایش جرم یا افزایش شتاب وارده
شما می توانید یا یك توپ سنگین تر پرتاب كنید و یا اینكه شما می توانید توپ بیسبال را سریع تر پرتاب كنید (شتاب آن را افزایش دهید)، و این دو تنها كارهایی است كه می توانید انجام دهید.
یك موتور موشك نیز به طور كلی جرم را در قالب گازهای پرفشار پرتاب می كند؛ موتور گاز را در یك جهت به بیرون پرتاب می كند تا از واكنش آن در جهت مخالف سود ببرد. این جرم از مقدار سوختی كه در موتور موشك می سوزد بدست می آید.
عملیات سوختن به سوخت شتاب می دهد تا از دهانه خروجی موشك با سرعت زیاد بیرون بیاید.
وقتی سوخت جامد یا مایع می سوزد و به گاز تبدیل می شود، جرم آن تغییر نمی كند بلكه تغییر در حجم آن است. یعنی اگر شما مقدار یك كیلو سوخت مایع موشك را بسوزانید مقدار یك كیلو جرم با حجمی بیشتر، از دهانه خروجی موشك با دمای بالا و سرعت زیاد خارج می شود. عملیات سوختن، جرم را شتاب می دهد.


نیروی پرتاب:
قدرت موتور یك موشك را نیروی پرتاب آن می گویند. نیروی پرتاب در آمریكا به صورت
(پوند) ponds of thrust
و در سیستم متریك با واحد نیوتون شناخته شده است (هر ۴.۴۵ نیوتون نیروی پرتاب برابر است با ۱ پوند نیروی پرتاب).
هر یك پوند نیروی پرتاب (۴.۴۵ نیوتون) مقدار نیروی است كه می تواند یك شی ۱ پوندی (۴۵۳.۵۹ گرم) را در حالت ساكن مخالف نیروی جاذبه زمین نگه دارد.
بنابر این در روی زمین شتاب جاذبه ۲۱ متر در ساعت در ثانیه (۳۲ فوت در ثانیه در ثانیه) است.
ویرایش شده از منبع (http://www.military.ir/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=8321)

sina_2006_p
08-11-2009, 12:44
پس از کلی جستوجو به شما تقدیم می کنم
انواع سوخت ها و اکسید کننده ها همراه با پارامتر های فنی

مشخصات
http://www.privateimage.com/images/f0n2og6ccgc2tr7y6yg_thumb.jpg (http://www.privateimage.com/viewer.php?file=f0n2og6ccgc2tr7y6yg.jpg)

ترکیب ها
http://www.privateimage.com/images/1n22530m6i9dycwqnbk_thumb.jpg (http://www.privateimage.com/viewer.php?file=1n22530m6i9dycwqnbk.jpg)

توضیحاتی مختصر
http://www.privateimage.com/images/fh5rtip66bdxuaj0d3z3_thumb.jpg (http://www.privateimage.com/viewer.php?file=fh5rtip66bdxuaj0d3z3.jpg)

راکت های به کار گبرنده
http://www.privateimage.com/images/ji2avy8ktna6roa1phu_thumb.jpg (http://www.privateimage.com/viewer.php?file=ji2avy8ktna6roa1phu.jpg)