PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : پرواز اولين هواپيماي هيدروژن سوز سرنشين دار



Tomcattter
05-03-2009, 21:50
http://www.etemaad.ir/Released/87-02-14/12-2.jpg

سليمان فرهاديان

يک شرکت امريکايي اعلام کرده که پرواز آزمايشي يک هواپيماي سازگار با محيط زيست را که با سوخت هيدروژن کار مي کند، با موفقيت به انجام رسانده است.

براي تامين انرژي اين هواپيما از سوخت هيدروژن مايع استفاده مي شود. هيدروژن در باک هواپيما ذخيره مي شود، اما اکسيژن لازم براي سوزاندن هيدروژن از هوا به دست مي آيد. سپس اين دو در يک سلول سوختي با يکديگر ترکيب مي شوند. الکتريسيته يي که از اين پيل هاي سوختي به دست مي آيد، نيروي لازم براي پرواز هواپيما را فراهم مي کند. شرکت ايرو وايرونمنت سازنده اين هواپيما مدعي است که يک هواپيماي بدون سرنشين از اين نوع با باک پر مي تواند تا 24 ساعت به پرواز خود ادامه دهد.

پژوهشگران بر اين باورند که مي توان با استفاده از هواپيماهاي مجهز به پيل هاي سوختي از شدت انتشار گازهاي گلخانه يي در اثر فعاليت هاي هوانوردي کاست. شکل ظاهري اين هواپيما که «ديده بان جهاني» نام دارد، بيشتر شبيه يک گلايدر است تا هواپيماهاي تجاري معمولي. طول بال هاي هواپيما بيش از 15 متر است. در قسمت جلويي بال هاي اين هواپيما هشت موتور وجود دارد. اما چيزي که در اين هواپيما به راستي نوآورانه محسوب مي شود، منبع انرژي آن است.الکس هيل مدير بخش واشنگتن شرکت سازنده اين هواپيما مي گويد؛ «اين هواپيما در جايي که هوا بسيار سرد است، هيدروژن مايع با خود حمل مي کند. بنابراين نوع عايق بندي باک آن بسيار مهم است.»تاکنون طرح دقيق و کامل باک هواپيما و همچنين ماهيت پيل هاي سوختي که وظيفه ترکيب هيدروژن و اکسيژن (که پس از آغاز پرواز از هوا به دست مي آيد) را برعهده دارد، مخفي مانده است.اين هواپيما که شکل ظاهري آن به هواپيماهاي گلايدر شبيه است، اولين بار 26 مه و بار ديگر سوم ژوئن از پايگاه آريزونا به پرواز درآمد.

اين شرکت پيش از اين يک سامانه پيشران مبتني بر سلول سوختي را روي هواپيماي قديمي هليوس نصب کرد که از صفحه هاي خورشيدي براي تامين انرژي استفاده مي کرد. هواپيماي هليوس در سال 2001 توانسته بود به ارتفاع پرواز 2915 کيلومتر دست يابد و رکورد پرواز هواپيماهاي غيرموشکي را از آن خود سازد. با اين همه هواپيماي هليوس در سال 2003 طي يک پرواز و پيش از آنکه سامانه پيل هاي سوختي براي نصب در آن آزمايش شود، سقوط کرد و نابود شد.

شرکت سازنده اين هواپيما معتقد است از هواپيماهايي مانند اين مي توان براي اهداف ارتباطات راه دور استفاده کرد. برخي اميدوارند اين هواپيما بتواند جانشين ماهواره ها يا کامل کننده عملکرد آنان شود.

اين هواپيماي کوچک توسط شرکت بوئينگ توليد شده و به گفته مسوولان تاکنون سه پرواز کوتاه در مادريد انجام داده است. با توجه به اينکه موتور اين هواپيما از سلول هاي سوختي استفاده مي کند، از اگزوز آن فقط بخار آب خارج مي شود و هيچ گونه گاز آلاينده يي از خود منتشر نمي کند. شرکت بوئينگ مدعي است انجام اين آزمايش ها مي تواند راه را براي ظهور نسل تازه يي از هواپيماهاي سبز هموار کند.

طراحي اين هواپيما به گونه يي است که امکان نصب يک باتري هيبريد و يک سيستم سوخت هيدروژني در آن وجود دارد. پيل هاي سوختي اين هواپيما که با ترکيب اکسيژن و هيدروژن، الکتريسيته توليد مي کنند، مي توانند موتورهاي الکتريکي ملخ را به حرکت درآورند.

هرچند اين هواپيما هنگام پرواز در آسمان تنها از پيل هاي سوختي براي تامين انرژي استفاده مي کرد، اما هنگام برخاستن از زمين از باتري استفاده کرد تا انرژي بيشتري را براي عمل دشوار برخاستن فراهم آورد.

هرچند بوئينگ اعلام کرده اين هواپيما مي تواند به مدت 45 دقيقه پرواز کند، اما در هر آزمايش زمان پرواز نصف اين مقدار بود. با اينکه نتيجه اين آزمايش ها موفقيت آميز بوده است،بوئينگ اذعان کرد به پيل هاي سوختي به عنوان تنها منبع تامين کننده انرژي هواپيماهاي بزرگ مسافربري اتکا کرد، اما مي توان آنها را به عنوان يک منبع جانبي براي توليد انرژي در هواپيماهاي بزرگ به کار گرفت، با اين همه توليد آنها براي استفاده تجاري ممکن است به زمان نياز داشته باشد. به گفته برخي کارشناسان براي تجاري شدن هواپيماهاي اينچنيني هنوز هم بايد زماني حدود 20 سال منتظر بود.اما يکي از موضوع هايي که باعث شده به اين هواپيما توجه شود، نقش هيدروژن و استفاده از آن در هواپيما براي کاهش تاثير فعاليت هاي هوانوردي بر تغييرات آب وهوايي است. به گفته پژوهشگران شدت افزايش انتشار گازهاي گلخانه يي در بخش هواپيمايي بيش از هر بخش ديگري در صنعت است. در سال 1999 يک هيات بين المللي بررسي تغييرات آب و هوايي (سازماني که به جمع آوري و ارزيابي شواهد مربوط به وضعيت آب وهوا و ارائه آن مي پردازد) گفته است که فعاليت هاي مربوط به هوانوردي عامل حدود 5/3 درصد از گرمايش جهاني ناشي از فعاليت هاي انساني است. هم اکنون شمار مسافراني که با هواپيما پرواز مي کنند هر ساله پنج درصد زياد مي شود. به همين دليل کارشناسان حدس مي زنند تا سال 2050 سهم هواپيمايي در پديده گرمايش جهاني

6/2 تا 11 برابر بيشتر شود. با اين همه برخي اميدوارند با استفاده از فناوري هاي جديدتر که از ميزان انتشار گازهاي گلخانه يي مي کاهد، بتوان از شدت اين پديده کاست. هرچند در گذشته هم هواپيماهايي با سوخت هيدروژن پرواز کرده بودند، اما اين اولين بار بود که چنين هواپيمايي با خلبان و سرنشين پرواز مي کرد. در سال 2005 موسسه ايرو وايرونمنت يک هواپيما را به پرواز درآورد که از هيدروژن مايع به عنوان سوخت استفاده مي کرد، اما آن هواپيما سرنشين نداشت.نگراني ها در مورد تغيير وضعيت آب و هوايي کره زمين باعث شده شرکت هاي بسياري براي توليد هواپيمايي که کمتر به محيط زيست آسيب مي رسانند، تلاش کنند.براي مثال اوايل سال جاري ميلادي، شرکت هواپيمايي ويرجين آتلانتيک اولين پرواز تجاري با استفاده از سوخت زيستي را انجام داد. در آن پرواز يکي از موتورهاي هواپيما با استفاده از سوخت هاي زيستي به حرکت درآمده بود.سال گذشته نيز شرکت کينه تيک هواپيمايي را به پرواز درآورد که با انرژي خورشيدي کار مي کرد. اين هواپيما که «باد صبا» نام داشت، به مدت 54 ساعت پرواز کرد و رکورد طولاني ترين پرواز هواپيماهاي بدون سرنشين را از آن خود ساخت. برتراند پيکار هوانورد سوئيسي نيز قصد دارد در سال 2010 يک هواپيماي سرنشين دار را به پرواز درآورد که توسط انرژي خورشيدي به حرکت درمي آيد. طول بال هاي آن هواپيما 80 متر است که از طول بال هاي ايرباس A380 (بزرگ ترين هواپيماي مسافربري جهان) نيز بزرگ تر است. پيکار تصميم دارد با اين هواپيما به دور دنيا سفر کند.