PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : هواپيما در آتش



Mahmood Mokhtari
29-09-2008, 21:41
هواپيما در آتش

نويسنده: محمد رضا صامتي

خورشيد آخرين روز فروردين۸۴ غروب كرده و در محوطه ايستگاه به آسمان پرستاره خيره مانده بودم كه ناگهان زنگ حريق به صدا درآمد و سكوت ايستگاه با قدم هاي محكم و سريع آتش نشانان در هم شكست. سريع خودم را به بي سيم رساندم تا قبل از حركت اطلاعات حادثه را به دست بياورم.
از ستاد فرماندهي اعلام كردند، هواپيمايي از باند فرودگاه مهرآباد خارج شده است. بلافاصله سوار خودروي پيشرو شده و فرمان حركت را صادر كردم.
در طول راه از طريق بي سيم خواستار دريافت اطلاعات بيشتر از حادثه شدم. پس از چند لحظه فرماندهي اعلام كرد: هواپيما به علت عمل نكردن سيستم ترمز، در انتهاي باند بعد از ديواره توري فلزي روي رودخانه كن متوقف شده است.
در حالي كه ماموران ايستگاه هاي هشت و ۳۴ نيز به محل اعزام شده بودند زودتر از ديگران رسيديم.
در فاصله اي كه خودروها از كنار غول هاي آهني در باند مي گذشتند، ناگهان ذهنم به شش سال قبل بازگشت. در حادثه برخورد دو هواپيما به عنوان مسئول حريق و نجات از ايستگاه ۲۷ به همين مكان اعزام شده بودم. گويي همين ديروز بود كه هواپيمابا همه خدمه و مسافرانش در آتش سوخت و هواپيماي بوئينگ نيز از قسمت بال چپ دچار ريزش بنزين و حريق شده بود. صداي مسئولان آن روز فرودگاه هنوز در گوشم زنگ مي زد كه پياپي آتش نشانان را از بيم انفجار هواپيما به دور شدن از محل حادثه تشويق مي كردند.
حادثه تلخي بود اما براي من تجربه اي موفق به حساب آمد، چرا كه نيروهاي تحت فرماندهي ام، موفق به اطفاي حريق شده و صرفنظر از انجام وظيفه، مورد تشويق هم قرار گرفتند.
در باند فرودگاه، آتش خاطره به شعله هاي آتش گره خورده بود. هواپيما از سمت بال شعله ور بود و نور زياد ناشي از شعله ها، اطراف را روشن كرده بود.
سر هواپيما از روي رودخانه كن گذشته و آتش در قسمت بال چپ از سمت موتور در حال گسترش بود.خودروهاي مستقر در فرودگاه به تعداد زياد و با فاصله ايمن در اطراف هواپيما صف كشيده بودند اما عملياتي در جريان نبود.
يكي از مسئولان فرودگاه با ديدنم به طرفم آمد و گفت: احتمال مي دهيم هواپيما تخليه شده باشد اما به دليل وضعيت بحراني نتوانستيم آمار بگيريم. چند تن از مسافران به داخل رودخانه سقوط كرده اند. آتش زياد بود و بر اثر ريزش بنزين، حاشيه رودخانه هم درگير حريق شده است.
در نخستين مرحله عملياتي با احتياط كامل از سه جهت، پودر خاموش كننده با شدت به طرف موتور هواپيما شليك شد. صورت آتش نشانان بر اثر گرماي شديد گل انداخته بود. پس از دقايقي پودر خاموش كننده تمام شد. براي سرد كردن موتور و جلوگيري از گسترش آتش روي موتور آب پاشيديم. در اين فاصله نيز همكارانم از ايستگاه هاي ۸ و ۳۴ نيز به محل رسيده بودند.
با رسيدن نيروهاي كمكي حجم عمليات گسترده تر شد اما با وجود چهار سرلوله و حتي پاشيدن كف، باز هم آتش خاموش نشده و موتورها هر بار از سمت ديگري شعله مي كشيدند. يكي از همكاران ناگهان راهكار جالبي مطرح كرد. او گفت: بهتر است داخل باك هواپيما آب بريزيم. آن وقت به جاي بنزين آب ريزش مي كند.
پيشنهاد مهمي بود. هيچ كس مخالفت نكرد. در يك چشم به هم زدن با وسايل و تجهيزاتي كه داشتيم به طرف ورودي باك بنزين هواپيما رفتيم. سپس ۲۰۰ ليتر آب وارد باك كرديم.
زمان زيادي نگذشته بود كه آب در قسمت پائين باك جاي بنزين، را گرفت و به جاي بنزين آب از خروجي ها بيرون زد و آتش فرو نشست.
بلافاصله به جست وجوي مصدومان و نجات مسافران حادثه ديده پرداختيم، اما متاسفانه در اين حادثه كودكي بر اثر سقوط به رودخانه ناپديد شد.

منبع: روزنامه ايران شماره 4015 مورخه 11/6/87 صفحه 14