PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : نکته ها و دانستنیهایی درباره کیهان



Barkhia
18-11-2005, 18:56
با سلام . فکر و ایده سفرهای فضایی به دهه 1950میلادی باز میگردد هنگامی که هر دو کشور ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی سابق به ساخت موشکهای پر قدرتی برای پرتاب ماهوارههایشان به فضا دست بودند . این دو کشور قصد داشتند ماهوارههایی را در سال 1957 میلادی که آن سال به نام ژئوفیزیکی بین المللی نام گذاری شده بود به فضا پرتاب کنند. شوروی اولین کشوری بود که با پرتاب اسپوتنیک 1 در چهارم اکتبر این سال موفق به انجام چنین کاری شد.

موشک حامل ماهواره اسپوتنیک :

http://www.aerospaceweb.org/question/spacecraft/russia/r7-sputnik.jpg

از این زمان به بعد اکتشافات فضایی به یک مسابقه بین دو کشور مذکور تبدیل شد. این در حالی بود که دولتمردان دو طرف بر اهمیت سیاسی و نظامی برخورداری از ماهوارهها در مدار و فتح ماه قبل از رقیب دیگر واقف بودند. درآغاز به نظر میرسید که روسها در این مسابقه جلوتر از آمریکائیها هستند.

ماهواره اسپوتنیک شوروی اولین ساخته دست بشر در فضا :

http://www.aerospaceweb.org/question/spacecraft/russia/sputnik.gif

علاوه بر پرتاب اولین ماهواره به فضا اتحاد جماهیر شوروی موفق شده بود اولین انسان ( یوری گاگارین ) را به فضا بفرستد.

یوری گاگارین :

http://www.verbeat.org/blogs/miltonribeiro/gagarin.jpg

موشک حامل اولین انسان فضانورد :

http://images.encarta.msn.com/xrefmedia/sharemed/targets/images/pho/t628/T628829A.jpg

این کار با هیاهاوی بسیار همراه بود که اگر منصفانه بدان بنگریم کار بسیار بزرگی بوداولین راهپیمایی فضایی را نیز بوسیله آلکسی لئونوف در سال 1965 میلادی انجام داد.

http://www.autogramy.cz/moje/astronauti/leonov_alexej.jpg

با وجود این هر چه دهه 1960 میلادی به پایان خود نزدیکتر میشد آمریکائیها برتری خود را بیشتر نشان میدادند. در ژوئیه 1969 آمریکائیها تاریخ ساز شدند. در این تاریخ آنها نیل آرمسترانگ و ادوین آلدرین را به ماه فرستاند.

http://moon.astronomy.cz/Mise/armstrong.jpg

پس از این روسیه تلاشهای خود را بیشتر صرف ساختن ایستگاههای فضایی در مدار زمین کرد. در حال حاضرایالات متحده آمریکا و فدراسیون روسیه به همراه چند کشور دیگر با کمک هم در پی ساختن ایستگاه فضایی بين المللي هستند.

http://www.spacedu.org/Session/alfa.jpg

مأموریتهای شاتل فضایی آمریکا و ایستگاه فضایی سابق میر به دانشمندان کمک کرد تا چگونگی عکس العمل بدن انسان را در فضا مطالعه کنند. اطلاعات دریافتی از این مأموریتها همچنین دانشمندان را در کشف و آماده کردن ابزار لازم برای زندگی احتمالی انسانها در فضا یاری داد. ماهوارهها امروز به جزء لاینفکی از زندگی نوین تبدیل شدهاند. آنها اطلاعات را از نقطهای به نقطه دیگری منتقل میکنند. و با زیر نظر گرفتن کره زمین وضعیت هوا را پیش بینی میکنند علاوه براین کاوشگرها با اکتشافات فضایی خود به سوالات بی پایان ما در این زمینه پاسخ میدهند.

در گذشته فضانوردان در بازگشت به زمین در دریا و یا در خشکی فرود میآمدند.قبل از اختراع شاتل فضایی فضانوردان آمریکایی با استفاده از چترهایی بزرگ از سرعت خود در جو زمین میکاستند تا به آرامی در سطح دریا فرود آیند. آنجا کشتیهای نجات آنها را از دریا بیرون میکشیدند.

http://www.nighttrainfilms.net/StevieAustinProject/Images/Apollo.jpg

فضانوردان روسی نیز در بازگشت به زمین از چترها و همچنین موشکهای معکوسی استفاده میکردند که سرعت فرود و شدت اصطکاک سفینه را هنگام تماس با سطح زمین کم مینماید . پیش از آن فضانوردان در ارتفاع بالا در جو زمین از کپسولهای خود بیرون میپریدند و همراه کپسول جداگانه و با استفاده از چتر نجات بر زمین فرود میآمدند. شاتل فضایی بمانند یک هواپیما اما سریعتر از آن استفاده از موتورهایش با حرکت در باند فرود به زمین مینشیند.



بازگشت به جو زمین :



سرعت فضاپیما در هنگام بازگشت به جو زمین خیلی زیاد است. این امر باعث میشود اصطکاک بین فضاپیما و مولکولهای هوا فضاپیما و هوای اطراف آنرا آنقدر گرم کند که هر دو در اثر حرارت به رنگ سرخ در آیند. برخی از فضاپیماها از یک سپر حرارتی برخوردارند این سپر با جلوگیری از ورود گرما به داخل سفینه فضانوردان را در مقابل گرما محافظت میکند. البته از این سپر حرارتی فقط یک بار میتوان استفاده کرد. شاتل فضایی دارای کاشیهای نسوز مخصوصی است که سطح بیرونی آن را در مقابل حرارت محافظت میکند.



فرودهای فضایی :



http://services.tos.net/pics/st5/st5-shuttle.gif

فضاپیما باید هنگام نزدیک شدن به یک سیاره یا قمر از سرعت خود کاسته تا از هدف خود عبور نکند. فضاپیما در این هنگام به دور خود میچرخد و با روشن کردن موتورهایش سرعت خود را کم میکند تا بوسیله نیروی جاذبه سیاره مذکور در مدار آن سیاره قرار گیرد. بعد از انتخاب محلی برای فرود فضاپیما دوباره میچرخد و با روشن کردن موتورهایش از سرعت خود کاسته مدار را ترک میکند. سپس به طرف سطح مورد نظر فرود میآید و با چرخشی دوباره آماده نشستن میشود.



فرودهای آرام :



در فرودهای آرام فضاپیما از سرعت خود در هنگام نزدیک شدن به سطح مورد نظر میکاهند تا به آرامی و بدون آسیب رساندن به فضا پیما و یا محموله آن از جمله مسافران بر سطح مذکور بنشینند. وقتی که فضاپیما از میان جو پایین میآید چترهای آن باز شده از سرعت فضاپیما میکاهند سپس موشکهای معکوس فضاپیما روشن شده فضاپیما را به آرامی فرود میآورند. اگر فرود در سرعت بالا صورت گیرد سرنشینان جان سالم به در نخواهند برد. به همین دلیل بود که در نخستین مأموریتهای فضایی برای جلوگیری از خسارات فرود ناشی از سرعت زیاد فضانوردان از سفینه بیرون میپریدند و با استفاده از چتر نجات در دریا فرود میآمدند.



سقوط بر سطح اجرام آسمانی:



نخستین کاوشگرها مانند کاوشگرهای رینجر آمریکا از این نو ع فرود استفاده میکردند. فضاپیماها در هنگام نزدیک شدن به سطح جرم مورد نظر اطلاعات و تصاویر را مخابره کرده سپس در سطح آن سقوط میکردند. دراغلب موارد کاوشگر متلاشی میشد. در مأموریتهای فضایی برای جمع آوری اطلاعات در مورد جو سیاره زهره نیز از این نوع فرود استفاده شد. جهت عبور از ابرهای جوی زهره و فرود در سطح آن از چتر استفاده شد. وقتی که کاوشگرها مأموریت محوله را به اتمام رساند چترها جدا شدند و کاوشگر خود بر سطح زهره سقوط کرد.



مانور در فضا :



فضاپیماهایی که در محیطهای بدون وزن و بدون اصطکاک فضا حرکت میکنند تا نیروی قویتری بر آنها وارد نشود از حرکت خود باز نمیایستند. برای تعمیر مسیر حرکت فضاپیماها باید از موتورهای موشک خود در سفینه استفاده کنند. آنها میتوانند یا از موتورهای دوباره روشن شده خود استفاده کنند یا موتور یک موشک دیگر را روشن کنند. مقدار سوخت مصرفی هر موتور با دقت محاسبه می شود تا از هدر رفتن سوخت جلوگیری شود. کاوشگرها برای اصلاح مسیر حرکت کند کردن سرعت در هنگام قرار گرفتن در یک مدار و همچنین فرود بر سطح سیاره یا قمر از موتورهای خود استفاده می کنند. فضا پیماها موتور های خود را با حرکتهای تند کوتاه مدتی روشن میکنند تا خود را آرام در مسیر صحیح قرار دهند.



اندازه موتور موشکها در اغلب ماهوارهها باهم متفاوت است. فضاپیماها برای رفتن به مدار تغییر مدار یا ترک آن و سفر برای ملاقات با دیگر فضاپیماها از موتورهای قویتری استفاده میکنند. این موتورها بطور طبیعی در عقب موشک قرار میگیرند تا آن را به طرف جلو حرکت دهند. برای بازگشت به زمین در حالی که موتورهایش برای کند کردن آن روشن هستند فضاپیما باید به طرف عقب برگردد. سپس برای ورود به جو زمین دوباره چرخیده و در مسیر صحیح قرار میگیرد.



مانورهای کوچک :

برای انجام چرخشهای کامل تغییر و تنظیم سرعت و مسیر در مدار از موشکها پیش برندهای استفاده میشود که اغلب به شکل گروهی کار میکنند. این موشکها را در جهات مختلف نشانه گیری میکنند. با روشن کردن ترکیب درستی از موشکهای مذکور ، میتوان فضاپیما را در جهت دلخواه حرکت داد. علاوه بر 3 موتور اصلی که در هنگام پرتاب مورد استفاده قرار میگیرند، شاتل فضایی آمریکا از دو موتور مانور دهنده مدای دیگر نیز برخوردار است. این فضا پیما علاوه بر این موتورها از 26 موشک پیش برنده تنظیم عکس العمل و 4 موشک پیش برنده تنظیم دقیق مسیر حرکت استفاده میکنند که در جلو و عقب موشک قرار گرفتهاند.

اینها به فضاپیما اجازه میدهند تا با انجام مانورهای دقیق با ایستگاه فضایی میر الحاق فضایی انجام دهد. ایستگاه فضایی میر نیز از موتورهایی برای تنظیم مدار و موشکهای پیش برندهای در مقیاس کوچکتر برخوردار بود.



تنظیم جهت وضعی :

همه ماهوارهها باید جهت وضعی خود (جهتی که به طرف آن نشانه گیری شدهاند) را حفظ کنند. این موضوع ضروری است. چرا که اگر بالههای خورشیدی به طرف خورشید جهت گیری نشده باشند نمیتوانند نیروی لازم را برای به حرکت در آوردن ماهواره تولید کنند. از طرف دیگر آنتنها نیز در صورتی که به طرف زمین نشانه گیری نشده باشند قادر به دریافت و ارسال پیام به زمین نخواهند بود. دستگاه تنظیم جهت وضعی ماهواره یا کاوشگر را در جهت وضعی صحیح قرار میدهد. دستگاههای حساس موجود در ماهواره قادرند خورشید یا یک ستاره درخشان را شناسایی کنند. آنها همچنین در مواقعی که ماهواره مسیر خود را گم میکند، میتواند پیامهایی را مبنی بر بروز اشکال در ماهواره به زمین مخابره کنند. دراین صورت دماغههای کوچک با خارج کردن گاز از خود، جهت فضا پیما را عوض کرده ، دوباره آنرا در مسیر صحیح قرار میدهند.



ملاقات و الحاق فضایی:



ملاقات فضایی هنگامی رخ میدهد که دو فضاپیما به هم نزدیک میشونداما الحاق انجام نمیدهند. از رادارها و رایانههای داخل فضاپیما برای دادن اطلاعات مبنی بر موقعیت فضاپیما استفاده میشود. با توجه به سرعت زیاد فضاپیما هنگام حرکت در فضا مشخص کردن موقعیت لحظه به لحظه فضاپیما ضروری به نظر میرسد. برای ملحق شدن به یک فضاپیمای دیگر فضاپیما میتواند از موتورهای بزرگتر خود استفاده کرده با رسیدن به سرعت فضاپیمای مورد نظر دوشادوش آن در فضا حرکت کند. این فرآیند را حفظ موقعیت مینامند. بعد از این مرحله از موتورهای پیش برنده کوچکتری برای نزدیک شدن به فضاپیمای مذکور و انجام الحاق فضایی با آن استفاده میکند.



مرکز هدایت زمینی :

هر فضاپیما کاوشگر و یا ماهواره در حال فعالیتی باید با مرکز هدایت زمینی در ارتباط باشد. فضاپیماها برای در جریان گذاشتن مرکز هدایت زمینی از کارهای عادی خود علایمی را به این مرکز مخابره میکنند. درضمن مرکز فضایی مربوطه نیز دستورات لازم در مورد مسیر حرکت و دیگر عملیات فضاپیما را برای آن میفرستد. در زمان پرتاب فضاپیما از پایگاه پرتاب هدایت میشود اما به محض قرار گرفتن فضاپیما در فضا مرکز اصلی هدایت زمینی هدایت آن را بر عهده میگیرد. مراکز کوچکتر برقراری ارتباط با فضاپیما در سراسر جهان پراکندهاند. این مراکز ارتباط 24 ساعته را با فضاپیما میسر میکنند. همچنین ماهوارههای مخابراتی میتوانند علایم را از فضاپیما گرفته و به نزدیکترین مرکز هدایت زمینی بفرستند.



مرکز فضایی کندی :

http://www.sti.nasa.gov/tto/spinoff1997/images/16.jpg

شاتلهای فضایی آپولو و اغلب ماهوارهها و کاوشگرهای فضایی آمریکا از مرکز فضایی کندی در فلوریدا (کیپ کاناورال) به فضا پرتاب شده اند. این مرکز اکنون صاحب 2 سکوی پرتاب برای شاتلهای فضایی 2 سکو برای پرتاب ماهوارهها و یک بند فرود برای نشستن شاتلهای فضایی است. تجهیز شاتل در آشیانههای بزرگی صورت میگیرد. پایگاه نیروی هوایی واندنبرگ در کالیفرنیا یکی دیگر از مهمترین پایگاههای فضایی آمریکا محسوب میشود. ماهوارههای نظامی و آنهایی که در مدارهای قطبی قرار میگیرند از این پایگاه به فضا پرتاب میشوند.



سکوهای پرتاب روسیه:

http://www.mosnews.com/files/6217/launch1.jpg

بایکونور در قزاقستان محل پرتاب تمام پروازهای سرنشیندار روسیه است. از این همچنین برای پرتاب ماهوارههای زیادی استفاده میشود. موشکها در آشیانهها ، موشکها را درمقابل شرایط جوی نامناسب از هوای بسیار سرد گرفته تا هوای بسیار گرم محافظت میکنند. سکوهای پرتاب شمالی در پلستک روسیه شلوغترین پایگاه پرتاب در جهان بوده اند. از 14 سکوی این پایگاه پرتاب ماهوارههای نظامی زیادی به فضا پرتاب شدهاند.



سفرهای فضایی آینده

تاکنون کره ماه تنها جهان متفاوتی است که انسان آن را ملاقات کرده است. قدم بعدی سفر به یک سیاره خواهد بود. اما فاصلههای زیاد بین زمین و سیارات دیگر یک مشکل عمده به حساب میآید. فضانوردان مجبور خواهند بود برای سفرهای چند ماهه یا چند ساله خود آذوقه سوخت و آب حمل کنند. هیچکدام از سیارات شرایط مشابه زمین را برای زندگی انسان فراهم نمیکنند. با وجود این ، امکان استفاده از مواد موجود در یک سیاره برای تهیه سوخت مورد نیاز در زمان برگشت وجود خواهد داشت. همینطور امکان استخراج آب و اکسیژن لازم برای تنفس. سفر به ستارهها غیر ممکن است، چرا که فضاپیماها با سرعت بسیار کمی در مقایسه با سرعت نور حرکت میکنند و برای رسیدن به حتی نزدیکترین ستاره ، هزاران سال زمان نیاز دارند.



تعیین مسیر پرواز



در سفرهایی که در اطراف منظومه شمسی انجام میدهیم باید مراقب حرکت ثوابت سیارات و قمرها در مدارهایشان باشیم. برای مثال زهره در مدار خود به دور خورشید از زمین جلوتر و زمین نیز در مدار خود از کره مریخ جلوتر است. رایانهها به محاسبه زمانهایی میپردازند که سیارات در بهترین موقعیت خود برای فضاپیمایی که از زمین برای رسیدن به سیاره مذکور پرتاب میشود قرار دارند این زمانها را پنجرههای پرتاب مینامند. کاوشگرهایی که به قصد دیگر سیارات به فضا پرتاب میشوند، ابتدا به مدار اطراف خورشید میروند. این مدار انتقالی آنها به شمار میرود چرا که کاوشگرها برای حرکت از مدار زمین به مدار سیاره مذکور از این مدار استفاده میکنند. سریعترین و مستقیمترین مسیر برای رسیدن به یک سیاره مستلزم صرف نیرو و سوخت بسیار زیادی است. باصرفهترین مسیر برای رسیدن به یک سیاره را مدار انتقالی ههمان مینامند.



در مدار انتقالی مهمان نزدیکترین و دورترین نقاط مدار کاوشگر در اطراف خورشید از مدار زمین و مدار سیاره مذکور رد میشوند. کاوشگر پس از طی کردن نصفی از مدار خود در اطراف خورشید با هدف خود برخورد میکند. کاوشگرها در مدار انتقالی ههمان به کمترین سوخت و نیروی رانش نیازمندند، اما برای رسیدن به مقصد خود زمان بیشتری را صرف می کنند.



استفاده از نیروی جاذبه سیاره

هنگامی که یک کاوشگر از نزدیکی سیارهای میگذرد بوسیله نیروی جاذبه سیاره در مسیری منحنی شکل قرار میگیرد. اگر چه کاوشگر برای رسیدن به مدار مقصد با سرعت زیادی حرکت میکند اما با گذشتن از کنار سیاره مذکور هم سرعت و هم جهت حرکتش تغییر کرده درجهت جدیدی شروع به حرکت میکند. فاصله کاوشگر و سیاره مورد نظر محاسبه میشود تا باکمک نیروی جاذبه سیاره کاوشگر بتواند در جهت صحیح پیش بینی شدهاش قرار بگیرد.



منبع : دانشنامه

Barkhia
08-01-2006, 02:38
سلام . آسمان پرده ای بزرگ و ناشناخته ای در برابر چمشان انسان است . انسان از اولین روزهای آفرینش خود و آنگاه که برای اولین بار به آسمان نگاه انداخت همیشه در پی آن بوده است که پرده از اسرار آسمان برداشته و بدان آشنا گردد . بشر تاکنون با تلاش خود مطالب و دانسته های بسیاری از فضا را درک و کشف نموده ولی این دانستها در مقابل ندانستن هایش بسیار کوچک و حقیر است . دانسته های انسان از فضا به مانند دمیدن بر آتش بوده است زیرا باعث عطش و اشتیاق بیشتر او درباره دانستن از فضا نامتناهای گردیده است . برای جلوگیری از بی نظمی در انجمن فضا و استفاده بهتر و بیشتر اعضای محترم از دوستان محترم درخواست میشود نکات کوتاه و مفید و جالب خود را درباره موضوعات مرتبط با موضوع هوافضا در این تاپیک قرار دهند . برای هر چه بهتر شدن این تاپیک درخواست میشود موارد زیر را در ارسال مطالب خود مورد توجه قرار دهید :



1) قبل از ارسال مطالب از عدم درج آن در انجمن اطمینان حاصل نمایید .



2) مطالب کوتاه و گویا و مختصر باشد و بسیار زیباست اگر تصویر نیز درباره مطالب ارسالی موجود است این تصویر نیز همراه مطالب ارسال گردد .



3) از ارسال مطالب طولانی و بیش از 5 سطر خودداری گردد .

Barkhia
09-01-2006, 03:34
.آيا می دانيد شاتل ها از مغرب به مشرق فرستاده می شوند؟



زيرا زمين از مغرب به مشرق حرکت می کند به همين دليل از سرعت زمين برای پرتاب شاتل هااستفاده می شود در غير اينصورت شاتل به ۳۲۰۰km/h سرعت بيشتر نياز داشت.يک ۱۶۰۰km/h تا سرعت زمين را خنثی کند و يک ۱۶۰۰km/h تا به سرعت ۲۸۰۰۰km/h برسد.)



۲.آيا همه کشورهای صاحب تکنولوژی فضايی موشک ها و شاتل های خودرا از کشور خودشان به فضا پرتاب می کنند؟



جواب اين سوال منفی است . زيرا بسياری از کشورها از جمله روسيه و فرانسه که موشک ها و شاتل های خود را به ترتيب از قزاقستان و گينه به فضا پرتاب می کنند شرايط جوی مناسب را برای انجام دادن اين کار از داخل کشور خودشان ندارند به همين دليل از کشورهايی که دارای شرايط مناسب می باشند استفاده می کنند.



۳.چرا حرکت ماهواره ها از شمال به جنوب است؟



زيرا هر يک دور چرخش اين ماهواره ها به دور زمين حدود ۱.۵ ساعت طول می کشد و در طول اين مدت ماهواره يک نوار مشخص از سطح زمين را پوشش می دهد و از آنجايی که در طول اين مدت زمين هم در حال چرخش است در ۱.۵ ساعت دوم يک نوار ديگر از زمين را پوشش می دهد ، در نتيجه در هر ۱۶ ساعت يک عکس کامل از کره زمين گرفته می شود. از آنجايی که ماهواره های جاسوسی بايد همه زمين را زير نظر داشته باشند آنها را از شمال به جنوب می فرستند. نکته جالب توجهی که وجود دارد اين است که اگر ۲۰ هزار کيلومتر از سطح زمين بالا برويم به مکانی می رسيم که از آنجا هر دور چرخش حول زمين دقيقآ ۲۴ ساعت طول می کشد و همانطور که می دانيم در عرض اين ۲۴ ساعت زمين هم يک دور به دور خودش می چرخد به همين دليل از آن مکان همواره يک نقطه از زمين را می بينيم و بر اين اساس همه ماهواره های مخابراتی را آنجا قرار می دهند. اين ماهواره های مخابراتی ۳ عدد هستند که در فضا ۱۲۰ درجه با يکديگر فاصله دارند و کل زمين را پوشش می دهند.( البته تعداد شرکتهای فرستنده اين ماهواره ها زياد است و هر يک از اين شرکتها از ۳ ماهواره استفاده می کنند. )

Alijafarizade
19-03-2006, 13:27
رابرت هاچینگز گدارد:



http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7c/Goddard_and_Rocket.jpg/250px-Goddard_and_Rocket.jpg



مهندس موشکی و فیزیکدان آمریکایی، اولین کسی بود که موفق شد موشکی را با سوخت مایع به فضا پرتاب کند. در جوانی امکان مسافرت فضایی او را سخت مجذوب خود کرده بود. او تمام فکر خود را به نظریات و امکانات عملی پرتاب موشک به فضا معطوف نمود. برنامههای فضایی آمریکا همه نشات گرفته از کارها و تلاشهای اولیه او بوده اند، هر چند که تا زمان مرگش کسی پی به اهمیت کارهای وی نبرده بود. گدارد موفقیتهایی نیز در دیگر بخشهای فنآوری بدست آورد. او 214 اختراع جدید را به نام خود ثبت کرد، این اختراعات از سوختهای پیشران و جعبه احتراق گرفته تا موشکهای چند مرحلهای را شامل میشوند. مرکز پرواز فضایی گدارد ناسا در مریلند به یا او نامگذاری شده است.

Alijafarizade
19-03-2006, 14:14
اشیاء ناشناس پرنده







به هر گونه پدیدۀ دیداری در آسمان که قابل شناسایی نباشد شیء ناشناس پرنده یا یوفو گفته میشود. مشاهدۀ اشیاء ناشناس پرنده که بیشتر با نام بشقاب پرنده شناخته میشوند مدتهاست از سوی افراد بسیاری (بیش از شصت هزار مورد) گزارش میشود.



اشیای مشاهده شده در آسمان یا در روی زمین را که تعبیر و تفسیر رفتار، حرکت، نمای ظاهری، نورافشانی و سایر ویژگیهایشان در چارچوب دانش ما، مشکل یا غیر ممکن به نظر آید و یا ظاهرا چنان نشان دهد که فناوری آنها نتواند فناوری زمین باشد یوفو (UFO) مینامند. کلمه یوفو از ترکیب حرق اول نام انگلیسی این اشیاء یعنی Unidentified Flying Objects، گرفته شده و برابر فارسی آن "اشیای پرنده ناشناخته" است.



این اشیاء را بشقابهای پرنده، اشیاء مرموز آسمان، اشیاء فضایی نامتعارف و نامهای دیگر نامیدهاند. این نامها بویژه اصلاح بشقاب پرنده و برداشت مردم از ماهیت و منشأ آن توسط مطبوعات عنوان و منتشر و متداول شده است. در جامعه علمی از اصلاح بشقاب پرنده برای اشیاء یاد شده استفاده نمیشود، زیرا همه آنها به شکل بشقاب نیستند. اطلاعات جمع آوری شده درباره بشقابهای پرنده در چند دهه گذشته، شامل عکس، مشاهده راداری، شواهد عینی و اثرهای بجای مانده روی زمین یا محیط اطراف محل فرود این شی پرنده، همه دلالت بر وجود آن میکنند.

Amin
04-04-2006, 13:39
فناوري فضايي



صنعت و تکنولوژي هوافضا به علت خصوصيات ويژه و کاربردهاي خاص و منحصر به فرد همواره از پراهميتترين و ارزشمندترين صنايع و فناوريها در جهان بوده است بهطور معمول پيشرفتهترين محصولات و فناوريها ابتدا در اين حوزه توليد و يا استفاده شدهاند فناوري فضايي بهعلت ويژگيهايش از فناوري هوايي پيچيدهتر ودستيابي به آن از لحاظ اقتصادي و نظامي و حتي سياسي ارزشمند و حائز اهميت ميباشد. اما در همينجا بايد اين نکته يادآوري شود که چنين صنعت و فناوري پيشرفتهاي هزينة بسيار زيادي را هم براي صاحبان خود داشته است که اين مر لزوم دقتنظر و توجه در تصميمگيريهاي مربوط به اين صنعت را چند برابر ميکند.



فناوري فضا

هر فناوري براي ايجاد و حفظ بقايش نيازمند نيروها و زيرساختهايي ميباشد كه در اجزاي تشكيلدهندة آن فناوري بايد به بلوغ و پويايي دست يابند تا بتوان از هر فناوري استفاده كرده و آن را توسعه داد. استفاده از فضا نيازمند دستيابي به فناوري لازم در سه عرصة مختلف ميباشد .



اول: سيستم پرتاب و هدايت براي دستيابي به موقعيت مورد نظر در فضا



دوم: تامين تجهيزات و امکانات مورد نياز در فضا مطابق نياز و كاربرد استفاده كننده



سوم: ايستگاه و پايگاههاي زميني پرتاب و کنترل و استفاده از تجهيزات فرستاده شده به فضا.



در حال حاضر روش پرتاب منحصراً استفاده از موشکها است و روشهاي ديگر در مراحل تحقيقاتي هستند. وظيفة موشکها عمدتاً حمل تجهيزات و وسايل موردنياز طبق مأموريت مورد نظر ميباشند که قسمت اول را تشکيل ميدهند. قسمت دوم تجهيزات و امکانات موردنياز در فضا است که شامل تجهيزات آزمايشگاهي، تحقيقاتي و مخابراتي و تجهيزات مورد نياز انسانها در صورت حضورشان در فضا خواهد بود و قسمت سوم شامل پايگاهها و ايستگاههاي زميني مورد نياز براي پرتاب است كه وظيفة کنترل مسير پرتاب و فرود، هدايت تجهيزات و ارتباط و استفاده از تجهيزات پرتابشده را نيز بر عهده دارند.



در اين گفتار ما به بررسي قسمت دوم از اين سه قسمت ميپردازيم زيرا هدف اين صنعت و فناوري در اين قسمت تبلور مييابد. اما همواره بايد توجه داشت که دو قسمت ديگر اجزاي جداناپذير قسمت دوم هستند و در نگاه به حوزه فضا نبايد اين دو قسمت را از نظر دور کرد. عمدة قسمت دوم به غير از مأموريتهاي خاص فضايي همچون خورشيد و کرات منظومه شمسي و سفر به کرة ماه شامل ماهوارههايي ميشود که به دور زمين در مدارهايي مشخص قرار داده ميشوند.



مدارهاي ماهوارهاي به مرکزيت زمين

http://techstudies.org/Images/84/8403/8403072/image051.jpg

ماهوارهها طبق قوانين جاذبة حاكم بر طبيعت هرچه ارتفاع كمتري داشته باشند در مدت زمان كمتري يك دور از مدار خود را طي مينمايند البته به علت وجود هوا در جو زمين، پايداري ماهوارهها در ارتفاع بسيار پايين غيرممكن و يا مقرون به صرفه نميباشد. يک ماهواره با ارتفاع 200 کيلومتر در کمتر از 90 دقيقه يک دور به دور کره زمين خواهد چرخيد و در ارتفاع 3000 کيلومتري اين زمان در حدود 150 دقيقه ميباشد. براي درك بهتر موقعيت مكاني ماهوارهها ميتوان به مطالب ذيل اشاره نمود. بلندترين ارتفاع زمين حدود 9 کيلومتر است و بلندپروازترين هواپيماها به ارتفاع 30 کيلومتر ميرسند؛ لايه ازن در ارتفاع 25 تا 55 کيلومتري زمين واقع شده است و غلظت هوا در ارتفاع 60 کيلومتري به کمتر از يک هزارم سطح زمين ميرسد.



در ادامه چند نوع از انواع مدارها به اختصار ذکر ميشوند:

1- مدارهاي با ارتفاع کم ( LEO ) که ميتوان آنها را مدارهايي با ارتفاع کمتر از 3000 کيلومتر در نظر گرفت ضمناً اکثر ماهوارههاي موجود در اين محدوده قرار دارند.



2- دوم مدارهاي با ارتفاع متوسط كه شامل ارتفاع 3000 تا 30000 کيلومتري ميشود که 24 ماهواره معروف تعيين موقعيت جهاني با ارتفاع تقريبي 17700 کيلومتر از سطح زمين در اين مدار قرار دارند و هر 12 ساعت، يکبار به دور زمين ميگردند.



3- مدار زمين ثابت در اين مدار سرعت گردش ماهواره بهدور زمين دقيقاً به اندازه سرعت گردش زمين به دور خود ميباشد که در اين صورت از ديدگاه ناظر زميني، اين ماهواره همواره در جاي ثابتي در آسمان قرار دارد كه مزيت فوقالعادهاي براي اين مدار ميباشد. اين مدار به علت ثابت بودن مکان ماهواره در آسمان زمين براي ارتباطهاي مخابراتي بسيار مناسب ميباشند. قابل ذكر است كه ماهواره ايراني زهره قرار است از اين مدار استفاده نمايد. ارتفاع اين مدار حدود 35800 کيلومتر ميباشد و ماهواره هر 23 ساعت 56 دقيقه و مطابق با جهت سرعت زمين يك بار به دور کره زمين ميچرخد البته بعضاً ماهوارهها در اين مدار نسبت به محور چرخش زمين مقداري زاويه دارند که در اين صورت از ديدگاه ناظر زميني مقداري بالا و پايين ميروند ولي در بالاي منطقه مورد نظر باقي ميمانند.



4- مدار قطبي در اين مدار ماهواره از بالاي دو قطب كره زمين عبور مينمايد. مدار خورشيدآهنگ يك نوع مدار قطبي ميباشد كه همواره نسبت به زمين در يک ساعت خاص قرار دارد يعني بطور مثال در اين مدار ماهواره نيمي از مدار در ساعت دهونيم صبح و در نيم ديگر در ساعت دهونيم شب قرار دارد. اين مدار براي ماهوارههايي استفاده ميشود که ماهواره براي انجام مأموريتش نيازمند يک حالت خاص از نور ميباشند و يا مطابق ماموريتشان بايد از بالاي قطبهاي زمين عبور نمايند.



5- مدارهاي ديگر انواعي ديگر از مدارها نيز در منابع ذكر ميشوند كه براي اختصار از آنها صرفنظر ميشود بعضي از اين مدارها بسيار کشيده هستند و يا حتي شکل سهمي و يا هذلولي دارند که در بعضي از مأموريتهاي فضايي از آنها استفاده ميشود.



کاربرد ماهوارهها

همانطور که ذکر شد ماهوارهها بخش عمدة استفاده از صنعت فضا هستند در اين قسمت انواع ماهوارهها و کاربرد آنها را بررسي مينماييم.

در يك دستهبندي كلي ماهوارهها را ميتوان به شش دسته تقسيم نمود:



1. ماهوارههاي ارتباطي ( Communications Satellites )

http://techstudies.org/Images/84/8403/8403072/image011.jpg

اولين دسته، ماهوارههاي ارتباطي هستند كه براي ارتباطات راديويي، تلويزيوني و اينترنتي و كلاً ارتباطات مخابراتي مورد استفاده قرار ميگيرند. اولين ماهوارة ارتباطي با نام Echo1 بود كه در سال 1960 توسط يك بالن به هوا رفت و براي انعكاس سيگنالهاي راديويي بود و بعد از آن دو ماهواره با نامهاي Relay1 و Telstar1 در سال 1962 به فضا پرتاب شدند كه مسؤوليت تقويت سيگنال و ارسال آن به يك نقطه ديگر را برعهده داشتند.

اما اولين ماهواره با مدار زمين ثابت با نام Syncom3 در سال 1964 يعني هفت سال بعد از پرتاب اولين ماهواره به فضا، در مدار قرار گرفت اين ماهواره بازيهاي المپيك توكيو همان سال را از فراز اقيانوسآرام به آمريكا ارسال كرد و اولين ماهواره تجاري زمين ثابت نيز به نام Intelsat1 در سال 1965 آغاز به كار نمود قابل ذكر است از سال 1979 شبكه بينالمللي ماهوارهاي Inmost براي برقراري ارتباط تلفن همراه ماهوارهاي در سراسر جهان راهاندازي شده است كه بيش از 80 كشور جهان در آن عضويت دارند.

2. ماهوارههاي هواشناسي ( Weather Satellites )

http://techstudies.org/Images/84/8403/8403072/image013.jpg

دسته دوم از ماهوارهها ماهوارههايي هستند براي مطالعات جوي و هواشناسي بكار برده ميشوند و بوسيلة دادههاي آنها نظير موقعيت ابرها و پروفيل دما و غيره وضعيت هوا براي آينده پيشبيني ميشود. اولين ماهواره هواشناسي به نام Tiros در سال 1960 به فضا فرستاده شد كه تصوير مادون قرمز از ابرها براي زمين ارسال ميكرد و توانايي شناسايي توفانها ومسير آنها را داشت و بعد ازآن سري ماهوارههاي Nimbus و Itos نيز به فضا فرستاده شد هماكنون ماهوارههاي زمين ثابت ( GOES ) اطلاعات و تصاوير هواشناسي را براي زمين ارسال ميكنند ماهوارههاي كنوني قابليت تمركز بر يك منطقه و همچنين قدرت مانور در فضا براي بهترين پوشش را دارا هستند.

3. ماهوارههاي هدايت و ناوبري ( Navigation Satellites )

http://techstudies.org/Images/84/8403/8403072/image017.jpg

اين ماهوارهها براي تعيين موقعيت و كمك به هدايت و ناوبري وسايل نقليه هوايي، دريايي و زميني مورد استفاده قرار ميگيرند و با تجاري شدن اين ماهوارهها افراد بطور شخصي نيز از اين قابليت ميتوانند استفاده نمايند. اولين ماهواره از اين نوع با نام Transit 5A در سال 1963 به فضا پرتاب شد كه سيگنالهاي ثابتي را ارسال ميكرد و هواپيماها و كشتيها ميتوانستند به وسيله آن مكان خود را شناسايي نمايند البته اين سري از ماهوارههاي Transit بهعلت تعداد كم ومدارهاي قطبي نميتوانست همه جاي زمين را در يك زمان پوشش دهند. و به همين علت بعد از مدتي سري ماهوارههاي Navstar يا GPS كه شامل 24 ماهواره با فاصله 17700 كيلومتري از زمين در 6 صفحه مداري مختلف به فضا پرتاب شدند بطوريكه استفاده كننده در زمين همواره 5 ماهواره را رؤيت ميكند و قادر است مكان خود را از لحاظ طول وعرض جغرافيايي و همچنين ارتفاع با دقت بسيار خوبي در حدود چند متر معين نمايد. البته شوروي سابق هم نمونهاي مشابه سيستم GPS را با نام GLONASS را به فضا پرتاب كرده است و هماكنون استفاده از اين سيستم هم ممكن ميباشد و اين ماهوارهها هر 12 ساعت يك دور مدار خود را طي مينمايند.

4. ماهوارههاي شناسايي ( Reconnaissance Satellites )

همانطور كه از نام اين ماهوارهها پيداست اين دسته توسط سنسورهاي مختلف از اطلاعات گوناگوني را از زمين دريافت و به مراكز كنترل ارسال مينمايند. اين اطلاعات بطور مثال ميتواند تصاوير با طيف نوري در محدوده بينايي و يا مادون قرمز و حتي اطلاعات راداري باشد. ماهوارههاي Landsat و Spot از جملة اين ماهوارهها هستند كه عكسهايي با دقت بالا از زمين تهيه ميكنند.

ماهوارههاي شناسايي استفادههاي گستردهاي دارند و درجاهاي مختلف از آنها استفاده ميشود. در زير به دستهبندي كاربردهاي اين دسته از ماهوارهها بهطور اختصار ميپردازيم.



• زمينشناسي

http://techstudies.org/Images/84/8403/8403072/image019.jpg

در اين كاربرد مشخصههاي زمينشناسي بطور مثال مشخصات گسلها و آتشفشانها مشخص ميشود؛ با استفاده از اين ماهوارهها تركيب ساختار زمين بررسي و نقشههاي زمين شناسي تهيه ميگردد. از اطلاعات بدست آمده در اكتشاف معادن مختلف ازجمله نفت و گاز و زغالسنگ و طلا و غيره استفاده ميشود.

• منابع آبي

http://techstudies.org/Images/84/8403/8403072/image021.jpg

ارزيابي و شناسايي منابع آبي سطحي و حتي كمك براي شناسايي آبهاي زيرسطحي، مطالعه شبكه آبراهها و سدها و جزر و مد و پوشش برفها از استفادههاي ماهواره در اين بخش هستند.

• كشاورزي

http://techstudies.org/Images/84/8403/8403072/image023.jpg

ارزيابي و شناسايي مناطق زير سطح كشت، وضعيت محصول و همچنين تعيين بافت سطوح زمين از نظر نوع كيفيت براي كشاورزي مقدور ميباشد.

• جنگلداري و مراتع

http://techstudies.org/Images/84/8403/8403072/image025.jpg

استفاده از ماهوارهها براي ارزيابي وشناسايي جنگلها و مراتع و بررسي تراكم و كيفيت جنگلها راه را براي نظارت و تحقيقات مؤثر بر نگلها را فراهم كرده است.

• مطالعات زيست محيطي

بررسي ومطالعه در مورد تنوع زيستمحيطي و زيستگاههاي حيات وحش

• حفاظت از محيط زيست

شناسايي آلودگيهاي مواد آلاينده از جمله آلودگيهاي نفتي در درياها و غيره كه به كمك ماهوارهها صورت ميپذيرد. مطالعه و بررسي وحتي پيشبيني بلايهاي طبيعي از جمله طوفان، گردباد، سيل، زلزله و آتشسوزي از موارد ديگر اين كاربردها هستند.

• نقشهبرداري

نقشهبرداري از كليه سطوح روي زمين حتي درياها توسط ماهوارهها امري سهلالوصول شده است كه كيفيت و دقت نقشهها را بسيار افزايش داده است و هزينة انجام آن را نيز كاهش داده است.

• مطالعات شهري

مطالعه و بررسي بر روي مناطق شهري از جمله بافتهاي مختلف شهر، فضاي سبز شهرها و غيره از كاربردهاي ماهواره در اين بخش هستند.

• حملونقل

مطالعه و تهيه راههاي حملونقل و همچنين مطالعه براي طراحي راههاي جديد جادهاي و ريلي

• شناسايي فعاليتهاي نظامي

بررسي و مطالعة فعاليتهاي نظامي از جمله ايجاد استحكامات، تغيير مواضع و فعاليتهاي هستهاي كشورها از جملة اين كاربردها است.

5. ماهوارههاي تحقيقاتي ( Research Satellites )

اين ماهوارهها اكثراً براي بررسي و اندازهگيري خواص مختلف در فضا مورد استفاده قرار ميگيرند خواصي مانند ميدانهاي مغناطيسي، تشعشعات كيهاني و مشخصههاي اجرام فضايي كه از زمين امكان اندازهگيري آنها مقدور نيست. مطالعه انتشار امواج از خورشيد و امواج نوري و راديويي از ستارگان دور و از اتمسفر زمين نمونههاي اين تحقيقات هستند. تلسكوپ فضايي هابل ( Hubble )، ايستگاههاي فضايي سايلوت و مير ( Salyut, Mir ) شوروي و Skylab امريكا و اخيراً ايستگاه فضايي بينالمللي از جمله ماهوارههاي تحقيقاتي هستند.

6. ماهوارههاي نظامي ( Military Satellites )

http://techstudies.org/Images/84/8403/8403072/image045.jpg

اين ماهوارهها ميتوانند نقشهاي جاسوسي، دفاعي و حتي حمله را بر عهده بگيرند. استفادههايي مثل دريافت و شنود اطلاعات و مكالمات اهداف نظامي، شناسايي حملات موشكي، شناسايي مراكز نظامي، هدايت نيروها، ايجاد اغتشاش در ارتباطات دشمن و حتي حمله به اهداف زميني و يا حتي فضايي دشمن از جمله كاربردهاي ماهوارههاي نظامي هستند. البته اطلاعات زيادي از اين ماهوارهها در دنيا منتشر نميشود.



موقعيت كشور

http://techstudies.org/Images/84/8403/8403072/image069.gif

كشور ما كه مدت زيادي از فعاليتهاي فضايي آن نميگذرد با پشت سر گذاشتن يك انقلاب و يك جنگ مدتي است كه در حال شكلگيري و سازماندهي ميباشد. با بوجود آمدن سازمان فضايي ايران به عنوان متولي اين بخش و محلي كه تصميمگيري، اجرا و پاسخگويي در اين مورد را بر عهده دارد، گام بزرگي در اين بخش برداشته شده است. وجود يك دورنما و استراتژي مناسب در مدتي نهچندان دور ميتواند كشور را به اهداف خود در بدست آوردن فناوري فضايي كمك نمايد. داشتن ماهوارهاي مستقل در بخش مخابرات، اولين گام در راه رسيدن به اين فناوري است. داشتن يك ماهوارة مستقل مانند ماهوارة زهره، باعث قطع وابستگي براي استفاده از كاربردهاي مخابراتي آن، حداقل در محدوده غرب آسيا، اروپا و شمال آفريقا ميباشد. مسأله ديگر اجاره دادن بخشي از پهناي باند مخابراتي آن به كشورهاي ديگر است كه با افزايش روزافزون كاربران فناوري اطلاعات و ارتباطات مخابراتي امري دور از دسترس نيست و مسأله سوم از لحاظ سياسي و عزت ملي وجود يك ماهواره ملي با اهميت ميباشد. داشتن يك ماهواره مستقل اگرچه از بعد حركت در بدست آوردن فناوري فضايي هرچند قدم كوچكي است، ولي مقدمهاي در وارد شدن صنايع داخلي كشور در اين بخش، براي كسب اين فناوري ميتواند باشد به شرط اينكه در اين زمينه برنامهريزي مناسب و دقيقي داشته باشيم. البته همانطور كه در ابتداي اين مقاله ذكر شد، نبايد از دو بخش ديگر اين فناوري غافل شد. در بخش فرستادن ماهواره به فضا گفتن همين نكته كافي است كه كشوري با توانايي فرستادن ماهواره به فضا، قابليت پرتاب موشك به تمام نقاط كره زمين را خواهد داشت و از لحاظ دفع تهديدات نظامي و بالا بردن قدرت نظامي كشور با توجه به شرايط كشور بسيار با اهميت ميباشد و احتمالاً سپردن اين قسمت به بخش نظامي كشور مناسب خواهد بود زيرا بخش نظامي كشور ضمن داشتن تجربه در پرتاب موشك ميتواند بدست آوردن اين فناوري را در برنامه خود قرار دهد و ضمن استفاده نظامي از آن، در اختيار بخش غير نظامي براي استفاده نيز قرار دهد. قسمت بعدي تجهيزات زميني ماهواره است كه در اين بخش هم كشور بايد به سمت خودكفايي حركت نمايد؛ زيرا استفاده از تمام امكانات اين فناوري محتاج وجود اين بخش است.



مطلب بعدي استفاده از توانهاي موجود و بالقوه كشور در اين بخش است كه وجود يك انجمن هوافضايي ميتواند كمك مؤثري باشد و به عنوان پلي براي ارتباط مؤثر و كارا بين شركتها و سازمانها عمل نمايد. كشور بايد به سمتي حركت نمايد كه بتواند خود ماهواره مورد نياز خود را طراحي نمايد و قطعات مورد نياز ماهوارهاش را يا بسازد و يا از سازندگان ديگر كشورها تأمين نمايد و سرانجام در صورت نياز با توجه به موقعيت كشور به سمت خودكفايي هرچه بيشتر در اجزاي اين فناوري حركت كند و حتي از محصولاتش به ديگر كشورها نيز صادر نمايد. در انتها اين نكته قابل ذكر است كه در صورت بالندگي در بخش فضا به علت پيشرو بودن اين صنعت و فناوري ميتوان از نتايج بدست آمده در اين بخش در صنايع ديگر همچون صنايع هوايي، خودروسازي و ديگر صنايع كشور نيز استفاده نمود.



تحليل گران تكنولوژي هوافضاي ايران (http://techstudies.org/aero/text.php?adr=archive/84/8403/A8403072.htm)

Alijafarizade
06-04-2006, 10:55
فضانوردان ناسا در "ام کا اس" مشغول آزمایشاتی هستند که زمان دمسازی برای خروج به فضای باز کیهانی را کاهش دهند



آنطور که روز دوشنبه مسئول هماهنگی روابط عمومی ناسا در مرکز هدایت پرواز واقع در حومه مسکو به خبرگزاری «نووستی» اعلام کرد این عملیات آزمایشی که برای اولین بار در "ام کا اس" برگزار می شود از اینرو ضروري مي باشد که در آینده، زمانی که برای آماده سازی اعضاء گروه برای خروج به فضای باز کیهانی لازم است، تقلیل پیدا کند.



این کار شناس توضیح داد: " هر بار هنگام خروج به فضای باز کیهانی مانند رفتن به اعماق آب، شرایط حیاتی ارگانیزم انسان به خاطر پایین بودن فشار محیط اطراف تغییر می کند. در اثر کاهش فشار در خون انسان ازت اضافه بوجود می آید، به همین خاطر برای دوری از بیماری به اصطلاح "کسون" فضانوردان و غواصان باید مدت زماني طولانی را برای خو گرفتن به این عمل صرف کنند".



شب چهارشنبه فضانوردان قصد دارند که به آرامی فشار را در بخش آمریکایی "کواِست" تا 540 میلی متر جیوه پایین بیاورند تا آن را امتحان نموده و در آینده زمان دمسازی قبل از خروج در فضای باز کیهانی را کاهش دهند. وی گفت: "در حال حاضر فقط آزمایش انجام می شود و این مورد ارتباطي به آمادگی برای کار خارج از "ام کا اس" ندارد

مسعود
06-04-2006, 11:38
Alijafarizade جان واقعا كيف كردم.دست برخيا هم درد نكنه

Alijafarizade
06-04-2006, 14:40
داستان اولین ماهواره ایرانی

مشخصات مصباح:

ابعاد: 50×50 ×70 سانتیمتر

کاربرد: صد در صد مخابراتی

طول عمر: سه تا پنج سال

کارخانه سازنده ایرانی: صنایع هوایی "پنها"

شریک خارجی : شرکت ایتالیایی CGS

کارفرمای طرح: مرکز تحقیقات مخابرات ایران

مجری طرح: سازمان پژوهش های علمی و صنعتی ایران با مشاركت مركز تحقيقات مخابرات ناظر طرح : سازمان فضایی کشور

ساختار ارتباطی: غیرهمزمان ( Store and Forward )

مدار قرارگیری: مدار ارتفاع پایین (LEO) در هزار کیلومتری سطح زمین

پوشش جغرافیایی: پوشش کامل در ایران و قسمتهایی از قاره اروپا و امریکا

تعداد دور ماهواره در شبانه روز: 14 بار در شبانه روز به دور زمین میچرخد

طول مدت رویت در شبانه روز: 45 دقیقه

وزن ماهواره: 75 کیلوگرم

سیستم کنترل موقعیت: غیرفعال و با استفاده از بوم مغناطیسی

سیستم کنترل حرارت : غیرفعال

ایستگاههای کاری: ایستگاههای اصلی در سازمان پژوهشهاي علمي و صنعتي ايران و مركز تحقیقات مخابرات داير است و یك ایستگاه كمكی هم در ایتالیا بر عملكرد ماهواره نظارت خواهد کرد.

تعداد ترمینال: حداکثر 1000ترمینال مشترک در شبکه

موشک حامل: موشك روسی "Kosmos-3M" از پایگاه فضایی "Plesetsk" در شمال مسکو

نحوه پرتاب و استقرار در مدار: به روش همراه یا Piggy Back انجام میشود!

Alijafarizade
06-04-2006, 14:45
ناسا فرضيه اينشتين را آزمايش ميكند







سازمان فضايي آمريكا - ناسا - سفينهاي را به منظور آزمون يكي از فرضيههاي آلبرت اينشتين به فضا پرتاب کرد . به گفته مقامات ناسا ،این سفینه ماموريت دارد بخشي از فرضيه نسبيت عمومي انيشتين در مورد انحناي فضا و زمان در اثر جاذبه اجرام سنگين را كه تاكنون مورد سنجش عيني قرار نگرفته است ، آزمايش كند .براساس اين فرضيه ، حضور اجرام سنگين باعث ميشود تا فضا و زمان ، اندكي انحنا يابد و در نتيجه ، حركت اجرام موجب حركت فضا و زمان به همراه آنها مي شود. در اين آزمايش ، سفينه ناسا چهار گلوله ساخته شده از كوارتز را كه هر كدام به اندازه يك توپ پينگ پنگ است در بالاي جو زمين در فضا رها ميكند . اين گلولهها به محض رها شدن ، به حالت چرخش در ميآيد و در صورتي كه فرضيه اينشتين صحيح باشد ، نيروي جاذبه زمين اين حركت چرخشي را مختل ميكند .در چنين صورتي ، ثابت خواهد شد كه زمين ، به عنوان يك جرم سنگين ، هنگام حركت خود فضا و زمان را نيز به همراه خود حركت ميدهد . آلبرت اينشتين ، محقق برجسته فيزيك نظري ، در سال 1879 در آلمان متولد شد و در سال 1921 جايزه نوبل را از آن خود كرد .در سال 1933 دولت نازي آلمان تابعيت آلماني وي را سلب كرد و اينشتين عازم آمريكا شد و در دانشگاه پرينستون به تحقيق و تدريس پرداخت . آلبرت اينشتين در سال 1955 درگذشت .نظريههاي وي در فيزيك نظري ، به خصوص فرضيه نسبيت عام وي ، شهرت جهاني دارد

Alijafarizade
08-04-2006, 16:34
اگر زمین ماه نداشت



ماه - قرصی کامل و روشن یا هلالی مرموز – از مهمترین اجرام در آسمان و همچنین در فرهنگهای مختلف است. در طول تاریخ افسانه های زیادی درباره ی ماه نقل شده و مردم، آن را بر بسیاری از امور، از تولد نوزادان تا وضع بازار تأثیرگذار می دانستند. ولی اگر ماه وجود نداشت چه می شد؟ آیا حیات در زمین به وجود می آمد؟ اگر پاسخ مثبت است، چه تفاوتهایی با حیات در شرایط فعلی داشت؟ آیا موجوداتی مثل ما انسانها تکامل می یافتند؟



به تعویق افتادن تکامل حیات:

تکامل حیات در زمینی بدون ماه بسیار دشوار بود. در وحله ی اول، مواد معدنی که عامل شکل گیری و تکامل حیات در اقیانوسهای زمین جوان بودند، در اثر مدهایی هزاران بار بلندتر از مدهای کنونی، از خشکی به آب وارد شدند. شدت زیاد این مدها به سبب فاصله ی کم ماه تا زمین بود (10 برابر نزدیکتر از امروز). زمین در آغاز پیدایش

با سرعتی بیش از 4 برابر امروز به دور خود می چرخید و این عوامل هر 2 ساعت یک بار مدهایی را ایجاد می کردند که چندین کیلومتر در خشکی نفوذ می کردند. مدهای زمینی بدون ماه تنها در اثر خورشید ایجاد می شد. که این مدها حتی در آغاز پیدایش زمین نیز یک سوم مدهای کنونی بودند. بنابراین مواد معدنی تنها از طریق جریانهای آبهای سطحی و بسیار کندتر به اقیانوسها وارد شده و حل شدن مواد معدنی لازم برای شکل گیری حیات در آب میلیونها سال به تأخیر می افتاد.



شرایط سخت:

اگر ماه نبود، به دلیل وجود بادهای سخت (با سرعت 50 تا 150 مایل در ساعت) که در اثر چرخش سریع زمین به دور خود ایجاد می شدند، انتقال حیات از اقیانوسها به خشکی بسیار سخت می شد. امواج عظیمی نیز در اثر همین بادها ایجاد می شدند و همین امر باعث می شد که ماهیهای پادار به جای این که به خشکی رفته و دوباره به داخل آب بازگردند، در اثر ضربه ی امواج از بین می رفتند. البته در چنین شرایطی هم آبزیان راهی برای رساندن خود به خشکی می یافتند.

شکل کلی حیات زمینی نیز در زمینی بدون ماه در مقایسه با حیات کنونی دستخوش تغییراتی می شد تا بتواند شرایط سخت (بادهای شدید و چیزهایی که باز=دها با خود جابجا میکردند) را تحمل کنند. به وجود آمدن پوششهای سخت مثل لاک لاک- پشت محتمل به نظر می رسد.

به دلیل عدم وجود نور ماه، جانوران برای شکار و سفر در شب دچار مشکل می شدند. البته احتمالآ حواس دیگر آنها در ازای عدم توانایی دیدن در شب پیشرفته تر می شد. آنچه مسلم است این است که گرچه زمان بیشتری مورد نیاز بود ولی به هر حال جانداران متناسب با شرایط متکامل می شدند. اما از آنجایی که گرانش ماه دیگر بر زمین اثر نداشت، به دلیل سرعت حرکت وضعی، ساعات روز از 24 به 6 کاهش می یافت. همین امر باعث تغییر ساعات بیولوژیکی جانداران می شد. اگر زمین ماه نداشت چه می شد!



نكته:اين مطلب ترجمه ي يكي از دوستانم؛ از کتاب Discovering the Universe

با تشكر

Alijafarizade
10-04-2006, 17:43
سياره هفتم منظومه شمسی صاحب حلقه ای آبی رنگ است





اورانوس دارای بيش از ده حلقه است که بيرونی ترين آنها آبی رنگ است

منجمان کشف کرده اند که اورانوس دارای حلقه ای آبی رنگ است. اين دومين سياره منظومه شمسی است که معلوم می شود حلقه ای به اين رنگ دارد.

اين حلقه نيز مانند حلقه آبی کيوان، وجود خود را احتمالا مديون قمر کوچکی است که در آن جا خوش کرده است.



دانشمندان گمان می کنند که نيروهای ظريف عمل کننده بر غبار موجود در حلقه باعث می شود که ذرات کوچکتر به مسير خود ادامه دهند درحالی که ذرات بزرگتر جذب قمر می شوند.



تيم محققان آمريکايِی در گزارشی که در نشريه ساينس منتشر شده می گويد که ذرات کوچکتر رنگ آبی را منعکس می کنند و باعث می شوند حلقه به اين رنگ جلوه کند.



کليه ساير حلقه ها - در اطراف مشتری، کيوان، اورانوس و نپتون - متشکل از ذرات هم بزرگ و هم کوچک هستند، که ظاهری قرمز رنگ به آنها می بخشد





هلن بريگز

گزارشگر علمی سايت خبری بی بی سی

Alijafarizade
10-04-2006, 17:45
http://www.bbc.co.uk/worldservice/images/2006/04/20060407194024_saturn_203.jpg

Barkhia
15-04-2006, 03:05
دليل آبي بودن رنگ آسمان :



به دليل وجود جو در پيرامون زمين است و مولكول هاي اوزون يونيزه ميشوند و رنگ آبي را تشكيل ميدهند .



اما دليل كامل تر آن است كه بگوييم :

به علت پراكنده شدن ( = Rayleigh scattering ) بيشتر نور با طول موج هاي كوتاه تر ( = رنگ آبي ) ميباشد كه نور آبي نسبت به نور هاي ديگه بيشتر در جو پراكندگي پيدا ميكند و به چشم ما ميرسد و طول موج هاي ديگه يشتر يا از جو عبور ميكنند و مستقيم به زمين ميرسند يا توسط جو بازتاب داده ميشوند.



http://www.sciencemadesimple.net/img_sky/bluesky.gif



اما دليل به رنگ قرمز درآمدن آسمان در هنگام طلوع و غروب :



با توجه به سخنان سطور بالا و به زبان ساده تنها اختلاف زاويه رسيدن نور خورشيد به زمين و ما ميباشد (= شكست نور خورشيد با زاويه متفاوت نسبت به ما در هنگام ورود به جو زمين است) .

حميد رضا
15-04-2006, 15:53
بسيار جالب و مفيد بود :wink: @};-

Alijafarizade
10-05-2006, 16:58
http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/D27_image005.jpg

آرا
08-06-2006, 10:07
مسکو، 15 خرداد، خبرگزاری «نووستی»/ در خبری که به نقل از "یوری نوسنکو" معاون رییس آژانس فدرال فضایی روسیه "روس کاسموس" به دست خبرگزاری «نووستی» رسید گفته می شود که قرار است در آینده نچندان دور در ماه عملیات استخراج فلزات نادر خاکی انجام شود که بعد از حمل آنها به کره زمین برای ایجاد قطعات تجهیزات الکترونیکی مورد استفاده قرار گیرند.



نوسنکو خاطر نشان کرد: "بدون دلیل نیست که من از ذغال سنگ، نفت و یا گاز سخنی به میان نیاوردم بلکه بحث فلزات نادر خاکی درمیان است. چرا که با توجه به شرایط حمل و نقل باید از آنها شروع کرد که کمبودشان در آینده ممکن است بر روی زمین مشهود گردد. این فلزات نادر خاکی برای ایجاد نیمه رساناها در تجهیزات مدرن الکترونیک و پزشکی مورد استفاده قرار خواهند گرفت".



به گفته وی ماه همچنین بعنوان میدانی برای حل مسائل مرسوم فضا شناسی مورد استفاده قرار خواهد گرفت.

Alijafarizade
06-09-2006, 15:49
مسکو، 7 شهریور، خبرگزاری «نووستی»/ احتمالا مسافرت های بین سیاره ای به ماه و مریخ بعد از سال 2025 انجام شوند. آنطور که "ویتالی داویدوف" معاون رییس "روس کاسموس" روز سه شنبه اعلام کرد این در برنامه های دراز مدت (بعد از سال 2025) توسعه پرواز های سرنشین دار در نظر گرفته شده است.



به گفته وی از سال 2015 تا 2025 تکنولوژی تسخیر و بهره برداری ایستگاه های بین سیاره ای و سفر به ماه و مریخ طراحی خواهند شد.



داویدوف گفت: "بعد از سال 2025 احتمالا آمادگی برای مسافرت های بین سیاره ای آغاز خواهند شد".



در عین حال وی تاکید کرد که در مورد برنامه های معروف سفر به ماه و مریخ باید تاکید کرد که تا مرحله تصمیم گیری در مورد اجرای چنین برنامه های گسترده و کاملا دراز مدتی باید بار دیگر منفعت آنها تحت تحلیل قرار گیرد.



داویدوف گفت: "اگر ما در آینده تصمیم بگیریم دیگر سیارات و منابع غیر زمینی را تسخیر کرده و مورد بهره برداری قرار دهیم این کار را فقط بر اساس همکاری برابر و شراکت جهانی انجام خواهیم داد".

Alijafarizade
12-09-2006, 09:40
مسکو، 10شهریور، خبرگزاری «نووستی»/ "نیکولای سواستینوف" رییس مجتمع طراحی و ساخت موشک های روسی "انرگیا" روز پنجشنبه اعلام کرد که اولین پرواز به ماه در سال های 2011-2012 انجام خواهد شد.



وی در پنجمین کنگره بین المللی هوافضا که در مسکو برگزار می شود اعلام کرد: "امسال مجتمع روسی "انرگیا" نظریه موشک های سرنشین دار در سال 2025 را طراحی و مورد تایید قرار داد. این نظریه شامل چهار بخش می باشد: ایجاد سیستم حمل و نقلی که از لحاظ اقتصادی مقرون به صرفه باشد، بهره برداری صنعتی فضای پیرامون زمین، برنامه ماه و سفر به مریخ. در مورد برنامه ماه باید گفت که اولین پرواز به ماه قرار است که در سال 2011-2012 انجام شود".



به گفته وی اهداف مطالعه ماه به ترتیب: تحقیقات "آستروفیزیکی از سطح ماه، انتقال مواد زاید از سطح زمین به ماه، استخراج منابع مفید در ماه از جمله هلیم 3 برای استفاده از مصارف انرژی روی زمین می باشد".



سواستینوف تاکید کرد: "مجتمع "انرگیا" سه مرحله برای بهره برداری از ماه پیشنهاد می کند: پرواز به ماه با کمک سفینه فضایی سایوز، ایجاد پایگاه استفاده مکرر در ماه (این پایگاه در فواصل سال های 2010 تا 2025 ساخته خواهد شد) و استفاده صنعتی از فضای پیرامون ماه".



در باره سفر به مریخ وی اعلام کرد که در این سفر چهار نفر شرکت می کنند و این سفر به مدت 2سال و نیم ادامه خواهد داشت. برای سفر به مریخ از سفینه فضایی "کلیپر" استفاده خواهد شد. سفر به مریخ قرار است که از سال 2025 آغاز شود.

NASA
24-12-2006, 02:13
بسم الله الرحمن الرحيم







اتساع زماني: معجزه ي قرآن









بسيار عجيب است كه مسلمانان از معادله ي ديگري استفاده مي كنند تا اين مطلب را آشكار نمايند كه فرشتگان به سرعت نور شتاب مي گيرند.



قرآن آنها در يك آيه بيان مي كند كه ظاهرا زمان براي فرشتگان با سرعت ثابت از براي انسانها كمتر مي گذرد.



كه اين مطلب با نسبيت خاص اينشتين صدق مي كند كه در آن نيز در سرعتهاي بالا زمان براي اشيايي با آن سرعت آرام تر مي گذرد.



مسلمانان از نسبيت خاص اينشتين و اين آيه استفاده كرده اند تا از اين مطلب كه فرشتگان در حقيقت به سرعت نور شتاب مي گيرند حمايت كنند.





آيه: "فرشتگان و ارواح در يك روز به او (مذكر) صعود كردند كه اين معادل پنجاه هزار سال براي انسان است"!





در اينجا فرشتگان يك روز را معادل پنجاه هزار سال براي انسان گذر مي كنند. (زمان در مقابل زمان و نه زمان در مقابل فاصله مانند آيه ي قمري قبل).





اگرچه طبق نظريه ي نسبيت خاص اينشتين و بوسيله ي اين تغييرات زمان (تاخيرات زماني) بدست آمده به عنوان يك ادعا از مسلمين (كه واقعا آن فرشتگان به سرعت نور شتاب مي گيرند) را مي توانيم تصديق يا انكار كنيم.



اين ادعا مي تواند در دو دقيقه تصديق شود كه آنگاه هيچ نيازي به عقايد كوركورانه نخواهد بود.



آلبرت اينشتين يك مسلمان نبود اما يهودي اي بود كه نظريه ي معروف نسبيت خاص را ارائه داد.



هرچه سرعت بيشتر بشود زمان آرام تر مي گذرد.



در بيرون يك ميدان گرانشي زمان اينگونه است:





∆t= ∆t0/ (1-v^2/c^2) ^0.5





جاييكه ∆t0 زماني مي باشد كه براي متحرك بوسيله ي متحرك معادل است.



∆t زماني است كه براي متحرك معادل گذر ايستگاهي است.



V سرعتي است كه به شاهد ايستگاهي نسبت داده مي شود.



∆t0 زماني است كه براي فرشتگان مي گذرد. (يك روز).



∆t زماني است كه معادل زمان براي انسانها است. (پنجاه هزار سال قمري در دوازده ماه قمري بر سال قمري در 27.321661 روز بر ماه قمري).



و V سرعت فرشتگان در اين مورد است. (كه ما قصد داريم آنرا حساب و با سرعت شناخته شده ي نور مقايسه كنيم). سرعت نور در خلا 299792.458 كيلومتر بر ثانيه است.





از معادله ي بالا مي توانيم آن سرعت ناشناخته را حساب كنيم:





v=c (1-∆t0 ^2/∆t^2) ^0.5





حال بهتر است اظهارات مسلمين را در معادله جايگزين كنيم و ببينيم كه فرشتگان مسلمين واقعا به سرعت نور شتاب مي گيرند يا نه؟



ارقام را از آيه در اين معادله جايگزين مي كنيم:





v =c (1-(1^2/(50000*12*27.321661)^2))^0.5



v = c * 0.99999999999999981



v = 299792.4579999994 km / s





اين اتساع زماني (تغييرات زماني) نشان مي دهد كه فرشتگان در بيرون از ميادين گرانشي به سرعت نور شتاب مي گيرند. (كمي كمتر از سرعت نور زيرا جرم دارند).



اين نمي تواند يك تصادف باشد زيرا سرعت حساب شده دقيقا يكسان با آيه ي قمري قبلي همچنين در بيرون از يك ميدان گرانشي است.



مسلمانان همواره مي پرسند كه چگونه يك مرد بي سواد 1400 سال پيش توانسته اتساع زماني و هسته نسبيت را بدست آورد!



پس قرآن كلام خداست.

NASA
24-12-2006, 04:54
باستانشناسي فضايي؟ آيا با داستاني علمي تخيلي سر و كار داريم؟ ديگر نه. مساله تحقيقات باستانشناسي و محافظت از ميراث باستاني در فضا مسالهاي است كه زمانش فرا رسيده است.



ريچارد گود، باستانشناس دانشگاه براون، 20 سال پيش گفت كه بقاياي فضاپيماها ميتوانند اطلاعات مهمي را در اختيار محققان قرار دهد و پايههاي موردنياز مطالعات باستانشناسي نظاممند را در محوطههاي فضايي كه بشر در طول تاريخ به آنها سفر كرده است فراهم آورد. پس از او بِن فيني، باستانشناس دانشگاه هاوايي كه بيشتر زندگي حرفهاي خود را صرف مطالعه بر روي فناوريها و شيوههاي مورد استفاده پولينزيها براي به استعمار درآوردن جزاير اقيانوسيه كرده است، در سال 1993 موضوع مطالعات باستانشناسي برروي محوطههاي فضاپيماهاي آمريكايي و روسي را در ماه و مريخ مطرح كرد. فيني به اين نكته اشاره كرد كه همانطور كه محققان امروزي با استفاده از سوابق باستانشناسي به بررسي تنوعات فرهنگي پولينزيها در جريان كاوشهاي خود در جزاير اقيانوسيه ميپردازند، روزي خواهد رسيد كه باستانشناسان براي بررسي چگونگي پيشرفت بشر در فضا به مطالعه محوطههاي فضايي بپردازند. او مطمئن بود كه اينگونه تحقيقات ميداني در آينده نزديك صورت نخواهد گرفت، اما به همان اندازه هم اطمينان داشت كه چنين روزي بالاخره فرا ميرسد.



امروز اما چنين روزي چندان هم دور به نظر نميرسد. هر روز عده بيشتري اذعان ميكنند كه طولي نخواهد كشيد تا ماجراجويان و گردشگران فضايي به ماه و مريخ سفر كنند. روسها همين الان هم گردشگران بسيار ثروتمند را به ايستگاههاي فضايي بينالمللي ميبرند و پرتاب اخير سفينهاي سهنفره توسط شركت خصوصي اسكيلد كامپوزيت نشانگر آن است كه امكان سفرهاي فضايي برنامهريزي شده به زودي فراهم خواهد شد. محوطهها و آثار باستانشناسي ارزشمند بسياري در نتيجه كاوشهاي فضايي بشر در طول تاريخ در ماه و مريخ به وجود آمده است و پيش از آنكه پاي انسانها به اين سيارات باز شود بايد نظامهايي براي محافظت از اين ميراث فرهنگي تدوين شود. در غير اين صورت بايد خود را آماده كنيم تا روزي شاهد فروش تكه تكههاي آپولو 11 روي سايت اينترنتي ايبي باشيم!



در سال 1999، شركتي به نام لوناكورپ پيشنهاد اجراي ماموريتي را در كره ماه با استفاده از روباتها مطرح كرد؛ ماموريتي كه در محوطه ترنكوئيليتي آغاز ميشد و به سراغ محوطههاي مختلف باستانشناسي در گوشه و كنار ماه ميرفت: بقاياي كاوشگر رنجر 8، سفينه ساويور، محوطهاي كه آپولو 17 در آن بر روي ماه نشست و لوناخود، كاوشگر ناپديدشده روسها. اين سفر فضايي كه نشانههايي را در بيش از 600 مايل از معروفترين محوطههاي كاوش شده كره ماه به جا ميگذاشت به عنوان برنامهاي تفريحي آموزشي طراحي شده بود. محققان علاوه بر خطراتي كه از سوي شركتهاي سودجو متوجه اين محوطههاي باستانشناسي فضايي است به خطرات ديگري چون يادگاري برداشتن يا نمونهبرداريهاي كنترلنشده علمي، شبيه آنچه كه در كاوشهاي مناطق دورافتاده قطبي روي داده است، اشاره ميكنند.



مسئله مالكيت فضا



بر اساس معاهده نهچندان واضح سازمان ملل در خصوص فضا كه در سال 1967 تدوين شده است، آنچه كه اين معاهده "آتوآشغالهاي فضايي" مينامد متعلق به كشوري است كه سفينه يا كاوشگر مربوطه را به فضا فرستاده است. اما در اين معاهده اصول حفاظتي واضحي براي محافظت از محوطههايي چون پايگاه ترنكوئيليتي ارائه نشده است و به علاوه انتخاب عنوان "آتوآشغالهاي فضايي" براي بقاياي كاوشهاي بشري در آسمانها آنها را به طعمهاي براي لاشخورها تبديل ميكند.



مشكل ديگر از معاهدات مربوط به مالكيت ناشي ميشود. براساس اين معاهدات هيچ كشور يا فردي نميتواند مالك زميني در فضا باشد و همين موضوع مشكلاتي قابلتوجهي را در خصوص مديريت منابع فرهنگي فرازميني به وجود ميآورد. به طور مثال، اگر ايالات متحده مالكيت بقاياي باستاني آپولو 11 را در اختيار داشته باشد اما در خصوص زمين زير آن حقي نداشته باشد، چطور ميتواند از آنها محافظت كند؟ آيا آمريكا مالكيت نخستين ردپاهاي روي ماه را كه از آن لويي آرمسترانگ بود در اختيار دارد اما خاكي را كه اين قدمها در آن گذاشته شدهاند نه؟ مسلما اهميت اين ردپاها در تاريخ توسعه بشر كمتر از اهميت ردپاهاي انسانهاي اوليه در لائتولي در تانزانيا نيست. اما برخلاف ردپاهاي لائتولي كه در مادهاي چون سيمان 5/3 ميليون سال است كه جاودانه شدهاند، ردپاهاي پايگاه ترنكوئيليتي ممكن است با حركت ساده دست يك گردشگر فضايي براي هميشه از بين بروند.



نامزد ثبت در فهرست ميراث جهاني يونسكو



اكنون در پروژهاي كه ميتواند نخستين پروژه تحقيقاتي باستانشناسي فضايي محسوب شود، تيمي به رهبري بِت اوليري، باستانشناس دانشگاه ايالتي نيومكزيكو، درحال بررسي مالكيت قانوني آثار و سازههاي موجود در فضا و چگونگي ثبت و حفظ آنها است. اوليري چنين استدلال ميكند كه اگرچه ايالاتمتحده براساس معاهده نميتواند مالكيت خاكي را كه قسمتي از سفينه ايگل در آن فرود آمده است از آن خود كند، اما در هر حال قوانين فدرال اين كشور در خصوص محافظت از آثار و اشيا در خصوص اشياي باقيمانده در ماه هم صدق ميكند. از نظر آنان اين پايگاه هوايي ميتواند نامزد ثبت ملي به عنوان مكاني تاريخي و نخستين نامزد ثبت در فهرست ميراث جهاني يونسكو به عنوان مكاني فرازميني شود.



به اعتقاد جيمز كوك، باستانشناس دانشگاه كويينزلند استراليا كه اخيرا مسئوليت برگزاري چندين سمينار بينالمللي درمورد حفظ ميراث فضايي را برعهده داشته است، اگر اصول و قوانين خاصي براي بررسي و ثبت اماكن و آثار فضايي تدوين نشود، اين آثار قرباني نمونهبرداريهاي كنترلنشده و حتي فعاليتهاي جويندگان گنج ميشود. او ميگويد قوانين فدرال مربوط به محافظت از منابع فرهنگي اين پتانسيل را دارد كه باستانشناسي فضايي را در حوزه باستانشناسي تاريخي جاي دهد و نجات دهد.



به عنوان نخستين قدم در اين راستا، تيم اوليري متشكل از باستانشناسان، مديران موزهها و فيزيكدانها، به جمعآوري مدارك باستانشناسي متعدد در مورد پايگاه ترنكوئيليتي پرداختهاند و با استفاده از اين اطلاعات نقشه محوطه را تهيه كردهاند، محوطهاي كه به لطف نبود هوا در كره ماه قرنها به همين شكل باقي خواهد ماند، البته به شرط آنكه از دسترس غارتگران در امان بماند. محافظت از سفينههاي قديمي بازمانده بر خاك مريخ و تحقيق در مورد آنها بسيار دشوارتر است. طوفانهاي خاك ممكن است به اين كاوشگرها آسيب برساند و يا حتي آنها را در زير خاك سرخرنگ مريخ نابود كند. و از طرفي به دليل نبود لايه اوزون در اين كره، نور مافوقبنفش خورشيد ميتواند به سفينهها صدمه بزند. بنابراين شايد لازم باشد پوششي براي محافظت از آنها تهيه شود.



اما مطالعه اين موضوع از سوي چند باستانشناس و برداشتن قدمهاي عملي در اين مورد دو مساله كاملا متفاوت است. وقتي تيم اولري براي بحث در مورد موضوعات مربوط به فضا و تعيين و ثبت فضاهاي تاريخي ملي در فضا به سراغ چند آژانس فدرال مسئول در اين زمينه از جمله ناسا رفتند با موانع بوروكراسي مختلف مواجه شدند: "قرار دادن پايگاه ترنكوئيليتي تحت محافظت ممكن است به اين معني تلقي شود كه ايالاتمتحده قصد داشته حاكميت خود را بر كره ماه اعمال كند." يا "دفتر ما در اينباره اختيار قانوني ندارد." در مورد استفاده از فهرست ميراث جهاني يونسكو هم مشكلات مشابهي سر راه آنها قرار گرفت، چراكه به گفته مسئولان اين دستاورد حتي به اندازه يكي از نبردهاي جنگ سرد هم ارزش فرهنگي جهاني ندارد. اوليري معتقد است كه شايد زمان آن فرا رسيده باشد كه معاهدات جهاني تازهاي براي حفظ اين آثار ارائه شود. او به اين نكته اشاره ميكند كه انجام تحقيقات باستانشناسي در زمين نيازمند كسب اجازه از مقامات مربوطه است و اگر در فضا هيچ مقامي يا سازماني مالكيت محوطهها را در اختيار نداشته باشد آنگاه چه كسي بايد اجازه تحقيقات باستانشناسي فرازميني را صادركند؟ به نظر او، حل اين مشكل مستلزم ايجاد ساختارهاي اداري بينالمللي تازه در اين ارتباط است.



باستانشناسي فضايي و حل معماهاي تاريخي



جنگ سرد كه پيش زمينه رقابت قدرتها براي فتح كره ماه بود مملو از شكستهايي است كه ممكن است بدون باستانشناسي فضايي هرگز مورد مطالعه قرار نگيرد. محوطهاي كه سفينه لونار 5 شوروي سابق در روز 9 مي 1965 در آن بر سطح ماه سقوط كرد ميتواند روزي فرصت ارزشمندي براي مطالعه مجموعه سفينههاي فاقد سرنشين سري لونار باشد كه در دوران رقابت شديد ابرقدرتها بر سر حفظ برتري خود به ماه فرستاده شد. درمورد اين محوطه سوالات نامحدودي مطرح است: آيا محل فرود اين سفينه با سوابق موجود در آرشيوها يكي است؟ آيا تركيببندي اين ماشين با مشخصات آن همخواني دارد؟ آيا ابزار يا فنآوري خاصي، از نوع جنگ سرد يا ديگر، در اين سفينهها وجود دارد كه قبلا اعلام نشده باشد يا در زمين هم مورد استفاده قرار گرفته باشد؟



دهها محوطه در سطح كره ماه وجود دارد كه سفينهها گاه بر اساس برنامه ماموريت خود، گاه بر حسب تصادف و گاه به دليل خارج شدن از رده همچنان بر آن باقي ماندهاند. تنها در پروژه آپولو، شش بخش مخصوص فرود سفينه به صورت ثابت در پايگاه گذاشته شد و شش بخش مخصوص صعود هم پس از رساندن سرنشينان سفينه به بخش هدايت به عمد برروي سطح ماه رها شد.



باستانشناسي تمدنهاي كهن فرازميني



البته پذيرش ايده تحقيقات باستانشناسي در محوطههاي مربوط به كاوشهاي فضايي انسان تنها گام كوچكي در راه انجام تحقيقات ميداني بر اساس مدارك موجود از تمدنهاي فرازميني محسوب ميشود. ايزاك آسيموف، زيستشيميدان و نويسنده داستانهاي تخيلي، زماني چنين برآورد كرد كه كهكشان از 325 ميليون سياره تشكيل شده است كه بر بسياري از آنها آثار تمدنهاي از بين رفته وجود دارد. احتمالا فضانوردان زميني و ايستگاههاي شنود سيگنالهاي فضايي ناسا )كه به دنبال هوش فرازميني هستند) تنها پيامهاي استاتيك را ميشنوند، زيرا آنها در واقع به دنبال پيامي هستند كه معادي فضايي تمدن باستاني ماياها يا سومريهاست ــ تمدنهاي مردهاي كه امروز تنها ميتوانند از طريق باستانشناسي با ما صحبت كنند. تهيه كاتالوگي از امضاهاي تصويري تمدنهاي پيشرفته روزي جز قلمرو باستانشناسي فضايي محسوب ميشود. و مسلما زماني كه پايگاه دادههاي فرهنگي بالقوهاي از 325 ميليون سياره در اختيار داشته باشيم، تحقيقات ميداني زيادي بايد انجام دهيم.



كره ماه با محوطههاي متعدد خود مسلما نخستين مقصد باستانشناساني خواهد بود كه براي كار در فضا آموزش ديدهاند. اما هر باستانشناس جواني كه بخواهد عنوان نخستين باستانشناس ماه را از آن خود كند نااميد خواهد شد، چون اين عنوان قبلا به چارلز پيت كونراد و الن بين اختصاص داده شده است.



اين دو فضانورد در 19 نوامبر 1969 سفينه آپولو 12 را درست چندصد فوت آنطرفتر از كاوشگر فاقد سرنشين سرويور كه در 19 آوريل 1967 بر سطح ماه فرود آمده بود به زمين نشاندند. اين لحظه در تاريخ علم لحظه مهمي محسوب ميشد، اما در آن زمان اهميتش درك نشده بود. بين و كونراد در شرف انجام نخستين مطالعات باستانشناسي روي ماه بودند. پس از به اهتزاز درآوردن پرچم آمريكا و انجام نمونهبرداريهاي جغرافيايي، كونراد و بين به سوي آثاري رفتند كه در نتيجه هدايت خارقالعاده و موفقيتآميز سفينه در نزديك آن فرود آمده بودند. آنها دريافتند كه كاوشگر سرويور 3 پس از لمس سطح ماه از جاي خود جهيده بود و به دقت از آثار به جا مانده از پايههاي سفينه عكسبرداري كردند. كونراد متوجه شد كه اين آثار به رنگ قهوهاي هستند، درحاليكه به گفته مهندسان كنترل ماموريت در هوستون اين كاوشگر زماني كه برسطح ماه فرود آمده سفيدرنگ بوده است. آينه سيستم عكاسي سفينه تار شده بود و كل سفينه پوشيده از گردوخاكي بود كه احتمالا هنگام به ماه نشستن آن بهپا شده بود. كنراد و بيم با استفاده از ابزاري برنده دوربين تلويزيوني كاوشگر، بازوي مخصوص نمونهبرداري از راه دور و تكههايي از لولههاي كاوشگر را از آن جدا كردند. اين فضانوردان اين قطعات را برچسب زدند، بستهبندي كردند و با خود به زمين بازگرداندند. سپس مركز فضايي جانسون در هوستون، تكزاس، و شركت هوا و فضا هيو در السگوندو،كاليفرنيا، به بررسي تغييرات ايجاد شده در اين قطعات در مدت بيش از دو سالي كه در ماه مانده بودند پرداختند. گزارشي كه از اين بررسيها در سال 1972 توسط ناسا به چاپ رسيد نشاندهنده تمركز مطالعات انجام شده بر تغييرات اين سفينه در جريان سفرش در خلا فضا بود. و بهاينترتيب ماموريت آپولو12 نخستين نمونه باستانشناسي فضايي، باستانشناسي فرازميني و مهمتر از همه باستانشناسي تكويني كه به مطالعه نيروهاي محيطي و فرهنگي وارد بر تاريخچه حيات آثار بشري در فضا ميپردازد به شمار ميرود.



قطعهاي از دوربين تلويزيوني كاوشگر سرويور 3 كه تحت آزمايشهاي ميكروبيولوژيك قرار گرفته بود شواهدي را دال بر وجود باكتري استرپتوكوكوس ميتيس در ماه فراهم آورد. محققان لحظهاي فكر كردند كه كونارد و بين به نشانههاي حيات در ماه دست يافتهاند، اما پس از اينكه در جريان بررسيها فرضيههاي مختلف ارائه شده يكييكي حذف شدند، محققان به ريشه اين حيات به ظاهر فرازميني دست يافتند. به هنگام انتقال اين دوربين به سفينه براي فرستاده شدن به ماه، شخصي روي آن عطسه كرده بود و ويروس موجود در عطسه با دوربين به ماه سفر كرد و به مدت دوسالونيم در خلا باقي ماند. و بالاخره با بازگشت آپولو 12 به زمين دوباره حيات يافته بود. حتي عظمت بيانتهاي فضا هم نتوانسته بود انسانها را از پخش ويروس سرماخوردگي بازدارد. و اينگونه بود كه باستانشناسي فضايي به نخستين كشف بزرگ خود دست يافت.

محمد محمد اميني
26-12-2006, 00:48
و یلل للمکذبین

عجیبه که با وجود این همه نشونه های واضح بازم یه عده پیدا میشن که کلام خدا رو نفی می کنند . . .

حمیدرضا2859
26-12-2006, 12:48
جالب بود :x:

somebody
26-12-2006, 14:54
بسیار جالب بود

قرآن رمز و رازهای فراوانی دارد که هنوز بسیاری از آنها توسط بشر کشف نشده.

Hossein-M
26-12-2006, 20:42
خیلی زیبا و جالب و جذاب محاسبه گردیده است . متأسفانه چون رسانه های دنیا در دست دشمنان اسلام است در نتیجه بهیچ وجهی نخواهند گذاشت چنین موضوعاتی که باعث آشکار شدن معجزات قرآن میشود ، منتشر گردد. ولی بگفته خدای عز و اجل " دشمنان اسلام از احمقان انتخاب شده است "

AU85
27-12-2006, 01:25
خیلی جالب بود .



اما توجه داشته باشین که پیامبر ما ((بی سواد )) نبودند بلکه (( درس ناخوانده)) بودند. اشتباهاتی که عوام انجام میدهند را نباید ما تکرار کنیم.



با تشکر

Mahmood Mokhtari
27-12-2006, 17:27
NASA عزيز

مطلب جالبي بود.

از ارسال دريغ نفرماييد.

ارادتمند محمود مختاري

Sina
19-02-2007, 00:35
دوستان به روابط زير توجه كنيد:

F(q)=K*q1*q2/r^2

F(g)=G*m1*m2/r^2

K~9*10^9

G~6.47*10^(-11)

q1&q2---->بار هاي الكتريكي

m1&m2---->جرم هاي گوناگون

r-------->فاصله ي دو بار يا دو جرم

F(g)----->نيروي گرانشي بين دو جرم

F(q)----->نيروي الكتريكي بين دو بار

توجه كنيد كه از انجا كه هدف در روابط زير بدست اوردن مقدار دقيق نيست لذا با اعداد را به توان هاي 10 رند مي كنيم.مثلا ثابت جهاني گرانش را تقريبا برابر 10 به توان منفي 10 فرض مي كنيم.

ديراك نسبتF(q) / F(g) را براي يك الكترون و يك پروتون حساب كرد

me~10^(-30)

mp~10^(-27)

qe=qp~10^(-19)

-----------\

-----------/F(q)/F(g)=K*e^2/Gme*mp

-------\

-------/F(q)/F(g)=(10^10)*(10^(-38))/(10^(-10))*(10^(-30))*(10^(-27))



-------\

-------/F(q)/F(g)~10^39

همون طور كه مي بينيد به عددي خيلي خفن و بزرگ رسيديم پديد امدن چنين نسبتي ميان دو مقدار هم جنس در طبيعت بسيار عجيب است

(ديراك در صدد بر امد كه حدداكثر مقدار ممكن براي نسبت دو مقدار هم جنس ديگر را در طبيعت بيابد)

حال به كميت طول مي پردازيم

براي بدست اوردن حداكثر مقدار ممكن براي نسبت بزرگترين و كوچكترين مفاهيم تعريف شده براي طول را در گيتي در نظر مي گيريم

كمترين طول=اندازه پروتون

بيشترين طول=اندازه جهان

با فرض گسترش جهان با سرعت نور پس از انفجار بزرگ داريم

L=C*T~10^25

L--->طول گيتي

C--->سرعت سير نور در خلا

T--->عمر گيتي

C=3*10^8

T~10^10 year=

l--->length of proton~10^(-15)



L/l~10^39!!!!!!!!!!

سپس اين دو نسبت را برابر هم قرار داد كه من هم به هيچ وجه علتش رو نميفهمم و وقتي پرسيديم استاد به طور دوستانه حاليمون كرد كه بچه بازي نيست كه شما كوچولو ها هم بخوايد سر در بياريد!پس لطفا اگر دوستان اطلاعي دارند ما رو بي بهره نكذارند.



F(q)/F(g)=L/l============>K*e^2/Gme*mp=C*T/l

در سمت راست راست مقدار Tدر حال افزايش است پس مقدار كسر سمت چپ هم بايد افزايش يابد كه به علت ثابت بودن تمتم مقادير سمت چپ ممكن نيست مگر با كاهش ثابت جهاني گرانش!!!!

پس ميشه گفت كه حدود يك ميلين سال ديگه كه ما همه پيرمرد شديم و داريم تو فروم در مورد بود و نبود ميگ 2031 تو سر و كله ي هم ميزنيم پرواز كردن كمي اسون تر ميشه!

{{{{نقل از گفته هاي دكتر محمود بهمن ابادي متخصص اختر فيزيك كه البته يك خطي كه داخل پرانتز نوشتم ايده ي خودم بود و اميد وارو شما و اقاي ديراك از گناهم بگذريد!}}}

ضمنا بابت نداشتن equation editor براي تايپ شرمندتون هستموهمين طور براي اين كه كمتر شلوغ بشهdimension ها رو مرخص كردم!

Sina
19-02-2007, 00:37
لطفا لغت {{{ديراك}}} رو در انتهاي عنوان تاپيك اصلاح كنيد

با تشكر از شوراي نظارت

iranmanesh
27-02-2007, 18:12
تا كنون به اين فكر كرده ايد كه براي فرار از كره خاكي و رفتن به بالاهاي آسمان يا در بيان بهتر همان فضا به چه سرعتي نياز داريم؟ براي باز كردن بهتر مسئله بهتر است بدانيم براي گريز از جاذبه زمين به سرعتي نياز دارم كه سرعت فرار نام دارد اين سرعت براي هر وسيله اي مقداري خاص محاسبه مي شود كه با استفاده از روابط فيزيكي بدست مي آيد، از همين رابطه سرعت مورد نياز براي غلبه به جاذبه زمين براي فضاپيماهاي مختلف را بدست مي آورند.اين مقدار سرعت براي آپلو 11 برابر 38،624،256 كيلومتر بر ثانيه است و فضانوردان آپولو 11 با چنين سرعتي از زمين خارج شدند كه در مقايسه سرعت پيشرفته ترين جت هاي امروزي مقداري بسيار زياد است، البته فضانوردان از قبل براي تحمل چنين فشارهايي آموزش هاي لازم را مي بينند و تمرينات و مراحل زيادي را طي مي كنند تا در چنين ماموريت هاي دشواري دچار آسيب نشوند.



(با كمي تلخيص)

منبع: http://www.parssky.com/news/articles/de ... =Spaceship (http://www.parssky.com/news/articles/default.aspx/?NewsID=1163777955&Cat=Spaceship)

Ir.Sky
05-03-2007, 01:36
خیلی جالب بود.

به نظر من از این نوع مطالب(قرانی),خیلی بیشتر باید در سایت قرار بگیره

خیلی اموزنده هست

hamidreza
07-03-2007, 13:30
واقعا جالب بود باتشكر

ARYT
07-03-2007, 15:34
سلام

ممنون که این ترجمه رو اینجا قرار دادید. این هم یک ترجمه ی دیگه که دست کمی از این نداره. حتما به صدای پالس ها هم گوش کنید.

http://www.hupaa.com/page.php?id=2868

در ضمن اگر علاقه مند به فیزیک و کیهان شناسی هم هستید مقالات دیگر من از جمله ترجمه و یا نوشته ها ی خودم در هوپا و پارس اسکای هست.

خوشحال میشوم نظرات شما را بدونم.

payamss
17-03-2007, 23:59
بشر ، این هوشمند کیهان ، با پیشرفتهای علمی و متمدن شدن ، به طبیعت آسیب میرساند. گیاهان و درختان را به دلایل مختلف از بین میبرد، فاضلابهای خانگی و صنعتی را به رودها و دریاها میریزد، کارخانهها و ماشینها و ... هوا را آلوده میکند و موارد بیشماری از این قبیل. بشر متمدن و دستاوردهایش علاوه بر اینکه آب و خاک و هوای زمین را آلوده کردهاند، پا را فراتر نهاده و فضا را هم آلوده نمودهاند.



























زبالههای فضایی

ما هزاران شی را در فضا جا دادهایم. این اشیاء شامل ماهوارههایی است که دور زمین میگردند و اطلاعات را به زمین ارسال میکنند. ماهوارههایی هم وجود دارند که کار آنها متوقف شده ولی هنوز در فضا سیر میکنند. برخی ماهوارهها منفجر شده یا با همدیگر تصادم کردهاند و در هر بار که این اتفاق افتاده به قطعات کوچکی تقسیم شدهاند. در واقع ، ایالات متحده آمریکا در نظر داشته است که برخی از این ماهوارههای از کار افتاده را برای آزمایش تجهیزات پروژه جنگ ستارگان منهدم کند.



فقط ماهوارهها نیستند که در فضا وجود دارند، ماهوارهها را موشک به فضا برده است لذا قطعات موشکی نیز در فضا وجود دارند. با پرتاب هر موشک به فضا مقدار بیشتری زباله در مدار زمین جمع میشود و این امر خطر برخورد فضاپیماها را به همدیگر در آینده بیشتر میکند.





گردش زبالهها در فضا

زبالههای مدار نزدیک زمین مجددا به جو زمین بر میگردند، تکههای کوچکتر میسوزند و تکههای بزرگتر همانند ایستگاه فضایی SK lob در سال 1979 ، در زمین فرود میآیند. در فاصلههای دورتر از زمین ، زبالهها برای سالها در مدار باقی میمانند، ولی بطور بیحرکت. اگر این اشیا نسبت به زمین بیحرکت میماندند، حضورشان در فضا هیچ خطر مهمی در بر نداشت. چون حجم فضا واقعا بزرگ است و جای کافی برای این اشیا دارد.



ولی اگر آنها بیحرکت میبودند، به زمین میافتادند. این اشیا در فضا ماندهاند. چرا که با سرعتهایی تا 8 کیلومتر در ثانیه حول زمین میگردند. با این سرعتها هر شی در فضا به منزله یک گلوله است و در بیشتر موارد ، خطرناکتر از گلولهای است که از تفنگ شلیک میکنیم. هر بار که ماهوارهای منهدم میشود، در حدود یک هزار قطعه حجیم بوجود میآید که همه آنها به دور زمین میگردند.



























خطرات زبالههای فضایی

حدود 7000 جرم آسمانی در حال گردش در فضا هستند که بدلیل بزرگی بوسیله رادار ردیابی شدهاند. از این تعداد تنها حدود 400 مورد را ماهوارههای فعال تشکیل میدهند. تکههای زیادی از زبالهها هم وجود دارند که آنقدر کوچک هستند که قابل ردیابی نیستند. اما همین تکهها برای ایجاد خطر به اندازه کافی بزرگ هستند و قادرند به فضاپیما آسیب برسانند. همچنین میلیونها قطعه ریزتر نیز وجود دارند که شناسایی نشدهاند. وجود این اشیا ناچیز هم نگران کننده است. چرا که با سرعت چند کیلومتر در ثانیه حرکت میکنند.



در ژوئن سال 1983 ، یک ریزه ماده به اندازه اینچ (کوچکتر از آنکه بتوان دید) به پنجره شاتل فضایی چلنجر برخورد کرد. در این آتصادم تکهای از شیشه کنده شد و سوراخ کوچکی به قطر یک دهم اینچ در پنجره بر جای ماند. شاید این واقعه چندان مهم به نظر نیاید ولی این سوراخ پنجره را چنان معیوب کرد که لازم شد پیش از پرواز مجدد شاتل ، با هزینه 50000 دلار پنجره را تعویض کنند. اگر شی بزرگتری با شاتل برخور میکرد، شاید فاجعه چلنجر 2.5 سال زودتر از انفجاری که هفت سرنشین آن را کشت، پیش میآمد.





گسترش آلودگی فضا

آلودگی فضا و زبالههای فضایی روز به روز بیشتر میشود. آمریکا ، روسیه و کشورهای دیگر پرتاب اشیا به فضا را ادامه میدهند. قطعات معلق در فضا بطور مداوم افزایش مییابد و این امر وقوع انفجارها و تصادمات بیشتری را ممکن میسازد. اگر قطعه معلق به جای بسیار مهمی از ماهواره برخورد کند، شاید ماهواره کاملا از کار بیافتد. لذا باید به منظور بالا بردن دوام ماهوارهها را مستحکمتر ساخت. این یعنی استفاده از مواد بیشتر در ساخت ماهوارهها و بکاربردن هزینه مضاعف در پرتاب آنها.



برخی تخمین میزنند که تعداد قطعات زباله در فضا هر ده سال چهار برابر میشود. یعنی با این روال شاید روزی فرا رسد که فضا چنان آکنده از این قطعات باشد که پروازهای فضایی از میان انبوه زبالههای فضای پیرامون زمین ، با احتمال خطرات فراوان صورت گیرد.





چه باید کرد؟

آیا باید تعداد ماهوارههای پرتابی را کاهش دهیم تا پیشگیری قبل از درمان کرده باشیم؟





آیا میتوانیم برای جلوگیری از انفجارها و برخوردها اقداماتی انجام دهیم؟





آیا میتوانیم اشیاء معلق در فضا را متوقف کنیم؟





حتی اگر پاسخ سوالات فوق مثبت باشد، خطر کاملا برطرف نمیشود بلکه فقط افزایش آن کند میشود. بهترین چاره این است که به فکر روشی برای پاک کردن مداوم فضا باشیم. به عبارت دیگر ، باید فضا را با جارو برقی تمیز کنیم!





آیا امکان ایجاد چنین سیستمی وجود دارد؟







www.daneshname.roshd.ir (http://www.daneshname.roshd.ir) : منبع

SAAM
01-04-2007, 13:16
فقط در مورد صداي پالس ميتونم بگم كه خدا منو با لطف خودش مسلمون آفريد نه چيز ديگه و حتي ما مسلمونا شكر همينم نميتونيم به جا بياريم.و مسلمون بودن باعث افتخاره :lol:

payamss
03-04-2007, 00:39
دانشمندان اخيراً نظريه اي داده اند که بر مبناي آن نه تنها فضا محدود است بلکه شکل (يا بعبارت صحيحتر توپولوژي) آن نيز بر مبناي ساختمان دوازده سطحي (dodecahedron) استوار است (مانند يک توپ فوتبال). اين نظريه مي تواند رفتار خاصي که درتابش پس زمينه کيهاني ( Cosmic Microwave Background Radiation) وجود دارد را توجيه کند. نتايج اين تحقيق در شماره October2003 مجله Nature بچاپ رسيده است.

جالب است که افلاطون در چهار قرن قبل از ميلاد مسيح معتقد بود که عالم از اجزائي تشکيل شده که داراي ساختمانهاي چند وجهي هستند. آب، باد، خاک و آتش که به نظر او عناصر اصلي تشکيل دهنده خلقت بودندبه ترتيب ازاجزائي با ساختمانهاي بيست وجهي، هشت وجهي، شش وجهي و چهار وجهي تشکيل مي شوند. اما افلاطون اشاره اي به دوازده سطحي در اين بين نمي کند ولي به طرز عجيبي مي گويد:

''پنجمين ساختار باقيمانده يعني دوازده وجهي را خداوند براي رنگ آميزي جهان (cosmos) استفاده کرد''. اين نظريه افلاطون قرنها منشاء بسياري از مکاتب فلسفي تجربي قرار گرفته است و تصويري مقدس از چند وجهي ها درست کرد. مجموعه اي از نقاشيهاي لئوناردو داوينچي که بر اساس مشاهدات دقيق چند وجهي ها انجام گرفته است نيز نشان از اهميت اين اشکال در نزد متفکران حتي در قرنها بعد ازافلاطون مي باشد.

omid-a330
07-02-2008, 23:00
اینترنت بین سیارهای ! رویایی فراتر از جهان ما


http://www.aftab.ir/articles/science_education/aerospace/images/7287a9841d86d066d44650ecd73f541a.jpg


با تحولات گسترده یی که انقلاب صنعتی و پس از آن انقلاب الکترونیکی و دیجیتالی به دنبال داشت، اوضاع فرق کرد و انسان ماجراجو توانست بدون دردسر به تمام نقاط کره زمین سفر کند و ناشناخته های بیشتری را بشناسد. در حال حاضر به کمک اینترنت و پیشرفت های صورت گرفته در ارتباطات الکترونیک به راحتی می توانیم به سرعت برق با دورافتاده ترین نقاط جهان هم به سادگی ارتباط برقرار کنیم. امروزه دیگر همچون گذشته فاصله، یک محدودیت محسوب نمی شود.
در حال حاضر با حل مشکلات فواصل زمینی، متخصصان سازمان هوافضای ایالات متحده (ناسا) به دنبال روشی برای برقراری ارتباطات پرسرعت با دیگر سیاره ها و فضانوردان مستقر در فضا هستند. بدون شک در آینده یی نزدیک، اینترنت تا اعماق دوردست منظومه شمسی نیز نفوذ خواهد کرد تا بر این اساس سیستمی ارتباطی برای سفر انسان به دیگر کرات هم پایه ریزی شود. سازمان های فضایی به خوبی مطلع هستند که برای شناخت دقیق تر دیگر کرات منظومه شمسی به سیستم ارتباطی پیشرفته تری برای سفرهای فضایی آینده نیاز است. با وجود سرعت رو به افزایش ارتباطات الکترونیکی در جهان، متاسفانه رشد ارتباطات در فضا با سرعت لاک پشت پیش می رود و البته این مساله دارای دلایل مهمی هم نیز هست. اولین دلیل آن فاصله است. اطلاعات روی زمین می تواند حتی با سرعت نور هم حرکت کند (به وسیله فیبر نوری) و همین امر ارتباط همزمان اینترنتی با سراسر جهان را نیز ممکن ساخته است. این در حالی است که هر چه از زمین فاصله بگیریم با تاخیر بیشتری در این زمینه روبه رو خواهیم شد، زیرا نور باید میلیون ها کیلومتر در فضا حرکت کند در حالی که فاصله بین گیرنده و فرستنده در زمین از چند هزار کیلومتر بیشتر نیست.
یکی دیگر از مشکلات ارتباطی فضانوردان، موانع فضایی است. یعنی میلیون ها مانع ناشناخته در فضا وجود دارد و هر آنچه بین فرستنده و گیرنده سیگنال ها قرار گیرد، می تواند به راحتی کانال ارتباطی بین فضانورد و پایگاه زمینی را مسدود کرده و اختلال ایجاد کند. سومین عامل مهم در این زمینه وزن پایگاه های مستقر در فضا است. به عبارت دیگر حمل اشیای سبک وزن به فضا آسان است در حالی که آنتن های قدرتمندی که بتوانند ارتباط با اعماق فضا را تقویت کرده و به بهترین شکل سیگنال های پیام را منتقل کنند، بسیار سنگین و در نتیجه ارسال آنها به فضا غیرممکن است.
اگر نگاه دقیقی به فضاپیمای روباتیک مریخ پیما در سال ۱۹۹۷ داشته باشیم، متوجه می شویم که فضاپیماها برای ارتباط با زمین از اعماق فضا، به ارتباط ویژه و گسترده یی نیاز دارند. در ماموریت مریخ پیمای روباتیک سال ۱۹۹۷، اطلاعات با سرعت ۴۰۰ بیت در ثانیه به زمین ارسال می شد در حالی که هم اکنون کامپیوترهای ما می توانند حداقل با ۵۰۰ برابر این سرعت، اطلاعات را منتقل کنند. «ریچارد ویمبسون» کارشناس ارشد امور هوافضا در مریلند می گوید؛ «در صورت راه اندازی اینترنت بین مریخ و زمین می توان اطلاعات و داده ها را با سرعت یک میلیون بیت در ثانیه منتقل کرد. هر چند این سرعت بازهم از سرعت انتقال روی زمین پایین تر است، ولی برای ارسال تصاویر از دیگر سیارات با جزئیات و شفافیت بالا، کافی است.» پژوهشگران پروژه های سازمان ناسا تخمین می زنند که با آغاز فعالیت شبکه اینترنت فضایی، سرعت آن به تدریج تا ۳ مگابیت در ثانیه هم افزایش می یابد حتی در گام های بعدی افراد معمولی هم می توانند به راحتی همراه با فضانوردان در سفرهای فضایی شرکت داشته باشند.
شبکه ارتباطی میان سیاره یی در واقع نسخه یی از اینترنت زمینی در مقیاس بسیار گسترده تر و با زیرساخت هایی بسیار بیشتر است. سه بخش اصلی این شبکه بزرگ عبارتند از شبکه بین المللی (Deep Space Network) DSN ناسا به اضافه هفت ماهواره کوچک که دور کره مریخ در حرکت هستند و همچنین یک پروتکل جدید برای انتقال اطلاعات. شبکه بین المللی DSN در اختیار سازمان ناسا است و از چندین آتن مخابراتی عظیم تشکیل شده است که از این آنتن ها برای کنترل حرکت فضاپیماهای ناسا در فضا استفاده می شود و به نحوی طراحی شده اند که امکان ارتباط همیشگی رادیویی با فضاپیماها را فراهم می کنند. سازمان ناسا تجهیزات گسترده این شبکه را در سه سایت مختلف واقع در آدلاید استرالیا، جنوب اسپانیا و سن دیگوی کالیفرنیا مستقر کرده است.
در هر یک از این سایت ها، یک دکل آنتن ۳۵ متری با دقت بسیار بالا، یک آنتن ۳۵ متری برای هدایت پهنای امواج، یک آنتن ۲۶ متری، یک آنتن ۷۰ متری و یک آنتن ۱۲ متری وجود دارد. براساس برنامه ریزی های صورت گرفته، قرار است شبکه DSN به عنوان پل ارتباطی زمین با شبکه ارتباطی میان سیاره یی عمل کند. محققان سازمان ناسا پیشنهاد کرده اند آنتن های DSN هر روز به مدت ۱۲ ساعت به سمت مریخ یا دیگر سیارات مورد نظر چرخانده شوند تا امکان ارتباط بین زمین و سیاره مربوطه وجود داشته باشد. از سوی دیگر ماهواره هایی هم که در مدار سیاره مربوطه گردش می کنند باید ارتباط دوطرفه موجود را به طور ۲۴ ساعته تامین کنند. یک پایگاه ویژه یا کاوشگر هم می تواند نقش مشابه شبکه DSN برای ورود یا خروج اطلاعات از سیاره مربوطه را داشته باشد. براساس طرحی که پژوهشگران سازمان هوافضای ایالات متحده برای شبکه ارتباطی مریخ- زمین پیشنهاد کرده اند، شبکه بین المللی DSN با ۶ ماهواره کوچک و یک ماهواره بزرگ به نام Marsat که با فاصله اندکی از مریخ در مدار قرار گرفته است، ارتباط برقرار خواهد کرد، ضمن اینکه ۷ ماهواره کوچک به عنوان ماهواره های پخش کننده برای فضاپیماهای سطح مریخ یا نزدیک به آن عمل خواهند کرد. ماهواره Marsat هم وظیفه دریافت داده ها از هر یک از هفت ماهواره و ارسال اطلاعات به زمین را برعهده خواهد داشت، ضمن اینکه بین زمین و سفینه های فضایی، ارتباط پیوسته یی برقرار است و ارسال اطلاعات و تصاویر از سیاره مربوطه را با پهنای باند بالا امکان پذیر می کند. سازمان ناسا اعلام کرده است که در صورت موفقیت در بخش های اولیه پروژه، تا اواسط سال ۲۰۰۹ میلادی، ماهواره های خود را در مدار مریخ نصب خواهد کرد، هرچند قبلاً هیچ تاریخی برای این کار تعیین نشده بود. ارتباطات فضایی از گذشته تاکنون به تدریج تکامل یافته است. این ارتباطات با ساختارهای نقطه به نقطه (Peertopeer)،یک بار مصرف و پرهزینه شروع شد و در نهایت قراردادی تنظیم شد که مورد تایید تمام آژانس های فضایی جهان قرار گرفت. از سال ۱۹۸۲ تاکنون با تلاش های کمیته مشاوران سیستم های داده های فضایی (CCDS) روند برقراری ارتباطات فضایی آسان تر شده است. این کمیته تاکنون با توافق آژانس های فضایی جهان برای استانداردسازی روش های ارسال اطلاعات و تبادل اطلاعات گام های مهمی برداشته است، ضمن اینکه ۱۰ سازمان فضایی بزرگ در آن عضویت دارند و بیست ودو سازمان دیگر هم با این کمیته در زمینه تکنولوژی همکاری می کنند و بیشتر از یکصد شرکت بزرگ در جهان هم با این کمیته همکاری دارند. از سوی دیگر گروهی از متخصصان آزمایشگاه JPL ناسا به سرپرستی پروفسور «وینتون سرف» و تحت نظارت سازمان CCDS، در حال فعالیت روی طراحی پروتکل جدیدی برای ارسال فایل ها در فواصل طولانی بین سیارات و فضاپیماها هستند. این پروتکل مانند پروتکل اینترنت و پروتکل کنترل انتقال داده ها (TEP) به عنوان زیربنای کلی سیستم عمل خواهد کرد. جالب اینکه پروتکل های IP و TEP نیز در دهه ۷۰ به وسیله پروفسور سرف و همکارانش طراحی شد و در حال حاضر هم به عنوان ستون فقرات شبکه اینترنت در دسترس همگان است. این پروتکل ها پیغام های ارسالی را به بسته های اطلاعاتی کوچک تر تبدیل و به مقصد موردنظر ارسال می کنند. همانطور که می دانید مهمترین عامل در طراحی یک پروتکل ارتباط فضایی، سازگار بودن آن با تاخیرهای ناشی از انتقال اطلاعات در فضا است. در واقع هدف سرف و همکارانش این است که با راه اندازی یک پروتکل ارتباطی جدید مشکلی برای کارکرد کلی شبکه ایجاد نشود. (حتی در صورت از بین رفتن تعدادی از بسته های اطلاعات در حین ارسال.)
ضمن اینکه این پروتکل جدید باید توانایی فیلتر کردن پارازیت های دریافتی به هنگام عبور از میلیون ها کیلومتر فضا را دارا باشد. یکی از این پروتکل های جدیدی که طراحی آن به اتمام رسیده است، پروتکل Parcel Transfer نام دارد که اطلاعات را در پایگاه ورودی هر سیاره ذخیره و سپس تقویت و ارسال می کند. این سیستم باید درخواست اطلاعاتی را هم که برای پایگاه ارسال می شود، پردازش و آن را به مقصد مربوطه ارسال کند.
نکته دیگری که کارشناسان پروژه به آن می اندیشند، ماهواره هایی است که باید در مدار مریخ نصب شوند و صدها میلیون کیلومتر با کره زمین فاصله دارند و تعمیر و عیب یابی آنها در صورت لزوم، بسیار سخت و پیچیده خواهد بود. بنابراین باید قطعات و ساختار این ماهواره ها از دیگر ماهواره هایی که نزدیک به مدار زمین در حرکتند، بسیار ایمن تر، قوی تر و باکیفیت تر باشد. نکته مهم دیگر در زمینه طراحی این شبکه این است که برخلاف فواصل زمینی که به یکدیگر نزدیک هستند، فاصله بین یک ایستگاه فضایی روی زمین و یک پایگاه فضایی دیگر در نزدیک مریخ، می تواند حدود ۳۰۰ میلیون کیلومتر و حتی بیشتر باشد. بنابراین در چنین فاصله یی ممکن است سیگنال رادیویی برای رسیدن به مقصدش چندین دقیقه در راه باشد. از سوی دیگر کارشناسان پروژه های نجومی می دانند که ایجاد اختلاف در سیستم های ارتباطی و ناوبری فضاپیماها در ماموریت های فضایی، واقعاً فاجعه بار خواهد بود و یک اختلاف کوچک در سیستم های الکترونیکی می تواند همان بلایی را که بر سر فضانوردان فضاپیمای کلمبیا در سال ۲۰۰۵ آمد، مجدداً تکرار کند. کارشناسان سازمان ناسا اعلام کرده اند برای ایجاد شبکه ارتباطات فضایی، برنامه های پیچیده یی برای غلبه بر مشکلات موجود دارند. به همین دلیل هم نوید ایجاد این شبکه تا پایان سال ۲۰۱۰ میلادی را داده اند تا در نهایت با گسترده شدن آن بتوان در گام های بعدی تا اعماق منظومه شمسی را تحت کنترل یک شبکه بین المللی همچون اینترنت داشت. هم اکنون این رویا چندان هم دور از ذهن نیست.

ترجمه: علیرضا سزاوار
آسمان پارس

NASA
06-04-2008, 22:16
بومرنگ در فضا نیز باز میگردد

آیا بومرنگ پرتاب شده در فضا به پرتاب كنندهاش باز میگردد؟

یك فضانورد ژاپنی دو هفته قبل نشان داد كه اگر بومرنگ از درون یك محیط محتوی هوا ، مثل ایستگاه فضایی بینالمللی پرتاب شده باشد جواب این سؤال مثبت است و بومرنگ به سوی پرتاب كنندهاش باز خواهد گشت.
اما دانشمندان میگویند چنانچه این فضانورد بومرنگ را خارج از ایستگاه در حال گردش پرتاب میكرد نتایج كاملا متفاوتی را بدست میآورد.
عكس زیر تصویری از «تاكااو دوی»(Takao Doi) فضانورد ژاپنی را نشان میدهد كه قصد پرتاب بومرنگ كاغدی سه تیغه ای را در داخل ایستگاه فضایی بینالمللی دارد.

http://www.postimage.org/aVPDT_J-4bf5c523484c30c77c4fb6e188d05951.jpg

تاكااو كه یكی از اعضای آژانس اكتشافات هوافضای ژاپن است، این آزمایش را زمانی انجام داد كه مشغول بازدید از ایستگاه فضایی به عنوان بخشی از آخرین مأموریت شاتل فضایی ناسا (كه قرار بود چهارشنبهی گذشته به آنجا برسد) بود.
بومرنگ پس از پرتاب مانند شرایط معمول بر روی زمین رفتار كرد و به سمت فضانورد بازگشت. به نقل از یك روزنامهی ژاپنی، تاكااو هنگامی كه از فضا با همسرش چت میكرد به او گفت:"وقتی بومرنگ را پرتاب كردم دقیقا طوری در هوا پرواز كرد كه انگار از روی زمین پرتاب شده است و من كاملا شگفت زده شدم و تحت تأثیر قرار گرفتم".
«یاسوهیرو توگای»(Yasuhiro Togai) قهرمان پرتاب بومرنگ جهان این بومرنگ كاغذی را با تاكااو داده بود و از او خواسته بود تا سعی كند آن را در فضا پرتاب نماید. او همچنین نكاتی را جهت پرتاب صحیح بومرنگ به تاكااو آموزش داده بود.
به گفتهی «دیوید كاوگی»(David Caughey) كارشناس آیرودینامیك دانشگاه كورنل آمریكا، در چنین شرایطی نتیجه دقیقا همانی است كه علوم فیزیكی مرتبط با بومرنگ پیشبینی میكند. او میگوید:"من از اینكه بومرنگ در غیاب گرانش به نقطهی اولیهاش بازگشت چندان متعجب و شگفت زده نیستم". كاوگی معتقد است مسیرهای حلقهای و بازگشتی كه بومرنگها به واسطهی آنها معروف و شناخته شدهاند در نتیجهی نیروهای متغییری است كه از طرف هوایی كه درون آنها در حركتاند به قطعات و آلات منحنی وارد میشود و این اعمال نیرو مستقل از گرانش است.
برای اجسام در حال چرخش در هوا، نیروهایی كه از هوا به آنها وارد میشود متغییر است. زیرا آن بخش از بومرنگ كه در جهت حركت رو به جلوی بومرنگ در حركت است نسبت به بخشی كه در خلاف جهت حركت میكند با سرعت بیشتری در هوا به پیش میرود و این اختلاف در سرعتها باعث ایجاد نیروهای مختلف و متغیری میشود كه در نهایت به چرخش بومرنگ در یك مسیر دایرهوار منجر میشود.

Emad-Aviation
13-04-2008, 23:13
مهندسان هوافضای دانشگاه میشیگان در حال پژوهش بر روی موجودات زنده پرنده هستند تا به توانایی طراحی هواپیماهایی با بالهای متحرک دست یابند که طول دهانه بال wingspan آنها از یک دسته ورق بازی کوچکتر باشد. پرندگان، خفاشها و حشرات از نظر بهره وری و ویژگیهای پرواز از هواپیماهای ساخت بشر عملکرد بهتری دارند. به عنوان مثال هواپیمای جت بلکبرد که با سرعت 2000 مایل بر ساعت پرواز می کند، در هر ثانیه 32 برابر طول بدنه خود را طی می کند در حالیکه یک کبوتر معمولی با سرعت 50 مایل بر ساعت، در هر ثانیه 75 برابر طول خود را در می نوردد. گروه هوا- فضای دانشگاه میشیگان به سرپرستی دکتر وی شای Wei Shyy سالانه بالغ بر یک میلیون دلار برای پژوهش بر روی این پروژه از نیروی هوایی ایالات متحده دریافت می کنند.

Emad-Aviation
15-04-2008, 23:23
نخستین موجود زنده در فضا

لایکا اولین مسافر فضا
نخستین موجود زنده در فضا سگی به نام لایکا بود که در ۳ نوامبر سال ۱۹۵۷ میلادی با فضاپیمای روسی اسپوتنیک ۲ به مدار زمین پرتاب شد. از این پرواز برای آزمایش ارگانهای زندهی بدن در مرحلهی پرتاب و شرایط بیوزنی و برای تکمیل سیستمهای پشتیبانی حیات در اولین فضاپیمای سرنشیندار استفاده شد.

نخستین انسان فضانورد
نخستین فضانورد جهان یوری گاگارین کیهاننورد روسی بود که در ۱۲ آوریل ۱۹۶۱ میلادی با فضاپیمای وستک ۱ به فضا رفت و در طول ۱۰۸ دقیقه مدار زمین را پیمود.

نخستین زن فضانورد
نخستین زن فضانورد والنتینا ترشکووا کیهاننورد روسی است که در ۶ مارس ۱۹۶۳ میلادی با فضاپیمای وستک ۶ به فضا رفت.

نخستین راهپیمایی فضایی
نخستین راهپیمایی فضایی توسط الکسی لئونوف کیهاننورد روسی در ۱۸ مارس سال ۱۹۶۵ میلادی انجام شد. او پس از پوشیدن لباس فضایی از فضاپیمای وسخود ۲ خارج شد و به مدت ۲۰ دقیقه، در حالیکه با کابل مخصوص به فضاپیمای خود متصل بود در فضای بیکران شناور شد. در مدت زمانی که الکسی لئونوف در بیرون از فضاپیمای بسر میبرد، این فضاپیما در مدار زمین مسیری از شمال آفریقا تا شرق سیبری را پیمود.

نخستین گام بر روی ماه
نخستین انسان بر روی ماه نیل آرمسترانگ فضانورد آمریکایی است که طی ماموریت آپولو ۱۱ در ۲۰ ژوییه سال ۱۹۶۹ میلادی بر روی ماه گام نهاد.

نخستین فضانورد فارسیزبان
نخستین فضانورد فارسیزبان، عبدالاحد مهمند کیهاننورد افغان است که در ۲۹ اوت سال ۱۹۸۸ با فضاپیمای روسی سایوز تیام ۶ به فضا رفت و به مدت ۹ روز به همراه فضانوردان دیگر در ایستگاه فضایی میر به پژوهشهای اخترفیزیکی، پزشکی و بیولوژیکی پرداخت.

نخستین گردشگر فضایی
نخستین گردشگر (توریست) فضایی، دنیس تیتو بازرگان و مهندس آمریکایی بود که با پرداخت حدود ۲۰ میلیون دلار در ۸ آوریل سال ۲۰۰۱ میلادی با فضاپیمای روسی سایوز تیام ۳۲ به فضا رفت و به مدت ۷ روز و ۲۲ ساعت در ایستگاه فضایی بینالمللی در مدار زمین اقامت داشت.

نخستین فضانورد ایرانی
نخستین فضانورد و گردشگر فضایی ایرانی، انوشه انصاری است که با پرداخت حدود ۲۰ میلیون دلار با فضاپیمای روسی سایوز تیامای ۹ در ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۶ به مدار زمین رفت و اقامت ۱۱ روزه خود را در ایستگاه فضایی بینالمللی آغاز کرد. انوشه انصاری ترجیح میدهد در مورد خود از عنوان «فضانورد همراه» بجای واژه «توریست فضایی» استفاده کند.

نخستین فضانورد مسلمان
نخستین فضانورد مسلمان سلطان بن سلمان بن عبدالعزیز آل سعود شاهزادهی سعودی است که در ۱۷ ژوئن سال ۱۹۸۵ میلادی با فضاپیمای آمریکایی شاتل دیسکاوری به مدار زمین رفت.

Emad-Aviation
15-04-2008, 23:27
ترینهای فضانوردی

طولانیترین اقامت در فضا
رکورد طولانیترین اقامت در فضا متعلق به والری پولیاکف کیهاننورد روسی است که به مدت ۴۳۷ روز در ایستگاه فضایی میر زندگی و پژوهش کرد.

طولانیترین پرواز تکنفره
طولانیترین پرواز تکنفره به مدت ۴ روز و ۲۳ ساعت توسط والری بیکفسکی کیهاننورد روسی از ۱۴ تا ۱۹ ژوئن ۱۹۶۳ با فضاپیمای وستک ۵ انجام شد.

طولانیترین حضور پیوسته انسان در فضا
رکورد طولانیترین حضور پیوسته انسان در فضا متعلق به ایستگاه فضایی میر است. روسیه (و شوروی سابق) به مدت ۳۶۴۴ روز حضور بیوقفهی فضانوردان را در ایستگاه فضایی میر تضمین کردند. این دوره از ۵ سپتامبر ۱۹۸۹ آغاز و پس از ۲۲ پرواز فضاپیمای سایوز در ۲۹ اوت سال ۱۹۹۹ به پایان رسید. در طی این مدت، فضاپیمای آمریکایی شاتل نیز ۸ بار اقدام به انتقال فضانوردان به ایستگاه فضایی میر نمود.

طولانیترین مدت اقامت بر سطح ماه
رکورد طولانیترین مدت اقامت بر سطح ماه متعلق به یوجین سرنن و هریسون اشمیت فضانوردان آمریکایی است. آنها در ماموریت آپولو ۱۷ پس از فرود بر ماه در ۱۱ دسامبر ۱۹۷۲، به مدت ۷۴ ساعت و ۵۹ دقیقه و ۴۰ ثانیه بر سطح ماه ماندند.

دورترین سفر فضایی انسان
رکورد دورترین سفر فضایی انسان متعلق به فضانوردان آمریکایی ماموریت آپولو ۱۳ است. فضاپیمای آنها در ۱۵ آوریل ۱۹۷۰ در حالیکه به علت نقص فنی در حالت اضطراری بود، ۴۰۰٬۱۷۱ کیلومتر از زمین دور شد.

جوانترین و پیرترین فضانوردان
* جوانترین فضانورد گرمان تیتف کیهاننورد روسی است که در ۶ اوت ۱۹۶۱ میلادی در سن ۲۵ سالگی با فضاپیمای وستک ۲ به مدار زمین رفت.
* پیرترین فضانورد جان گلن سناتور و فضانورد سابق آمریکایی است که پس از بازنشستگی مجدداً در ۲۹ اکتبر سال ۱۹۹۸ میلادی در سن ۷۷ سالگی با فضاپیمای شاتل دیسکاوری به مدار زمین رفت.
* رکورد بیشترین تعداد سفرهای فضایی متعلق به فرانکلین چانگ دایاز فضانورد کاستاریکایی-آمریکایی و جری راس فضانورد آمریکایی است. وی ۷ پرواز فضایی را در پرونده خود ثبت کرده است.

زاهدی کیا
08-08-2008, 12:05
بخش اول

"تریسا هیچنز" نویسنده "امنیت آینده در فضا: ترسیم نمودار دوره همکاری" و مدیر "مرکز اطلاعات دفاعی" (١) می گوید: "ما همه روزه از راه های گوناگون از جمله هنگام استفاده از دستگاه های خودپرداز بانکی و سفارش خرید از طریق "تارنمای آمازون"، با ماهواره ها در تماس هستیم.
او استدلال می کند که ممکنست این روزها دیگر اکتشافات فضایی و فرستادن راکت ها به آنجا مانند روزهای نخستین پرواز در آن در دهه های ١٩۵٠ و ١٩٦٠(١٣٣٠و ١٣٤٠)، تخیلات ما را به خود جلب و جذب نکند. اما فضا هنوز اهمیت دارد و شاید حتی به سبب وابستگی انسان به بیش از ٨٠٠ ماهواره که در بالای زمین چرخ می زنند، این اهمیت بیشتر از آن زمان هم شده باشد.
به همین سبب وی و سایر کارشناسان بر نیاز به "امنیت فضا" برای حفظ صلح و ثبات در آسمان ها تأکید می کنند.
خانم هیچنز در گفت و گویی با واشنگتن پریزم، به مهمترین موارد در پیوند با این مقوله پرداخته است که بخش اول آن را در زیر می خوانید.
س: منظور شما و سایر کارشناسان از نیاز به "امنیت فضا" چیست؟
ج: در واقع چند مفهوم مختلف برای این مورد ارائه شده است. اما آنکه اغلب مورد استفاده قرار می گیرد، همانی می باشد که "راهنمای امنیت فضا" ارائه کرده، که سازمانی غیر دولتی (ان جی او) است.
تعریف این سازمان دو عنصر کلیدی دارد. نخست "دسترسی توأم با ایمنی و درازمدت به فضا و استفاده از آن" است، و دیگری "آزادی و رهایی از تهدیدات مستقر در فضا" می باشد.
مفهوم مورد نظر من اندکی گسترده تر از این تعریف است.
زیرا فکر می کنم باید به تهدیدات مستقر در زمین نیز نظر داشته باشیم.
وقتی در مورد امنیت فضا سخن می گوییم، در باره همه چیز از پیش گیری از زباله های فضایی که می توانند به راه های گوناگون به انواع ماهواره ها صدمه بزنند گرفته، تا احراز اطمینان از اینکه روند فعل و انفعالات در سر جای خود قرار دارند و بنابراین ماهواره ها تصادفا با یکدیگر تداخل نمی کنند، حرف می زنیم.
همچنین در مورد مقولاتی مانند ثبات سخن می گوییم، که بیشتر به امنیت بین المللی و بخش نظامی چیزها مربوط می شوند. این مقولات شامل این مسئله نیز هست که احراز اطمینان کنیم که در مورد استفاده از فضا، درگیری و تنش یعنی مسائلی مانند تسلیحاتی کردن آن وجود ندارد.
بیشتر ما در سازمان های غیر دولتی معتقدیم که اگر کشورهای جهان پا را از مرز هدف قرار دادن و حمله به ماهواره ها فراتر بگذارند، برای همه به ویژه استفاده کنندگان غیر نظامی از فضا خطرناک خواهد بود. ما واقعا به "تصویری گسترده" از این مقوله نظر داریم. س: ماهواره ها از چه طریقی به عملیات نظامی و غیرنظامی در زمین کمک می کنند؟
ج: از زمان آیزینهاور تاکنون، در فضا صلح نسبی برقرار بوده است. این امر اجازه داده مقاصد و
خواسته های غیرنظامی و تجاری رشد کنند. امروزه در جایی قرار داریم، که دادوستد فضایی در جهان سر به حدود ٢۵٠ میلیارد دلار می زند.
فکر نمی کنم افراد متوجه باشند، که ما تا چه اندازه به فضا وابستگی داریم. کمااینکه این ماهواره ها هستند که زمینه های اطلاعات مربوط به هواشناسی تا ردیابی فجایع، و کمک رسانی به پناهندگان را برای ما فراهم می آورند.
مثلا درپی سونامی و زلزله پاکستان، سازمان ملل متحد از ماهواره ها استفاده کرد، که نشان داده شود کدام جاده ها بسته شده و یا زیر سیل قرار گرفته اند. هدف از این کار این بود، که بتوانند راهی برای کمک رسانی به آسیب دیدگان پیدا کنند.
همچنین در اکثر مواقع ما برای دریافت پول خود از دستگاه های خودپرداز بانکی، و دستگاه نقشه خوان قابل نصب در خودرو استفاده می کنیم. استفاده از هردوی این ادوات با کمک ماهواره ها ممکن می شود. مثلا کامپوتر دستگاه نقشه خوان، با ماهواره ها پیوند دارد.
برخی از روش های انتقال پول، اینترنت، پزشکی و آموزش از راه دور، از دیگر خدمات غیر نظامی هستند که با استفاده از ماهواره ها انجام می شوند. به ویژه دو مورد آخر در کشورهای فقیر کاربرد زیادی دارند.
مثلا هندوستان پیشتاز استفاده از پزشکی از راه دور می باشد. به این مفهوم که مردم نواحی روستایی به بهداری دهکده خویش مراجعه می کنند. پزشک این بهداری از طریق ماهواره با بیمارستانی در شهر مرتبط می شود، و اطلاعات لازم برای چگونگی درمان بیمار را دریافت می کند.
به علاوه تقریبا تمامی آنچه را که در مورد تغیرات آب و هوا می دانیم، بر مبنای مشاهدات ماهواره هایی می باشند، که درجه حرارت اقیانوس ها، آب شدن یخ ها، دمای هوا، نمونه های آب و هوایی، و جریان گردبادهای روی زمین را رصد می کنند.
در بخش نظامی نیز از ماهواره ها برای موارد یاد شده مانند پیش بینی آب و هوا و تعیین مکان چیزها با دستگاه نقشه خوان، استفاده می شود.
بنابراین ارتش برای ارتباطات خود به شدت به ماهواره های تجاری وابسته است.
همچنین بسیاری از نقاطی که ارتش در آنها عملیات می کند، زیاد پیشرفته نیستند. بنابراین در چنین نقاطی تلفن های ماهواره ای از اهمیت بسیاری برخوردارند.
ارتش از ماهواره های تصویری برای نقشه های خیلی دقیق، هدف گیری، و ردگیری نیروهای خودی استفاده می کند. در سال های اخیر از دستگاه نقشه خوان هم برای تسلیحات دقیق هدایت شونده، بهره برداری می شود.
تمامی این موارد نشان می دهد که مشی جنگی آمریکا اینک به شدت به استفاده از فضا و ماهواره هایی وابسته می باشد، که سبب برتری واقعی آن در روی زمین شده اند. در عین حال به ما این امکان را داده اند که به نحوی از افراد کمتر استفاده کنیم، که پیش از این هرگز امکانش وجود نداشت. این امر واقعا تغیری اساسی در چگونگی استفاده ارتش از فضا می باشد، و بسیاری از ارتش های دیگر را به وسوسه انداخته تا قدم در همین راه بگذارند.
س: شما و دیگران استدلال کرده اید که تسلیحاتی کردن فضا، امنیت آمریکا و جهان را تضعیف می کند. این تضعیف از چه راه هایی صورت می گیرد؟
ج: در اینجا چند نکته وجود دارد. فکر می کنم نه تنها به صحبت در مورد تسلیحات در فضا نیاز داریم، بلکه باید در باره اسلحه ای هم که ماهواره ها را نشانه گرفته اند، سخن بگوییم. لذا دو گروه متفاوت از تسلیحات هستند، که هر دو نیز سبب دل نگرانی می باشند.
نخستین مقوله اینست که نوعی از سلاح ها که تاکنون به وسیله آمریکا، روسیه، و همین اواخر چین آزمایش شده اند، تسلیحاتی هستند که روی زمین مستقر می شوند و ماهواره ها را نابود می کنند.
اولین مشکل بدیهی در مورد این سلاح ها این است، که حجم عظیمی از زباله های فضایی را به وجود می آورند. اگر منفجر کردن ماهواره ها آغاز شود، برای همه ایجاد مشکل می کند. زیرا زباله های فضایی ملیت نمی شناسند، و نمی توانند بین ماهواره چینی با ماهواره ارتباطی اتحادیه اروپا و ماهواره آموزش از راه دور آفریقا تمیز قائل شوند.
هیچ راهی هم برای کنترل این زباله ها وجود ندارد. حتی ذره های خیلی خیلی کوچک این آشغال ها که به اندازه ناحن انگشت باشند، می توانند در فضا سبب صدمه شوند. چراکه چیزها در سرعت بسیار زیادی به هم می پیوندند.
در صورت به کارگیری سلاح های شیمیایی در جنگ های زمینی نیز، نتیجه تقریبا یکسان می باشد. یعنی ممکنست با استفاده از آنها دشمن را از پا درآورد. اما در عین حال امکان دارد این مواد در مسیر عکس نیز حرکت کنند، و سربازان خودی و یا مردم شهرهای پر جمعیت را هم به کشتن بدهند.
دلیل دومی که سلاح های فضایی سبب تضعیف امنیت می شوند، اینست که اگر آنها را به منظور زدن سایر ماهواره ها و یا هدف هایی در روی زمین در فضا قرار دهیم، خود آنها به صورت هدف درمی آیند.
بنابراین هر سیستم تسلیحاتی در فضا به هدف و آن هم هدفی آسیب پذیر تبدیل می شود، که تقریبا ممکن نیست بتوان از آن محفاظت نمود.
این امر مشکل زاست. چراکه دسته ای از هدف ها را در جایی کار می گذاریم که احتمالا به آسانی می توان آنها را پا درآورد، و بهانه به دست افرادی داد که می خواهند اشیاء را در فضا مورد حمله قرار دهند.
مشکل دیگری که ممکنست تسلیحاتی کردن فضا ایجاد کند، اینست که فضا به طور سنتی عاملی ثبات آفرین در روابط بین المللی بوده است.
دلیلی هم که باعث شد ایالات متحده و روسیه در مورد "پیمان ضد موشک های بالیستیک" و برخی دیگر از موارد دیگر پیمان ها در پیوند با کنترل تسلیحات مربوط به حفظ ماهواره ها به توافق برسند، از بین بردن جنگ های هسته ای اتفاقی بود.
آنها می ترسیدند که اگر نتوانند دریابند در سوی دیگر چه رخدادی در شرف وقوع است، افراد در خلال وقوع بحران بدترین تصور ممکن را داشته باشند. کمااینکه در دوره جنگ سرد در این مورد نگرانی هایی وجود داشت، ولی در پایان این دوره این نگرانی ها نیز به دلایلی از بین رفت.
این برای من اسرارآمیز است، که امروزه هم همان حالت وجود دارد. برخی می توانند استدلال کنند که این وضیعت بین هندوستان و پاکستان حتی بدتر است. چراکه در سطح راهبردی در مورد جرقه زدن اتفاقی شعله جنگ هسته ای و ایجاد افزایش درگیری ناشی از هدف قرار دادن ماهواره ها، مشکلاتی وا قعی وجود دارد.


پانوشت ها


١- "مرکز اطلاعات دفاعی" مخزن اندیشه ای غیر انتفاعی، مستقر در واشنگتن، و وابسته به مؤسسۀ امنيت جهانی است.
مؤسسۀ امنيت جهانی، مستقل، غير دولتی، غير انتفاعی و بدون وابستگی به هرگونه حزب سياسی و يا ايدئولوژی خاص است، که واشنگتن پریزم نیز یکی از پروژه های آن می باشد.


برت شوارتز- واشنگتن پریزم

زاهدی کیا
08-08-2008, 12:14
بخش دوم

"تریسا هیچنز" نویسنده "امنیت آینده در فضا: ترسیم نمودار دوره همکاری" و مدیر "مرکز اطلاعات دفاعی" (١) می گوید: "ما همه روزه از راه های گوناگون از جمله هنگام استفاده از دستگاه های خودپرداز بانکی و سفارش خرید از طریق "تارنمای آمازون"، با ماهواره ها در تماس هستیم.
او استدلال می کند که ممکنست این روزها دیگر اکتشافات فضایی و فرستادن راکت ها به آنجا مانند روزهای نخستین پرواز در آن در دهه های ١٩۵٠ و ١٩٦٠(١٣٣٠و ١٣٤٠)، تخیلات ما را به خود جلب و جذب نکند. اما فضا هنوز اهمیت دارد و شاید حتی به سبب وابستگی انسان به بیش از ٨٠٠ ماهواره که در بالای زمین چرخ می زنند، این اهمیت بیشتر از آن زمان هم شده باشد.
به همین سبب وی و سایر کارشناسان بر نیاز به "امنیت فضا" برای حفظ صلح و ثبات در آسمان ها تأکید می کنند.
خانم هیچنز در گفت و گویی با واشنگتن پریزم، به مهمترین موارد در پیوند با این مقوله پرداخته است که بخش دوم آن را در زیر می خوانید.
س: به نظر می رسد رسیدن به توافق های بین المللی در مورد امنیت فضا با برخی از مشکلات مشابهی روبروست، که هواداران حفاظت از محیط زیست جهت حمایت و پیشبرد قوانین وضعیت آب و هوا با آنها مواجهند. این امر عمدتا به این سبب است که کشورها از امضاء یا در پیش گرفتن حرکتی به سمت جلو خودداری می نمایند. چراکه احساس می کنند اگر رقبا از امضاء کردن اجتناب نمایند و یا قوانین را بشکنند، به ضرر امضاء کنندگان تمام می شود. آیا این مقایسه درستی است؟
ج: بله فکر می کنم اینطور باشد. فضا جالب است، و در دهه ١٩٦٠ (١٣٤٠) توافق های زیادی به امضاء رسیدند. نخستین آنها "پیمان فضای بیرونی" در سال ١٩٦۷ (١٣٤٦) بود، که در حوزه خط مشی های فضایی نوعی "پیمان مگنا کارتا" (فرمان بزرگ آزادی ها) محسوب می شود. (٢)
پیمان مورد اشاره می گوید، که استفاده از فضا برای مقاصد صلح آمیز نوع بشر آزاد است. اما قرار دادن تسلیحات هسته ای در آن و یا اجسام فضایی، ممنوع می باشد.
این پیمان و سایر توافق ها در زمانی امضاء شدند، که بازیگران اندکی در صحنه فضا وجود داشتند. بنابراین در واقع پیمان های حیاتی دو جانبه جنگ سرد محسوب می شدند.
اما امروزه حدود ٤٩ کشور ماهواره های خود را به کار انداخته اند، و تعداد بسیار بیشتری می خواهند همین کار را بکنند.
حدود ١٠ کشور هم هستند که می توانند اشیائی را در مدار زمین قرار دهند، و تعداد بسیار بیشتری می خواهند همینگونه عمل نمایند.
همه روزه میلیاردها غیرنظامی روی فضا حساب می کنند. در عین حال محیطی وجود دارد، که تمامی این فعالیت ها در فضا بسط پیدا کرده اند. این در حالی است که تعداد قوانین مربوطه محدود می باشد. بنایراین تقریبا مانند اینست که، محیط غرب وحشی گسترده شده باشد.
اینک نخستین مشکل اینست که کوشش شود دستی بگشاییم و ببینیم چگونه می توان به تمامی متقاضیان تجاری و غیرنظامی پرداخت، که دارند به راه خویش ادامه می دهند و روندی را برای اجتناب از مشکلات ایجاد می کنند. همچنین احراز اطمینان نمود، که همه دارند با ملاحظه امنیت عمل می کنند.
مشکل دوم چگونگی رتق و فتق رقابت نظامی و درگیری است. من معتقدم آنچه باید انجام شود، موافقتنامه و یا پیمانی منفرد نیست. بلکه دیدگاهی می باشد که می گوید ما برای تعامل های زمان-فضا برای عملیات غیرنظامی، به قوانینی نیاز داریم.
بخش دوم آن نیز نیاز ما به دریافت چگونگی کنترل سفت و سخت رقابت های نظامی در فضا می باشد، که مایلم آن را "قوانین التزامی" بنامم. زیرا ما در مورد اینکه درگیری های مسلحانه با ماهواره ها ممکنست چگونه باشند، چیز زیادی نمی دانیم. همچنین باید در مورد آنچه ارتش ها می توانند انجام بدهند، محدودیت هایی وجود داشته باشد.
در عین حال مشکلات سیاسی هم هستند. چراکه هرکسی که در فضا عملیات می کند، الزاما از مشکلات زباله های فضایی آگاهی کامل ندارد. مثلا رک و پوست کنده بگویم که معتقد نیستم چینی ها از مشکلاتی که در ژانویه ۲٠٠۷ (دی ١۳٨۵) با هدف قرار دادن ماهواره خود ایجاد کردند، آگاهی کامل داشتند.
همچنین بر سر راه پیشرفت در این مورد، یک ضرورت امنیتی نظامی نیز و جود دارد. این امر به ویژه در باره آمریکا صدق می کند، که نخواسته گزینه های خود را نادیده بگیرد. اما این مسئله تنها به دولت کنونی مربوط نمی شود. چراکه ما در دوره کلینتون هم، نمی خواستیم این کار را انجام بدهیم.
فکر می کنم چنین احساسی دارد در بین ملل دیگر نیز پدیدار می شود. این مشکلی سیاسی است، که راه حلی فنی یا پیمانی مطلوب را ایجاب نمی کند. زیرا مشکل اینست که کشورها باید درک کنند، که به نفعشان نیست که در فضا جنگ داشته باشند. چراکه در غیر این صورت، همه زیان خواهند دید. بنابراین تک تک ملت های مسافر فضا، باید به این نتیجه برسند.
کمااینکه چینی ها و روس ها پیمان منع تسلیحاتی را پیشنهاد می کنند. اما آمریکا به شدت با آن مخالفت می ورزد. بخشی از مشکل اینست که این دولت به خصوص، از هر نوع پیمانی متنفر می باشد. در حالی که دولت های پیشین برای چانه زنی در مورد این مسئله، اندکی بیشتر اشتیاق داشتند.
در عین حال مشکل پیشنهاد چینی ها و روس ها اینست که در حالی که استقرار هر نوع سلاحی در فضا را ممنوع اعلام می کند، سلاح های مستقر در روی زمین را قدغن نمی نماید. در صورتی که این ها تنها تسلیحاتی هستند، که تاکنون آزمایش شده اند.
همچنین متن منتشره این پیمان، سلاح فضایی را تبیین نمی نماید، تمامی مسائل مربوط به رسیدگی به صحت این امر را به آینده محول می کند، و در مورد عبارات تبیین نشده بسیار گنگ است.
این مسائل سبب گردیده که بسیاری در باره جدی بودن پیمان مورد اشاره و این موضوع دچار تردید شوند، که آیا چنین پیمانی حقه ای سیاسی از جانب چینی ها و روس ها برای بد جلوه آمریکا نیست؟
در هر دو صورت، آمریکا در این نبرد محلی از اعراب نداشته، و از آن دور بوده است. اما جایی هم که ما اکنون برای (دستیابی به) یک پیمان نوین فضایی و یا موافقتنامه ای واقعی در آن ایستاده ایم، مکان خوبی نیست.
بنابراین واقعا ناچاریم به عقب برگردیم، و گام های نخستین را برداریم.
س: نامزدهای کنونی ریاست جمهوری آمریکا در مورد مسئله امنیت فضایی چه گفته اند؟ آیا شما برای پرداختن به این موضوع اراده ای سیاسی در هیچ یک از دو حزب مشاهده می کنید؟
ج: نامزدها در مورد تمامی مسائل فضایی از خط مشی ناسا گرفته تا سیاست فضایی ارتش، بسیار گنگ بوده اند. در مبارزات انتخاباتی اوباما با قدرت تمام گفته شده، که وی با هرگونه سلاحی در فضا مخالفست و نمی خواهد آن را تسلیحاتی کند.
مک کین نیز تنها در مورد نیاز به محافظت از موجودی های آمریکا در فضا سخن گفته است. بنابراین همه چیز در حد اطلاعیه ای آبدوغ خیاری باقی مانده، و تعجبی هم ندارد. چراکه تا کنون انتخاباتی را ندیده ام، که اصولا فضا برایش مسئله مهمی باشد.
البته با توجه به مسائل افغانستان و عراق، اقتصاد، سقوط ارزش دلار (آمریکا)، تروریسم هسته ای، و مسائل مطروحه دیگر، آنها را سرزنش نمی کنم. زیرا از دیدگاه سیاست خارجی، مسائل عمده و مهم زیاد دیگری وجود دارند، که لازمست فورا به آنها پرداخته شود. بنابراین شگفت آور نیست، که فضا در دستور کار نامزدها قرار ندارد.
البته با توجه به آنچه گفتم، باید این را هم اضافه کنم که معتقدم دولت بعدی به چند دلیل باید تقریبا به سرعت به مسائل مربوط به فضا بپردازد. چراکه عمر شاتل فضایی به سر رسیده، و در حال حاضر چیزی وجود ندارد که جانشین آن شود. لذا ناچاریم برای رسیدن به "ایستگاه فضایی بین المللی" به روس ها متکی باشیم.
با چینی ها هم، در مورد امور نظامی جنگ لفظی داریم. ارتش های هر دو طرف دارند برای راهبردهای تهاجمی بر علیه یکدیگر آماده می شوند. (بنابراین) دارند برای انجام چنین کاری سرمایه گذاری می کنند، که این یک مشکل محسوب می شود.
لذا در کوشش برای تصحیح روابط جنون آمیزمان با چین، فضا به عنصری بسیار مهم تبدیل خواهد شد. زیرا به موازاتی که از نظر اقتصادی به یکدیگر وابسته تر می شویم، از زاویه نظامیگری روابطمان خصمانه تر می گردد.
با این همه از بسیاری از جهات به چینی ها نیازمندیم، و آنها هم به ما احتیاج دارند. در عین حال، فضا ریشه بحث و جدل های ما می باشد. چراکه در واقع ابزاری اقتصادی است. ابزاری که می توانیم از آن برای ایجاد روابط سیاسی با چین استفاده کنیم.
لذا گرچه فضا در مبارزات انتخاباتی مسئله ای مهم نیست، اما برای دولت جدید آمریکا پرداختن به آن در آغاز کار خود، امری مهم خواهد بود.
س: علاقه مردم آمریکا به فضا و پژوهش های مربوطه، نسبت به اوج خود در اواخر دهه ١٩٦٠ (١۳٤٠) و در زمان فرود آپولو بر ماه، به تدریج کاهش یافته است. آیا فکر می کنید این امکان وجود دارد که جامعه را در مورد اهمیت امنیت فضا و پیشگیری از تسلیحاتی شدن آن، آموزش داد؟
ج: فکر می کنم علاقه جامعه به فضا، دستخوش تغییر شده است. زیرا در پی آزمایش سلاح های ضد ماهواره ای چین و همچنین انهدام ماهواره های آمریکا به دست خود این کشور در فوریه (بهمن) گذشته، نقل و حدیث های فراوانی در باره این مسائل به وجود آمده اند. همچنین رسانه های زیادی در آمریکا و خارج از کشور، مسائل مورد اشاره را در سطحی وسیع پوشش داه اند.
همچنین در مجموع با توجه به مریخ نشین ها، سفینه های بدون سرنشین دیگر، و سایر مأموریت های اکتشافی، شاهد بوده ام که علاقه بسیار بیشتری به مسائل فضایی جلب شده است.
البته امروزه تعداد افرادی که به تماشای اعزام این گونه سفینه ها به فضا می نشینند، به اندازه گذشته نیست. اما مردم مجبور به انجام چنین کاری هم نیستند. چراکه می توانند تصاویر آنها را روی کامپیوترهای خود ببینید. بچه های زیادی نیز در کلاس های درس این مأموریت ها را تماشا می کنند، و عده بسیاری هم در کامپیوترهای خود از عکس های آنها نسخه برداری می نمایند. و فکر نمی کنم این افراد، تنها خرخوان ها باشند.
در عین حال این موضوع هم واقعیت دارد، که بکر و تازه بودن فضا از بین رفته است. این مسئله برای علاقمندان آن، مشکلاتی را به وجود آورده است.
اما فکر می کنم ایشان هم می توانند کار بهتری در شرح این مطلب انجام دهند، و بگوبند که ما در تک تک روزهای زندگی خود با فضا و ماهواره ها در تماس هستیم. حال چه از طریق استفاده از دستگاه نقشه خوان در خودرویمان باشد، و چه گرفتن پول از دستگاه های خودپرداز بانکی، بنزین زدن به اتوموبیل هایمان با کارت اعتباری، یا سفارش خرید از طریق تارنمای آمازون!
این توصیه از آنجا نشأت می گیرد، که فکر نمی کنم اطلاعات عمومی خوب و مفیدی در این مورد وجود داشته باشد. بنابراین اگر مردم از تأثیرات ماهواره ها و فناوری مبتنی بر فضا آگاهی بیشتری داشته باشند، ممکن است به آنچه در فضا رخ می دهد، علاقه بیشتری ابراز کنند.
س: شما نوشته اید که "جنگ فضایی اجتناب ناپذیر نیست. اما سیاست جدید تغییر عملکردهای تحریک کننده آمریکا و چین این حقیت را برجسته نموده، که دنیا دارد به محل تلاقی می رسد." آیا می توان به " محل تلاقی" مشابهی در تاریخ فکر کرد، که سیاست سازان با آن روبرو شده باشند؟ آیا می توانیم از گذشته درس بگیریم؟
ج: فکر می کنم در تاریخ دنیا برخی نمونه ها را سراغ داریم، که انسان فهمید بعضی از سلاح ها ارزش ساخته شدن در حوزه امنیتش را ندارند. چراکه کافیست به کنوانسیون های تسلیحات میکروبی و شیمیایی نگاهی بیندازیم و ببینیم، که کشورها عمدتا دریافتند که این نوع سلاح ها استفاده چندانی در میدان های جنگ ندارند.
چون با آلوده کردن این میدان ها، نظامیان خودی را هم می کشند و تأثیرات منفی درازمدت زیادی نیز بر غیرنظامیان دارند.
مجموعه این حقایق و عوامل سبب شد، که کشورهای جهان بگویند (ساخت و استفاده از) این سلاح ها خطا و بد بودند و باید متوقف شوند.
آیا منظورم از این گفته، اینست که همه کشورها از پروژه های سلاح های میکروبی و شیمیایی خود دست برداشته اند؟ خیر، اما در حال حاضر راهی برای ردگیری این نوع تسلیحات و زیرنظر گرفتن افراد متقلب وجود دارد.
لذا فکر می کنم نمونه هایی هستند که ملت-دولت ها خود را عقب کشیدند، و به این نتیجه رسیدند که به نفعشان نیست طرح های خویش را عملی کنند.
امیدوارم که مردم در مورد چگونگی اهمیت فضا در توسعه و گسترش جوامع انسانی و امنیت بشر در کل جهان، آگاهی بیشتری پیدا کنند. زیرا در چنین صورتی سر عقل می آیند و مشتاق آن می شوند، که بکوشند تا از برخی از این مشکلات اجتناب کنند.


پانوشت ها



٢- فرمانی که در ١۵ ژوئن ١۲١۵ (۲٦ خرداد ۵٩٤) توسط "جان" پادشاه وقت انگلستان و زير فشار بزرگان کشور و امرای ارتش، مهر و امضاء شد. بر اساس این فرمان شاه از جمله پذیرفت، که قانون می تواند خواسته های او را محدود کند.

فرمان مورد اشاره، در واقع آغاز پيدايش حکومت مجلسی در جهان محسوب می شود. در چنین حکومتی این مجلس است، که رئيس قوه مجريه را انتخاب می کند. قوه مقننه نیز یا در دست حزبی قرار می گیرد که اکثريت کرسی های مجلس را به خود اختصاص داده است، و یا به دست ائتلافی از احزاب همگون می افتد.



برت شوارتز- واشنگتن پریزم

miss747
01-01-2009, 11:01
گوگل و ناسا با همكاري يكديگر قصد دارند دسترسي به اينترنت را در فضا امكانپذير كنند
:-1 يكي از مديران گوگل، همكاري با مركز پژوهشي آزمايشگاه نيروي جت ناسا را آغاز كرده تا به اتفاق يكديگر اينترنت استانداردي براي فضا بسازند تا جايگزين سيستم تجهيزات راديويي شود كه تنها يك بار قابل استفاده است.


ارتباط در فضا مشكلاتي را دربردارد زيرا گردش زمين موجب ميشود موقعيت فرستنده و گيرندهها دايم تغيير كند و مسافت دور نيز تاخيرهاي طولاني را در پيدارد؛ شبكهي مبتني بر راديو نيز تقريبا براي هر ماموريت جديدي ساخته ميشوند در نتيجه تجهيزات قديمي براي فضاپيماهاي جديدتر قابل استفاده نخواهند بود.


وينت سرف كه در ايجاد اينترنت سهيم بوده اكنون به دنبال ايجاد پروتكل جديدي است كه در فضا كار خواهد كرد؛ اين پروژه اينترنت بيناسيارهيي نام دارد و در سال 2009 در خارج از ايستگاه فضايي بينالمللي آزمايش خواهد شد.


در صورت موفقيتآميز بودن اين پروژه ماموريتهاي فضايي در آينده از سيستمهاي مشابهي استفاده خواهند كرد كه ارتباط از فضا را ارزانتر و آسانتر خواهد كرد.

بامداد
01-01-2009, 11:33
جناب آقای ایرانمنش شما نوشتید که فضاپیماهای آپلو برای گریز از جاذبه و قدم گذاشتن به فضا 38،624،256 كيلومتر بر ثانيه سرعت داشتند . واقعا درسته ؟ من فکر می کردم که حداکثر باید 38،624،256 كيلومتر بر ساعت باشه . من که سر درد گرفتم . :-5 :-5 :-5 :-5

sajjad_sd2000
29-05-2009, 21:34
مهر: وزارت دفاع آمریکا ( پنتاگون ) قصد ایجاد یک فرماندهی جدید برای فضای سایبر ( الکترونیکی ) دارد تا بدین وسیله آمادگی خود برای دفاع و حمله در جنگهای رایانه ای را افزایش دهد.

بر اساس این برنامه فرمانده این بخش با اعلام "باراک اوباما" رئیس جمهور آمریکا که امروز جمعه انجام می گیرد، اقدامی اجتماعی را در جهت حفاظت از شبکه های رایانه ای ایالات متحده آغاز می کند.
به نوشته این روزنامه، اوباما در این اعلام از شورای امنیت ملی و شورای اقتصاد ملی آمریکا خواهد خواست تا اقدامات خود را با این فرماندهی جدید هماهنگ کنند تا بدین وسیله رایانه های دولت آمریکا در برابر حملات خلافکاران اینترنتی ایمن تر شود.

بر اساس این گزارش، هزینه این اقدام امنیتی جدید امریکا بالغ بر میلیاردها دلار اعلام شده است.

با شکل گیری این مرکز فرماندهی جدید، سیستمهایی چون کنترل ترافیک هوایی آمریکا، نرخ معاوضه ارزهای خارجی و نقل و انتقال پول میان بانکهای آمریکا تحت پوشش اقدامات امنیتی قرار می گیرد.

این مرکز فرماندهی پس از آن شکل می گیرد که در ماههای گذشته آمریکا گزارشهای متعددی را درباره افزایش سطح جاسوسی از سیستم های رایانه ای این کشور و همچنین افزایش خلافکاریهای اینترنتی و دسترسی هکرها به مراکز امنیتی خود منتشر کرده بود.

بر اساس این گزارش، هکرها در طول دو سال گذشته قادر بوده اند تا به اطلاعات مربوط به طراحی و سیستمهای الکترونیکی پیشرفته ترین جنگنده آمریکا موسوم به "ضربه مشترک" دسترسی یابند که یکی از آخرین موارد آن سرقت اطلاعات مربوط به پیبشرفته ترین جنگنده آمریکا بود.

این جنگنده جدیدترین نمونه از جنگنده های اف-35 آمریکاست و طوری طراحی شده که امکان استفاده از آن توسط تمامی شاخه های نظامی امکان پذیر باشد.

این افراد از طرق رایانه های پیمانکاران طرف قرارداد با پنتاگون که مسئول طراحی و ساخت این جنگنده بوده اند به اطلاعات دسترسی پیدا کرده اند.

بر اساس این گزارش، علاوه بر اطلاعات این جنگنده، هکرها توانسته اند به سیستمهای کنترل حمل و نقل خطوط هوایی نیروی هوایی آمریکا نیز نفوذ کنند و اطلاعات مکانهایی را که جنگنده های آمریکایی در آنجا پرواز می کنند را مشاهده کنند.

این خبر در حالی منتشرمی شود که در ماه های گذشته آمریکا مدعی جاسوسی سایبر ( الکترونیکی ) چین و روسیه از تاسیسات خود شده بود.

Tomcattter
14-07-2009, 14:47
نگاهي به راه هاي حفظ جان فضانوردان

فضا منطقه يي ناآشنا، ترسناک و دورافتاده به نظر مي رسد. تصور کنيد بدون پناهگاه يا لباس مناسبي بخواهيم در زمستان دوام بياوريم. نياکان ما به دليل نيازشان به مکاني براي رشد، اين گونه تکنولوژي ها را توسعه دادند. بدون اين دستاورد ها ما همچنان در يک منطقه باريک در امتداد استوا محبوس بوديم ولي اکنون قادر هستيم در هر جايي از اين جهان زندگي کنيم. با فناوري مناسب و درست، فضا مکاني ديگر براي زندگي مردم است.

http://www.etemaad.ir/Released/88-04-23/10-1.jpg
---

تلاش ما در گسترش مرزهاي زمين چنان موفقيت آميز بوده است که حالا ديگر با محدوديت هاي زمين مواجه هستيم. مهم ترين نيازهاي ما (انرژي، منابع طبيعي و مکاني براي زندگي) روز به روز کمياب و نادر مي شوند حال آنکه در فضا اين موارد، تا آنجا که مي دانيم، نامحدود است. بازگشت ناسا به ماه، توسعه تکنولوژي راهگشايي است به اين مرز بي کران. ماه، نزديک ترين همسايه آسماني ما، مکاني طبيعي براي آزمايش اين فناوري اکتشافي جديد است. فضانوردان مي توانند هنگام بروز هرگونه مشکلي به سرعت به زمين باز گردند. در واقع ماه دروازه مسير ما به سوي کيهان است.

روي ماه مي توانيم فناوري را با هدف حفظ بقا در مرز نامحدود فضا گسترش دهيم، زيرا ماه داراي همان مشکلاتي است که در سراسر کيهان با آنها روبه رو خواهيم شد. اين مشکلات عبارتند از؛ تابش، غبار الکتريکي و دماهاي بسيار بالا. ناسا ابتدا يک کاوشگر روباتيک را به نام مدارگرد اکتشافي ماه (LRO) را به منظور گردش به دور ماه در سال 1388/2009 خواهد فرستاد. LRO داده هاي حياتي در مورد ماه را جمع آوري خواهد کرد که اين اطلاعات فضانوردان را براي آمادگي در سفرهاي اکتشافي بلندمدت به ماه ياري خواهد کرد.

تابش

فضانوردان در مدار زمين به دليل وجود ميدان مغناطيسي زمين تا اندازه يي از تابش فضايي در امان هستند. اين ميدان مغناطيسي همچون حفاظي پرتوهاي کيهاني را منحرف مي کند. پرتوهاي کيهاني ذرات باردار الکتريکي با سرعت بالايي را شامل مي شود که خطرناک ترين نوع تابش است. با اين وجود مدار ماه به طور قابل ملاحظه يي از بخش حفاظتي ميدان مغناطيسي زمين دور است. مسافت هاي بسيار دورتر همانند سيارک ها يا مريخ از مزيت ميدان مغناطيسي کيهاني برخوردار نيستند.

توفان هاي مغناطيسي قوي در خورشيد مي توانند ذرات باردار (الکترون ها و هسته هاي اتمي) را با سرعتي نزديک به سرعت نور در فضا به حرکت درآورند. شراره هاي خورشيدي، انفجارهاي درون جو خورشيد يا فوران هاي جرمي تاج مي توانند پرتوهاي کيهاني خورشيدي ايجاد کنند. همچنين اين ذرات مي توانند از مناطق دورتر در کهکشان ما يا حتي فراتر از آن سرچشمه گيرند. بر اين باوريم منابعي مانند ستاره هاي در حال انفجار و فوران هاي سريع نزديک سياهچاله ها مي توانند عامل توليد پرتوهاي کيهاني باشند.

فضانوردان خارج از مدار زمين به فضاپيما يا پناهگاهي نياز دارند تا در برابر تابش فضايي محافظت شوند. اولين قدم در طراحي حفاظ هاي تابشي مناسب اندازه گيري ميزان تابش فضايي محيط است. براي اين منظور LRO داراي ابزاري به نام «تلسکوپ پرتو کيهاني براي اثرات تابش» (CRaTER) است. اين وسيله تابش محيطي ماه را مشخص مي کند و براي دانشمندان امکان تعيين پتانسيل تاثيرات زيستي را فراهم مي کند.

غبار الکتريکي

غبار ماه به سبب خاصيت چسبندگي و سايندگي آن کار فضانوردان آپولو را مختل کرده بود. در طول روز به سبب تابش نور فرابنفش خورشيد و اشعه ايکس، که انرژي لازم براي آزادسازي الکترون ها از خاک ماه را دارا هستند، سطح ماه از نظر الکتريکي باردار است. همچنين پلاسماي متغير (گازي از ذرات باردار الکتريکي) محيط اطراف ماه نيز عامل ديگر باردار شدن سطح ماه است. از آنجا که غبار ماه حاصل برخوردهاي بي شمار شهاب سنگ هاي بسيار کوچک است، اين غبار خاصيت سايندگي دارد. اين برخوردها باعث ناهموار شدن غبار شده است که همين مساله سبب مي شود حتي ذرات بدون بار به راحتي به ديگر اشيا بچسبند. در ماموريت هاي بلندمدت، فضانوردان اين خرده ريزهاي غبار را استنشاق مي کنند که با گذشت زمان به بيماري هاي خطرناک ريوي منجر مي شود. اين خرده ها قادر هستند با مسدود کردن دريچه ها يا ساييدن قسمت هاي متحرک در عمل تجهيزات حساس اختلال وارد کنند.

از داده هاي LRO براي طراحي مدل هاي کامپيوتري مناطقي از ماه که مشکلات غبار و شارژ الکتريکي در اين نواحي شديد است، استفاده خواهد شد.

دماهاي بسيار زياد

طول يک شبانه روز ماه در حدود يک ماه (5/27 روز) است. فضانوردان آپولو در روز، زماني که دماها متعادل بودند، فرود آمدند. در مدت دو هفته يي ظهر دما در نزديکي استوا به حدود 107 درجه سلسيوس مي رسد و در طول دو هفته شب به نزديکي 151-درجه سلسيوس خواهد رسيد. از آنجا که اشيا هنگام گرما منبسط شده و در سرما منقبض مي شوند، اين گستره دمايي قابل ملاحظه بر ساختارها و تجهيزات در ماه فشار وارد خواهد کرد. LRO تصاويري را که در مدت يک سال گردش در مدار ماه مي گيرد، براي ساخت فيلمي گردآوري خواهد کرد. اين فيلم مناطقي را که از بيشترين نور خورشيد برخوردار هستند، آشکار خواهد کرد که اصطلاحاً مناطق روشن دائمي نام دارند و اين نواحي از بهترين مکان ها براي نيروگاه خورشيدي محسوب مي شود. اين فيلم مناطقي که هيچ گاه در معرض نور خورشيد نيستند، به نام مناطق سايه دار دائمي نيز نشان خواهد داد. ابزار ديگري در LRO ، Diviner است که از نور فروسرخ براي اندازه گيري دماي روي سطح ماه و در نتيجه طراحي نقشه دما استفاده خواهد کرد. اين نقشه دماهاي مورد نظر را در مکان ها و زمان هاي مختلف نمايان مي سازد. همواره در هر کاوشي شگفتي هايي وجود دارد، اطلاعات LRO اولين گام براي بازگشت ما به ماه و سفرهاي فراتر خواهد بود.

www.nojumnews.com (http://www.nojumnews.com)

Amin
17-07-2009, 15:06
http://img9.imageshack.us/img9/7044/98772066.jpg

http://history.nasa.gov/Apollomon/apollo1.pdf

http://history.nasa.gov/Apollomon/apollo2.pdf

http://history.nasa.gov/Apollomon/apollo3.pdf

http://history.nasa.gov/Apollomon/apollo4.pdf

http://history.nasa.gov/Apollomon/apollo5.pdf

http://history.nasa.gov/Apollomon/apollo6.pdf

http://history.nasa.gov/Apollomon/apollo7.pdf

http://history.nasa.gov/Apollomon/apollo8.pdf

http://history.nasa.gov/Apollomon/apollo9.pdf

http://history.nasa.gov/Apollomon/apollo10.pdf

emint
17-07-2010, 17:54
پیگیری موضوع حقوق فضا
اجرای پروژه های مشترک فضایی با کشورهای مختلف

رئیس سازمان فضایی ایران با تاکید بر پیگیری موضوع حقوق فضا از سوی ایران از انجام پروژه های مشترک مطالعاتی فضایی با کشورهای مختلف خبر داد. به گزارش خبرگزاری مهر، محمدعلی فرقانی با بیان اینکه سازمان فضایی ایران در سه سطح منطقه ای، فرامنطقه ای و بین المللی فعالیتهای خود را دنبال می کند گفت: یکی از حوزه هایی که علاوه بر تلاشهای داخلی سازمان فضایی از طریق تعامل با سازمان های بین المللی پیگیری می شود موضوع حقوق فضا است که در این راستا علاوه بر حضور در مجامع بین المللی و پیگیری منافع کشور پروژه های مطالعاتی وسیعی در دو سطح درون سازمانی و همکاری با مراکز آموزشی داخلی دنبال می شود.
وی اضافه کرد: سازمان فضایی ایران در راستای تحقق اهداف خود و با در نظر گرفتن سه اصل عزت، حکمت و مصلحت تلاش می کند تا در عرصه بین المللی حضوری کارآمد، فعال و پیشرو داشته باشد. برهمین اساس، روابط دو جانبه با کشورهای مختلف با در نظر گرفتن منافع ملی در راستای انجام پروژه های مشترک مطالعاتی و عملیاتی در دست پیگیری و اجرا است.
فرقانی خاطرنشان کرد: همکاریهای گسترده آموزشی دو جانبه در سطح منطقه ای و حضور مستمر و فعالانه در سازمان های بین المللی از دیگر برنامه های سازمان فضایی ایران برای حضور فعال در عرصه های بین المللی است.

معاون وزیر ارتباطات اضافه کرد: سازمان همکاریهای فضایی آسیا و اقیانوسیه (APSCO) که جمهوری اسلامی ایران از بنیانگذاران آن محسوب می شود یکی از سازمانهای بین المللی در نظر گرفته شده در این حوزه محسوب می شود.

وی ادامه داد: تعامل با مجامع بین الملل نظیر دفتر امور فضای ماورای جو سازمان ملل و حضور فعالانه در کمیته استفاده صلح آمیز از فضای ماورای جو و دو زیر کمیته فنی و حقوقی آن از دیگر برنامه های تدوین شده در این بخش است.

منبع (http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=1118094)

Carol
05-09-2010, 19:04
سفر به فضا


سفر به فضا پاسخی است به کنجکاوی انسان برای شناخت زمین، ماه، سیارات، خورشید، دیگر ستارگان و کهکشانها. فضاپیماهایی با سرنشین و بدون سرنشین به مرزهای فراتر از زمین ارسال شده اند تا اطلاعات مستند و تازه ای از کائنات برای ما به همراه آورند. بشر تاکنون موفق به دیدار حضوری ماه و زندگی طولانی مدت در ایستگاه فضایی شده است. سفر به فضا این امکان را به ما می دهد تا زمین را در بستر و موقعیت واقعی آن در هستی بنگریم. چنین سفرهای تحقیقاتی می توانند چگونگی تشکیل خورشید، سیارات و ستاره ها و وجود حیات در جایی فراتر از دنیای ما را معلوم کنند.
عصر فضا از روز 4 اکتبر سال 1957 آغاز شد. در آن روز شوروی ماهواره اسپاتنیک 1( Sputnik 1 ) را برای گردش در مدار زمین به فضا فرستاد. اولین فضاپیمای با سرنشین در روز 12 آپریل سال 1961 به همراه یوری گاگارین ( Yuri A. Gagarin ) فضانورد اهل شوروی به مدار زمین فرستاده شد. نام این فضا پیما وستوک 1 ( Vostok 1 ) بود.
فضاپیماهای بدون سرنشین که به آنها کاوشگر فضا می گویند، به طور وسیعی به اطلاعات ما درباره فضای اطرافمان، سیارات و ستارگان افزوده اند. در سال 1959 یک کاوشگر شوروی به نزدیکی ماه و کاوشگر دیگر آن به سطح ماه رسیدند. در سال 1962 کاوشگر ایالات متحده به سمت سیاره زهره فرستاده شد. در سالهای 1974 و 1976 ایالات متحده دو کاوشگر ساخت آلمان به مدار سیاره عطارد نزدیک خورشید ارسال کرد. دو کاوشگر دیگر ایالات متحده در سال 1976 بر روی مریخ نشستند. علاوه بر سیارات، کاوشگرها برای شناخت سنگها و اجرام کوچک آسمانی نیز به فضا فرستاده می شوند.
اولین سفر با سرنشین به ماه در روز 21 دسامبر 1968، زمانیکه ایالات متحده فضا پیمای آپولو 8 ( Apollo 8 ) را ارسال کرد آغاز شد. این فضا پیما 10 بار دور ماه گردش کرد و سپس با موفقیت کامل به زمین برگشت. در تاریخ 20 جولای 1969 فضا نورد امریکایی، نیل آرمسترانگ ( Neil A. Armstrong ) و باز آلدرین ( Buzz Aldrin ) اتاقک مخصوص آپولو 11 را بر روی سطح ماه نشاندند. آرمسترانگ اولین انسانیست که بر روی ماه قدم گذاشته است. تا سال 1972 فضانوردان امریکایی 5 سفر دیگر به کره ماه با برنامه سفری آپولو به انجام رساندند.
در دهه هشتاد میلادی فضانوردان توانایی خود را برای اقامت طولانی در فضا در دو ایستگاه فضایی اسکای لب ( Skylab ) و سالیوت ( Salyut ) افزایش دادند. در سالهای 1987 و 1988 دوفضانورد از شوروی، 366 روز پیاپی را در فضا سپری کردند.
در روز 12 آپریل سال 1981 ، شاتل فضایی ایالات متحده، کلمبیا، به فضا ارسال شد. اولین شاتل که بیش از یکبار قابل استفاده بود و اولین فضاپیمایی که می توانست در فرودگاه های معمولی نیز به زمین بنشیند.در روز 28 ﮊانویه 1986 سانحه ای دلخراش به وقوع پیوست. شاتل چلنجر دچار نقص فنی گردید و هر هفت سرنشین آن جان باختند. شاتل مجددا طراحی و در سال 1988 سفرهای خود را آغاز نمود. بار دیگر این سانحه در تاریخ 1 فوریه 2003 رخ داد. این بار شاتل کلمبیا هنگام ورود به جو زمین متلاشی شد و هفت سرنشین آن نیز جان باختند.

http://iranika.ir/articles%20page/omomi/fazachist.ls_files/image001.jpg
هلیوس، نمونه اولیه هواپیمای بدون سرنشین با نیروی خورشیدی بر فراز هاوایی
عکس از ناسا



منبع:

http://www.iranika.ir/detail_fa/Default.asp?iData=197&iCat=373&iChannel=2&nChannel=Articles

Carol
06-09-2010, 20:17
این نبرد در انتهای دهه 80 یعنی زمانیکه دو کشور اهداف مستقلی را در زمینه فضا پیش گرفتند کمرنگ شد.
مسئله مورد بحث در توسعه برنامه های فضایی تعادل مناسب بین سفرهای تحقیقاتی با سرنشین و بدون سرنشین به فضا می باشد. بعضی کارشناسان کاوشگر های بدون سرنشین را ترجیح می دهند چرا که ارزان تر، امن تر، و سریعترند. آنها متوجه این نکته هستند که کاوشگرها قادر به انجام سفرهایی می باشند که برای انسان بسیار خطرآفرینند.
از طرفی کاوشگرها عموما قادر به انجام عکس العمل های لازم در شرایط خاص و غیر قابل پیش بینی نیستند. امروزه اغلب طراحان و برنامه ریزان فضا، استراتژی تلفیق کاوشگرهای بدون سرنشین و سفرهای تحقیقاتی با سرنشین را ترجیح می دهند. کاوشگرها می توانند به مناطق کشف نشده فضا یا مناطق شناسایی شده سرکشی کنند و اطلاعات معینی را جمع آوری نمایند اما در بعضی شرایط، انسان باید کاوشگر را همراهی کند تا از قدرت ابتکار، انعطاف پذیری و شهامت خود برای کشف اسرار کائنات بهره گیرد.

فضا چیست؟

فضا عرصه ای تقریبا تهی است که همه اجرام جهان درون آن در حرکتند. سیارات و ستارگان در برابر گستره پهناور فضا، مانند نقاطی بسیار کوچکند.

آغاز فضا

هوایی کره زمین را فرا گرفته است و جو آن را تشکیل می دهد. هر چه از زمین دورتر شویم، لایه هوا نازکتر می شود. مرز مشخصی بین جو زمین و فضا وجود ندارد ولی بیشتر کارشناسان می گویند که فضا از ارتفاع 95 کیلومتری (60 مایل) زمین آغاز می شود.
فضایی که درست بالای جو زمین است به طور کامل تهی نیست. این فضا حاوی ذراتی از هوا، غبار فضایی و به طور محلی قطعاتی از فلزات یا مواد سنگی که به آنها احجار آسمانی می گویند،می باشد. انواع متفاوتی از پرتوها نیز در جریانند. تا کنون هزاران ماهواره ی مصنوعی به این منطقه از فضا ارسال شده اند.
میدان مغناطیسی زمین از اتمسفر این سیاره فراتر رفته و در فضا قابل رویت است. این میدان مغناطیسی، ذرات الکتریکی موجود در فضا را جذب کرده و بدین ترتیب مناطقی از پرتوهای رادیویی به نام کمربندهای ون الن ( Van Allen belts ) ایجاد نموده است.
منطقه ای از فضا که در آن حرکت ذرات باردار تحت کنترل میدان مغناطیسی زمین است مگنتوسفر ( magnetosphere ) نامیده می شود. این منطقه شبیه به قطره اشکی است که نقطه شروع آن نزدیک خورشید و به سمت زمین گسترده می شود. میدان مغناطیسی زمین فراتر از این منطقه مغلوب میدان مغناطیسی خورشید می گردد. اما وضع در مورد نیروی گرانش زمین کمی فرق دارد به این صورت که این نیرو تا فواصلی نظیر 6/1 میلیون کیلومتر(1 میلیون مایل) همچنان تاثیر گذار است و میتواند ماهواره ها را در مدار خود نگه دارد.
فضای بین سیاره ها، فضای میان سیاره ای نامیده می شود. گرانش خورشید حرکت سیارات را در این منطقه کنترل می کند و منجر به گردش سیارات به دور خورشید می شود.
فواصل زیاد عموما سیارات را دور از یکدیگر در فضای میان سیاره ای نگه می دارد. برای مثال زمین با فاصله 150 میلیون کیلومتر(93 میلیون مایل) از خورشید در مدار خود در گردش است. فاصله سیاره زهره از خورشید 110 میلیون کیلومتر(68 میلیون مایل) است. زهره سیاره ایست که در هنگامیکه درست بین زمین و خورشید قرار می گیرد کمترین فاصله با زمین یعنی 40 میلیون کیلومتر(25 میلیون مایل) را دارد. در چنین شرایطی فاصله زهره از زمین 100 برابر فاصله ماه از زمین است.
فضای بین ستارگان، فضای میان ستاره ای نامیده می شود. فواصل در این منطقه بسیار زیاد است به طوری که دانشمندان از واحد های کیلومتر و مایل استفاده نمی کنند. دانشمندان برای اندازه گیری فواصل در مقیاس میان ستاره ای از واحد سال نوری استفاده می کنند. یک سال نوری برابر است با 46/9 تریلیون کیلومتر(88/5 تریلیون مایل). این مقدار فاصله ایست که نور باسرعت خود یعنی 792/299 کیلومتر (282/186 مایل) در ثانیه به مدت یک سال طی می کند.
گازهای متفاوت، لایه هایی از ابرهای بسیار سرد غبار و تعداد کمی ستاره های دنباله داری که میان ستارگان، سرگردانند همینطور اجرامی که هنوز به درستی کشف و شناسایی نشده اند، در فضای بین ستاره ای وجود دارند.

Carol
06-09-2010, 20:27
http://www.spacescience.ir/images/Space_Law/SpaceLAW.JPG (http://www.spacescience.ir/ShowPost.aspx?Category=200&SubCategory=220&Post=0000138)گستره حقوق درست به اندازه گستره زندگی بشر امروز است و گستره زندگی بشر امروز، هیچ مرزی ندارد؛ از عمیقترین و ناشناختهترین بخشهای اقیانوس تا دورترین و غیرقابل تصورترین نقاط فضا. به همین دلیل است که امروزه حقوق حتی به فضا نیز رفته است.
در ابتدا، این ایالات متحده آمریکا بود که پیشگام عقیدۀ جلوگیری از کاربرد "حق حاکمیّت" در فضای ماورای جو (http://www.spacescience.ir/ShowPost.aspx?Category=300&SubCategory=340&Post=0000016) و تأکید بر استفاده صلحآمیز از فضا و اکتشافات فضایی شد. این امر درست در زمانی که شورویها با پرتاب ماهواره اسپوتنیک-1 (http://www.spacescience.ir/ShowPost.aspx?Category=300&SubCategory=350&Post=0000086) در سال ژئوفیزیکی 1957، جلودار عصر فضا شده بودند، صورت گرفت.

آمریکاییها که از فناوری فضایی روسها عقب بودند، میترسیدند که این بازی جدید را به رقیب تازه سر از خاکستر جنگ برآورده، ببازند و اینچنین شد که حقوق فضا، نامی آشنا شد برای کسانی که در این حوزه فقط به مهندسی و دانش فنی یا فیزیکی میاندیشیدند.

اکتشاف و استفاده از فضای ماورای جو، از جمله ماه (http://www.spacescience.ir/ShowPost.aspx?Category=300&SubCategory=340&Post=0000092) و دیگر اجرام سماوی باید برای منافع و مصالح تمام ملتها، بدون توجه به درجۀ توسعۀ اقتصادی و علمی آنان بوده و قلمرو مشترک بشریّت محسوب میگردد. همچنین فضای ماورای جو از جمله ماه و دیگر اجرام سماوی جزء تعلقات ملّی نبوده و نمیتوان به قصد اشغال، یا با هر قصدی دیگر، بر آن ادعای حق حاکمیّت نمود.
این جملات به ظاهر ساده، روح فعالیتهای فضایی ملتهای سیاره زمین بوده و از نظر حقوقی برای کلمه به کلمه آنها زمان زیادی صرف شده است تا حقی از کسی ضایع نشود. ایران ما، به تازگی و با دستاوردهای فضایی جدیدش (http://www.spacescience.ir/ShowPost.aspx?Category=200&SubCategory=&Post=0000122)، جایی در فضای ماورای جو برای خود دست و پا نموده است. به همین دلیل نباید چشم بسته وارد این دنیای جدید شد. کتاب "آستانه حقوق فضا (http://www.spacescience.ir/ShowPost.aspx?Category=200&SubCategory=220&Post=0000138)" یکی از اولین چراغهایی است که به منظور روشن ساختن این مسیر سخت و پرنشیب و فراز بر تاریکی نادانی تابانیده شده است.
آناهیتا وزیری منفرد، مترجم و گردآورنده این کتاب در مقدمه خود آورده است:

"همیشه به فیزیك رشته تحصیلی خود بیشتر از هر رشته علمی دیگر علاقمند بودم تا اینكه با علم حقوق فضایی آشنا شدم و به اهمیت آموختن آن در منافع و زندگی امروزه انسانها از جمله ساكنین كشورم پی بردم و دانستم كه هر موضوعی از علم، بسیار ارزشمند است.

جالب توجه برای من این بود كه بسیاری از پایههای حقوق فضایی از قوانین فیزیكی، مثل قوانین كپلر نتیجهگیری شدهاند. خوشبختانه امكان دسترسی به متخصصین مجرب كشورم مثل استاد دانشمند و بزرگوار آقای دكتر خلیلی تحصیلكرده حقوق هوافضا ازدانشگاه لندن وآقای دكتر تاریخی كه اولین ایرانی عضو كمیته سازمان ملل برای استفاده صلحجویانه از فضا بوده و سپس به عضویت در هیئت رئیسه این كمیته در آمدهاند را پیدا كردم.

ارزندهترین هدیه اطلاعات است و بهترین روش برای سپاسگزاری را در این دیدم كه آنچه آموختهام را در اختیار دیگر هموطنان و همزبانان خود قرار دهم.

منبع:http://www.spacescience.ir/ShowPost.aspx?Category=300&SubCategory=370&Post=0000138

pilot.ramin
04-04-2011, 13:43
سال 2011 برای علم سالی پربار خواهد بود. پاپساینس نیز در مجموعه گزارشهایی مهمترین رویدادهایی رو که انتظار میرود در این سال اتفاق بیفتد، انتخاب کرده که امروز به حوزه هوانوردی و فضانوردی میپردازیم.

http://www.khabaronline.ir/getthumb.ashx?url=images/2011/2/11-2-7-952141.jpg&w=520&h=300&q=90
فضا و هوانوردی: آخرین پرواز شاتل فضایی، البته شاید.
فضاپیمای ایندیور قرار است بیست و پنجمین پرواز خود را در ماه فوریه / بهمن ماه انجام دهد، اما ناسا قصد دارد از آخرین رمقهای آن برای پرواز دیگری نیز استفاده کند. پروازی که برای ماه ژوئن / خردادماه برنامهریزی شده است.


http://www.khabaronline.ir/getthumb.ashx?url=images/2011/2/11-2-7-100552.bmp&w=520&h=300&q=90
خبرآنلاین: فضا و هوانوردی: فضاپیمای مسنجر به عطارد میرسد.
در ماه مارس / اسفندماه، فضاپیمای Messenger (پیامآور) پس از یک سفر شش ساله به عطارد میرسد. این فضاپیما قرار است تصاویری از تمام سطح این سیاره تهیه کند. هدف نهایی تهیه یک نقشه با وضوح بالا است که به دانشمندان کمک میکند دریابند، چه عاملی عطارد را به چگالترین سیاره منظومه شمسی تبدیل کرده است.
http://www.khabaronline.ir/getthumb.ashx?url=images/2011/2/11-2-7-10353.bmp&w=520&h=300&q=90
فضا و هوانوردی: ناسا فضانوردی خصوصی را تقویت میکند.
بودجه اختصاص داده شده به بخش خصوصی برای خلق سیستمهای حمل و نقل موثر به/از فضا، در مقایسه با 50 میلیون دلار سال قبل به 200 میلیون دلار افزایش خواهد یافت. شرکتهایی که در گذشته این بودجه را دریافت کردهاند شامل Blue Origin و بوئینگ میشود.


http://www.khabaronline.ir/getthumb.ashx?url=images/2011/2/11-2-7-105114.bmp&w=520&h=300&q=90
فضا و هوانوردی: نگاه نزدیکتر به انرژی تاریک
یک دوربین 570 مگاپیکسلی که در تلسکوپ ویکتور بلانکو واقع در شیلی نصب شده است، نور بیش از 300 میلیون کهکشان دوردست را ثبت خواهد کرد. در میان این تصویر ممکن است نشانههایی از انرژی تاریک یافت شود، نیروی مرموزی که ممکن است دلیل انبساط فزاینده عالم باشد.


http://www.khabaronline.ir/getthumb.ashx?url=images/2011/2/11-2-7-107535.bmp&w=520&h=300&q=90
فضا و هوانوردی: نپتون گردش مداری خود را تکمیل میکند.
سیاره نپتون در سال 1846 / 1225 کشف شد. امسال اخترشناسان برای نخستین بار مشاهده میکنند که چگونه دورترین سیاره از خورشید (البته با عذرخواهی از پلوتو که دیگر سیاره محسوب نمیشود!)، نخستین گردش مداری خود را از آن زمان تکمیل خواهد کرد. سفری که طی آن سیاره مسافتی حدود 27 میلیارد کیلومتر را پیموده است.


http://www.khabaronline.ir/getthumb.ashx?url=images/2011/2/11-2-7-118366.bmp&w=520&h=300&q=90
فضا و هوانوردی: ژوئن جستجو برای اکسیژن را در مشتری آغاز خواهد کرد.
فضاپیمای خورشیدی ژوئن (نام همسر ژوپیتر در افسانههای یونانی) در ماه آگوست / مردادماه به فضا پرتاب خواهد شد و در سال 2016 / 1395، به مقصد نهایی خود یعنی مدار مشتری خواهد رسید. ژوئن تابش گرمایی ساطع شده از اعماق جو مشتری را اندازه خواهد گرفت و مشخص میکند که چه مقدار اکسیژن در جو آن وجود دارد.


http://www.khabaronline.ir/getthumb.ashx?url=images/2011/2/11-2-7-1110237.bmp&w=520&h=300&q=90
فضا و هوانوردی: پرواز بارکشهای خصوصی
تابستان امسال، شرکت پروازهای فضای ایکساسپیس، پیمانکار ناسا برای جایگزینی شاتلهای فضایی، فضاپیمای اژدهای خود را به فضا خواهد فرستاد تا در ایستگاه فضایی بینالمللی پهلو بگیرد.


http://www.khabaronline.ir/getthumb.ashx?url=images/2011/2/11-2-7-1112308.bmp&w=520&h=300&q=90
فضا و هوانوردی: ساختار ماه آشکار میشود.
فضاپیماهای دوقلوی ماموریت GRAIL که در ماه سپتامبر / شهریورماه به فضا پرتاب میشوند، به مدت سه ماه در مدار ماه گردش خواهند کرد. این دو فضاپیما با اندازهگیری میدان گرانش ماه، به تعیین ساختار داخلی ماه و درک بهتر منشاء آن کمک خواهند کرد. کاری که درباره زمین و سایر سیارات زمینمانند نیز انجام شده است.


http://www.khabaronline.ir/getthumb.ashx?url=images/2011/2/9.bmp&w=520&h=300&q=90
فضا و هوانوردی: ساخت پایگاه فضایی آمریکا
تا پایان سال 2011 / 1390، نخستین پایگاه فضایی تجاری دنیا در نزدیکی اوفام نیومکزیکو، ساخت تاسیسات آشیانه هواپیماهای فضایی خود را تکمیل خواهد کرد. اصلیترین مستاجر این آشیانهها، هواپیمای سنبله کهکشانی (Virgin Galectic) خواهد بود.


http://www.khabaronline.ir/getthumb.ashx?url=images/2011/2/10.bmp&w=520&h=300&q=90
فضا و هوانوردی: پرواز سنبله کهکشانی
فضاپیمای سنبله کهکشان (Virgin Galectic)، بیشتر وقت سال را به انجام پروازهای آزمایشی به همراه خدمه، در پروازهای زیرمداری خواهد پرداخت.


http://www.khabaronline.ir/getthumb.ashx?url=images/2011/2/11.bmp&w=520&h=300&q=90
فضا و هوانوردی: آزمایشگاه علمی مریخ به پرواز در میآید.
قویتر از اسپریت و آپورتیونیتی، که در سال 2004 / 1383 به گشتزنی در سطح مریخ پرداختند؛ مریخنورد MSL برای پیمودن مسافت بیشتری در سطح سیاره سرخ طراحی شده است. این مریخنورد با استفاده از یک دوربین با وضوح بالا و لیزری که ساختار شیمیایی صخرهها را تعیین میکند، به دنبال شرایطی خواهد گشت که ممکن است از حیات پشتیبانی کنند.


http://www.khabaronline.ir/getthumb.ashx?url=images/2011/2/12.bmp&w=520&h=300&q=90
فضا و هوانوردی: ماشین پرنده ترافوگیا به بازار عرضه میشود.
بالاخره ماشین پرنده ترافوگیا، به رویایی که سالیان دراز بشر به دنبال آن بود جامه عمل میپوشاند: روی آسفالت فرود بیایید، بالهایتان را جمع کنید، و وسیله نقلیه خود را به داخل پارکینگ منزلتان ببرید. قیمت این وسیله بین 200 تا 250 هزار دلار (220 تا 275 میلیون تومان) خواهد بود.


به دلیل تاخیر 3 ماهه در پرتاب شاتل فضایی دیسکاوری، احتمالا برنامه پرتاب شاتلهای آتلانتیس و اندیور نیز اندکی تغییر خواهد کرد. شاتل دیسکاوری قرار است که 24 فوریه / 5 اسفند پرناب شود. پس از این ماموریت، شاتلهای آتلانتیس و ایندیور در 19 آوریل 2011 / 31 فروردین 1390 و 28 ژوئن 2011 / 7 تیر 1390 آخرین ماموریتهای شاتل را انجام خواهند داد.




نظر شما

Tomcattter
01-03-2012, 12:45
هشت ميليارد دلار براي نيم کيلو

ترجمه؛ محمدرضا دستوراني


http://www.spacenews.com/images/ExomarsHopes_ESA02.jpg

کارشناسان فضايي سال 2018 را براي انجام يک ماموريت بين المللي بدون سرنشين در نظر گرفته اند که براي جمع آوري و بازگرداندن نمونه هايي از خاک و سنگ مريخ طراحي شده است. اين ماموريت که بازگرداندن نمونه از مريخ نام دارد، در صورت اجرا دشوارترين و پرهزينه ترين ماموريت اکتشافي در مريخ خواهد بود. کارشناسان معتقدند اگر نمونه هايي از مريخ جمع آوري و به زمين منتقل شود، دانشمندان مي توانند در آزمايشگاه اطلاعات بسيار بيشتري از آن کسب کنند، تا اينکه بخواهند براي مثال از رهنوردهاي روباتي که بر سطح ماه حرکت مي کند، استفاده و از راه دور آنها را هدايت کنيم.

هم اکنون کارگروهي تشکيل شده است تا بر انجام اين ماموريت نظارت داشته باشد و مراحل انجام آن را طراحي کند. اين هيات گزارش اوليه خود را منتشر و طي آن تاکيد کرد که براي انجام اين ماموريت دشواري هاي بسياري پيش روست. مدير برنامه اکتشاف مريخ در ناسا در يک کنفرانس خبري در پاريس گفت در سال 2018 دوره ماموريت بازگشت نمونه از مريخ آغاز مي شود. نويسنده اين گزارش گفته است بدون توجه به زمان آغاز ماموريت، بازگرداندن نمونه 500 گرمي مريخ به زمين پنج سال زمان مي برد و قدرت هاي برتر فضايي جهان بايد براي تامين هزينه هاي آن مشارکت کنند تا بتوان به اين هدف شگفت آور دست يافت.

طراحي پرواز

استفان جاني چوسکي معاون مرکز ملي پژوهش هاي فضايي فرانسه گفت؛ حداقل همکاري فراقاره يي بين اروپا و امريکا نياز است تا اين «پروژه بسيار دشوار» انجام شود. وي با اشاره به چشم اندازهاي اين طرح گفت؛ «اين ماموريت به نوعي جام مقدس محسوب مي شود که ما در جست وجوي آنيم.»

در خوش بينانه ترين حالت موشک اطلس A551 در سال 2018 يک رهنورد متحرک (يا مريخ نشين ثابت) را حمل و سپس در سطح مريخ رها خواهد کرد تا نمونه هايي گزينش شده از خاک سطح مريخ را جمع آوري کند و بهترين تصوير از گذشته زمين شناختي اين سياره را در اختيار دانشمندان قرار دهد.

از جمله ابزارهايي که بايد به مريخ ارسال شود يک وسيله پرواز از سطح مريخ است که بايد ضمن به همراه داشتن نمونه هاي جمع آوري شده از مريخ از سطح اين سياره پرواز کند.

در سال 2019 يک موشک بزرگ آريان 5ECA از زمين بلند مي شود و مدارگردي را به مريخ مي فرستد. ابزار پرواز از سطح مريخ که ظرف حاوي نمونه خاک مريخ را با خود دارد، پس از بلند شدن از مريخ و خروج از سياره سرخ، ظرف حاوي نمونه خاک را در مدار مريخ رها مي کند. در اين هنگام مدارگرد مريخ اين نمونه را دريافت مي کند.

در مرحله بعد فضاپيما سفر دراز خود به سمت زمين را آغاز مي کند و پس از رسيدن به زمين آن را به «ابزار ورود به زمين» تحويل مي دهد. اين ابزار به گونه يي طراحي شده است که براي ورود به جو زمين (که بسيار گرمازا است) مناسب خواهد بود. در آخرين مرحله اين نمونه ها بازيابي شده و تجزيه مي شود.

در گزارش اوليه اين طرح آمده است؛ «از ميان مکان هاي بسيار مختلف ارزيابي وجود يا عدم وجود حيات در جهان، مريخ يکي از بهترين و در دسترس ترين گزينه ها است.» طبق اسناد موجود، هزينه هاي اين طرح به تقريب بين 5/4 تا 8 ميليارد دلار (3 تا 3/5 ميليارد يورو) است که «به ملزومات نهايي و همکاري هاي بين المللي بستگي دارد».

مراحل انجام طرح بازگرداني نمونه از مريخ



http://i.space.com/images/i/11279/original/dragon-mars-spacex-video-still.jpg

1- در سال 2018 يک موشک اطلس A551 که حاوي رهنورد متحرک يا مريخ نشين ثابت است از زمين بلند مي شود.

2- رهنورد يا سطح نشين روي سطح مريخ فرود مي آيد تا نمونه هايي از سنگ و خاک مريخ را جمع آوري کند. از جمله تجهيزاتي که به مريخ مي رود يک موشک کوچک است که ابزار پرواز از مريخ نام دارد.

3- در سال 2019 موشک بزرگ آريان 5ECA اروپا از زمين پرتاب مي شود و مدارگردي را به مريخ مي فرستد.

4- ابزار پرواز از مريخ که ظرف حاوي نمونه ها را به همراه دارد از سطح سياره مريخ پرواز مي کند و نمونه ها را در مدار مريخ رها مي کند. پس از آن فضاپيما اين ظرف حاوي نمونه را مي گيرد.

5- مدارگرد سفر طولاني خود به سمت زمين را آغاز مي کند و پس از رسيدن به زمين، نمونه ها را که در محفظه يي قرار دارد به سمت زمين رها مي کند. قرار دادن نمونه ها در يک محفظه مستحکم ضروري است، زيرا ورود به جو زمين با حرارت بسياري همراه است.

News.bbc.co.uk

kermanshahy
25-03-2012, 12:56
درود برایران وایرانیان اریایی

سرفراز باد درفش کاویانی

نگاهی به شکست های برنامه های بزرگ فضایی جهان

چند سالی پس ازپایان جنگ جهانی دوم وهضم شدن دستاوردهای کسب شده ازپژوهشهای دانشمندان آلمانی درکشورهای پیروز جنگ پدیده ای به نام رقابت فضایی ببین دو ابرقدرت شرق و غرب آغاز شد.

روند توسعه فناوری فضایی این دو کشور یعنی اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحده آمریکا سریعتر از سایر کشورها بوده و البته شکست های بزرگی نیز در مسیر این پیشرفت پدید آمد. سایر کشورهای صاحب فناوری های فضایی نیز دچار چنین شکست هایی شده اند و حتی در روسیه و آمریکای کنونی نیز گهگاهی پیشامدهایی در روند برنامه های فضایی پدید می آید.


برخی از این رخدادهادارای تلفات جانی وبرخی فقط دارای اسیبهای مادی هستند اما هردودسته رخدادهای بسیارپرخرجی به بارمیآورند.انفجارفضاپیماهای شاتل و کشته شدن 7 سرنشین و یا انفجار ماهواره بر کاسموس در حال حمل چندین ماهواره مهم از این گونه موارد هستند.

در گزارش حاضر به برخی از مهمترین حوادث و شکست های پدید آمده در برنامه فضایی کشورهای دیگر می پردازیم. باید در نظر داشته باشیم کشورمان ایران که چندسالی است با ساخت وپرتاب وکنترل بومی ماهواره به باشگاه فضایی جهان پیوسته شده از این روند جدا نبوده و ممکن است با رخدادهایی در روند برنامه های فضایی روبرو شود که در دنیای فناوری امری عجیب نبوده و اساساً بروز خطا و شکست به خودی خود بخشهایی در تکامل دانش بشری محسوب می شود.

نخستین شکست گمارشی در تاریخ برنامه های فضایی جهان به نام روس ها و در جریان گمارش «سایوز-1» ثبت شد. این حادثه در 24 آوریل 1967 اتفاق افتاد و به مرگ ولادیمیر کاماروف یکی از فضانوردان موفق روسی منجر شد.

دراین رویدادبشوند ازکارافتاد سلول خورشیدی، تأمین توان برای سفیه با چالش روبرو شده و با از کار افتادن برخی سامانه ها، کاماروف با سختی سفینه را برای بازگشت به زمین هدایت کرد که در نهایت با ایراد پیدا کردن چتر ترمز بخش (ماژول) بازگشت به زمین سفیه سایوز-1 و برخوردآن به زمین نخستین شکست یک مأموریت فضایی رقم خورد.


http://img4up.com/index.php?module=thumbnail&file=90000451962170067580.jpg (http://img4up.com/viewer.php?file=90000451962170067580.jpg)



در آمریکا نیز سانحه دردناک آپولو-1 بزرگترین فاجعه و رویداد تاریخی در رکورد فعالیت های ناسا محسوب شده است. در 27 ژانویه 1967 «ویرجیل گاس گریسوم»، «ادوارد اچ ویات» و «روجر بی چافی» در رویدادی عجیب دردرون بخش فرماندهی آپولو سرگرم تمرین بودند که بشوندناپیدایی آتش سوزی در درون محفظه رخ داد. محفظه ای که درب آن تنها از درون باز می شد و در نتیجه افراد بیرون فضاپیما توانستند تنها شاهد سوختن همکاران خود در زمان کوتاه حادثه باشند.


http://img4up.com/index.php?module=thumbnail&file=92824927565609773714.jpg (http://img4up.com/viewer.php?file=92824927565609773714.jpg)








نخستین حادثه ای که منجر به مرگ انسان در فضا یا ارتفاعات بالا شد نیز به همت روسها به وقوع پیوسته است. فضاپیمای «سایوز-11» که به نخستین ایستگاه فضایی جهان یعنی «سالیوت-1» با موفقیت متصل شده بود در بازگشت با مرگ سه خدمه ارزشمند خود روبرو شد. این حادثه در 30 ژوئن 1971 به وقوع پیوست.

پس از جدایی موفق سایوز از ایستگاه و ورود ظاهراً موفق آن به زمین و فرود سالم، خدمه زمینی پس از بازکردن درب اتاقک خدمه صحنه ای فاجعه بار را مشاهده نمودند؛ هر سه خدمه دچار حالتی شبیه خفگی شده بودند.بررسی ها
نشان می داد سامانه تهویه هوا پس از جدایی کپسول بازگشت از سایر بخش های فضاپیما به دلیل آسیب دیدن در این فرآیند هوای موجود را تخلیه کرده و فشار کابین از بین رفته است. در نتیجه تا زمان ورود به جو رقیق دیگر جانی برای خدمه باقی نمانده بود.


http://img4up.com/index.php?module=thumbnail&file=89231404889441612361.jpg (http://img4up.com/viewer.php?file=89231404889441612361.jpg)








فضاپیمای شاتل که با ورود خود به گستره فضا تحولی در آن ایجاد نمود دو حادثه مرگبارنیزرقم زده است.در 28 ژانویه 1986 نخستین فاجعه فضایی آمریکابا انفجار فضاپیمای «چلنجر» ثبت شد.

در این حادثه بشوندمقاومت نکردن یکی ازقطعات در راکت کمکی سمت راست، گاز پرفشار با مخزن سوخت خارجی تماس یافته و با وارد کردن ضربه به آن منجر به شکست سازه ای و در نهایت انفجار سوخت شده است. همه 7 خدمه این پرواز کشته شدند در حالی که حادثه تنها در 73 ثانیه پس از پرتاب رخ داد.



http://img4up.com/index.php?module=thumbnail&file=32905550321100156488.jpg (http://img4up.com/viewer.php?file=32905550321100156488.jpg)










رخداددیگر فضاپیماهای شاتل مربوط به اول فوریه 2003 است. فضاپیمای کلمبیا که 27 گمارش پیروز فضایی را در کارنامه خود ثبت کرده بود در مأموریت 28 نابود شد و 7 خدمه خود را نیز از بین برد.

http://img4up.com/index.php?module=thumbnail&file=43365529997377533820.jpg (http://img4up.com/viewer.php?file=43365529997377533820.jpg)

این حادثه در هنگام بازگشت فضاپیما به جو زمین و در ارتفاع بالا رخ داد. گزارش ها حاکی از آن است که شکست سازه ای در بال چپ و جدا شدن آن مقدمه تکه تکه شدن کل کلمبیا و از بین رفتن آن شده است.بر پایه ی کارشناسان در هنگام پرتاب کلمبیا به فضا بخشی از عایق حرارتی مخزن سوخت خارجی جدا شده و به بال چپ برخورد نموده است. این اتفاق باعث ترک برداشتن پوشش محافظ بال چپ و در نتیجه رسیدن حرارت تولیدی بسیار زیاد به بال در هنگام بازگشت به زمین پس از اجرای مأموریت شده است.


http://img4up.com/index.php?module=thumbnail&file=46655586029701122167.jpg (http://img4up.com/viewer.php?file=46655586029701122167.jpg)








اینها مواردی ازرخدادهای انسانی مهم درعرصه فضایی بود.هر چندبیشتر دقتها در این برنامه های فضایی لحاظ شده بود اما با این حال سوانحی نیز رخ داده است.
کشورمان ایران نیز که پرتاب انسان به فضا را دنبال می کند از این قاعده خارج نبوده و اساساً رخ دادن سانحه با وجود پیروی تمامی موارد ایمنی باز هم ممکن است.

هر چند که سوال اساسی در مورد برنامه فضایی ایران لزوم پیگیری ارسال انسان به فضا با توجه به هزینه های بسیار زیادی آن در شرایطی است که کشور نیاز به ماهواره های عملیاتی زیاد و سامانه موقعیت یابی بومی دارد؟


بن پایه:مشرق (http://www.mashreghnews.ir/fa/print/106971)

kermanshahy
17-04-2012, 14:47
درود برایران وایرانیان اریایی

سرفراز باد درفش کاویانی

نگاهی به شکست های برنامه های بزرگ فضایی جهان

بخش دوم
آمریکا در عرصه فعالیت های فضایی همگام با شوروی سابق در سال 1957 نخستین تلاش خود را انجام داد که با شکست رو به رو شد. در سال بعد آنها 5 تلاش موفق و 18 شکست را تجربه کردند. سال 1959 وضعیت بهتر شده و 11 موفقیت در برابر 8 شکست برای آنها گزارش شده است. از آن پس در تمامی تعداد شکست های این کشور در عرصه فضا از تعداد موفقیت های آن کمتر بوده است.
به گزارش گروه دفاع و امنیت مشرق، گسترش کاربردهای علوم فضایی در زمینه های مختلف زندگی انسان از جنگ گرفته تا صلح به مسئله ای بدیهی تبدیل شده است. در روند توسعه صنعت فضایی، آزمایش جایگاه بسیار مهمی دارد و بسیار پیش آمده است که حاصل کار بهترین تیم های طراحی و ساخت با تجربه بالا، با دقیق ترین ابزارها و و صرف وقت و هزینه کافی در اولین آزمایش منجر به شکست شده است.

اما همانطور که در بخش پیشین گزارش (http://www.mashreghnews.ir/fa/news/106971) اشاره شد، شکست در زمینه های علمی در واقع خود موفقیت است هرچند نارس؛ اما مفید در مسیر توسعه و رسیدن به هدف اصلی.

عصر فضا با پرتاب ماهواره «اسپوتنیک» توسط نوعی از موشک «آر-7» در شوروی سابق شروع شد. در بین سال های 1957 که آغاز عصر فضا بود تا 1999 تعداد 4378 پرتاب انجام شده است که 390 مورد از آنها با شکست روبه رو شد. این آمار نشان دهنده ضریب موفقیت 91.1 درصدی برای کل پرتاب های فضایی در آن دوره است. همچنین 455 ماهواره نیز در این پرتاب ها دچار مشکلاتی شدند که منجر به از بین رفتن یا کاهش میزان قابل توجهی از عمر کاری آنها شد.



http://up.aerospacetalk.ir/index.php?module=thumbnail&file=29053103572490009348.jpg
(http://up.aerospacetalk.ir/viewer.php?file=29053103572490009348.jpg)ماهواره اسپوتنیک

در نخستین سال های ورود مصنوعات بشر به فضا، میزان موفقیت پرتاب های فضایی تنها حدود 40 تا 44 درصد بوده و در آخرین دهه از قرن بیستم به 93.4% رسیده است. با گذشت یک دهه از قرن بلوغ فناوری های فضایی از ابتدای سال 2012 تا روز 4 آوریل تعداد 14 پرتاب فضایی انجام شده که همگی موفق بوده اند. در جدول زیر آمار پرتاب های فضایی سه سال گذشته ارائه شده است.


http://www.mashreghnews.ir/files/fa/news/1391/1/16/151533_286.jpg

این سه سال میزان موفقیت پرتاب های فضایی در محدوده ای مشخص باقی مانده است هر چند روند آن در دو سال اخیر از نظر تعداد پرتاب افزایش و از نظر موفقیت کاهش داشته است. همچنین جدول زیر دارای داده های مشابهی برای تمامی 55 سال فعالیت های فضایی بشر طی 7 دهه از سال 1957 تا 2012 است.


http://www.mashreghnews.ir/files/fa/news/1391/1/16/151535_298.jpg

همانطور که در جدول فوق مشاهده می نمایید تعداد پرتاب های فضایی در دو دهه پس از آغاز رقابت های فضایی به طور حیرت انگیزی افزایش داشته و از آن پس، هر سال کاهش داشته است. البته دهه 2010 تنها شامل سه سال است که سال 2012 نیز هنوز به پایان نرسیده. برخی کارشناسان برای این دهه بیش از 700 پرتاب را پیش بینی کرده اند که نشانگر اعتقاد آنان به رشد برنامه های فضایی در جهان است. در این دهه برنامه فضایی کشورهایی چون برزیل، کره جنوبی و ایران وارد مراحل جدی تری شده و این کشورها می خواهند با پرتابگرهای بومی حداقل نیازهای فضایی خود را برآورده کرده و نگاهی نیز به کسب بخشی از بازار نیاز به پرتاب محموله های فضایی سایر کشورها دارند.

در زمینه علت وقوع شکست های فضایی باید گفت در دو دهه پایانی قرن بیستم 64 شکست از 114 مورد اتفاق افتاده ناشی از ایراد در پیشران بوده است. این مورد با اختصاص 56 درصد از مشکلات به خود باعث شده است تا کشورهای مختلف توسعه پرتابگرها را بر اساس موتورهای مطمئن و آزموده شده انجام دهند. ژاپنی، کره جنوبی و حتی آمریکا نیز سابقه استفاده از موتورهای روسی در ماهواره برهای خود را دارند خصوصاً کره ای ها اساساً از موتورهای روسی در حامل فضایی خود بهره برده اند.

مثال دیگری در این زمینه شرکت «اسپیس-ایکس» آمریکایی است که خانواده ماهواره برهای «فالکون» خود را بر پایه موتور(پیشران) سوخت مایع «مرلین» ساخته اند.

از این رو در کشورمان ایران نیز ضمن استفاده از پیشران سوخت مایع که نسبت به سوخت جامد مطمئن تر است توسعه آنها نیز بر مبنای نمونه های آزموده شده قبلی است. هر چند موتورهای سوخت مایع پیچیدگی بیشتری دارند اما کنترل پذیری آنها بسیار بیشتر از سوخت جامد بوده و در مسیر توسعه بهترین انتخاب خواهد بود. ماهواره های ایرانی خصوصاً موتور آنها بر بر اساس موتورهای موشک های بالستیک سطح به سطح به وجود آمده اند که این امر قابلیت اعتماد به آنها را تا حد زیادی افزایش داده است.

وجود سابقه ده ها پرتاب موشک های بالستیک از خانواده شهاب و قدر و ساختارهای فنی کافی برای تحقیق و توسعه آنها باعث شده تا در همین چند سال نیز نه تنها قابلیت موشک های ماهواره بر سفیر بهبود یابد بلکه با استفاده از فناوری خوشه سازی موتور برای ماهواره بر بزرگتر و سنگین تر سیمرغ نیز یک پیشران مناسب ساخته شود.

نکته قابل ذکر دیگر این است که پس از فروپاشی شوروی سابق و نظام دو قطبی در جهان استفاده کشورها از امکانات فضایی یکدیگر بسیار بیشتر شده است بطوریکه امروزه برخی از ماهواره های ساخته شده برای کاربران آمریکایی توسط پرتابگرهای روسی در مدار قرار می گیرند.

هدف از نگارش این گزارش ارائه آمار و توضیحاتی پیرامون نمونه هایی از شکست های کشورهای مهم در عرصه فضایی است تا مسیر پیموده شده در این کشورها تا به امروز مرور شده و در صورت بروز یک یا چند شکست در برنامه فضایی ایران که با آغاز مأموریت های سرنشین دار و تلاش برای ارسال ماهواره های سنگین و گرانقیمت عملیاتی وارد مرحله جدی و جدیدی خواهد شد دنیا در نظر ما تیره و تار و آینده روشن در عرصه فضا دست نیافتنی تلقی نشود.

بنا بر اطلاعات منتشر شده در سایت های مرجع تاکنون ایران 4 پرتاب موشک های حامل ماهواره انجام داده است که مورد اول آن ناموفق بوده و در سه مورد بعدی موفقیت حاصل شده است. البته منابع داخلی این آمار را تأیید ننموده اند اما به عقیده کارشناسان خارجی تا کنون ایران روند خوبی را در مرحله پرتاب ماهواره های تحقیقاتی طی کرده است.

ایالات متحده آمریکا

آمریکا در عرصه فعالیت های فضایی همگام با شوروی سابق در سال 1957 نخستین تلاش خود را انجام داد که با شکست رو به رو شد. در سال بعد آنها 5 تلاش موفق و 18 شکست را تجربه کردند. سال 1959 وضعیت بهتر شده و 11 موفقیت در برابر 8 شکست برای آنها گزارش شده است. از آن پس در تمامی سال های بعد تعداد شکست های این کشور در عرصه فضا از تعداد موفقیت های آن کمتر بوده و از سال 1962 به بعد ضریب موفقیت پرتاب های فضایی این کشور از 53 به 80 درصد رسیده و هرگز کمتر از آن نشده است.

اما برای این کشور که در بسیاری از سامانه های هوافضایی پیشرو است در همین سالها نیز ناکامی هایی ثبت شده است که مؤید جدا نبودن شکست از فعالیت های فناورانه است. آمریکا از 1957 تا 1999 هرگز بیش از 72 ماهواره در یک سال پرتاب نکرده است و در این دوره در مجموع 1152 پرتاب موفق در برابر 164 شکست داشته است.

برنامه پروازهای فضایی سرنشین دار آمریکا با پروژه «مرکوری» آغاز شد. نخستین پرواز مرکوری برای دستیابی به این هدف در 20 فوریه 1962 انجام گردید. در این مأموریت ابتدا از میمون ها برای مقدمه سازی پروازهای سرنشین دار استفاده شد و پس از آن 7 نفر از بین 110 خلبان نیروی هوایی برای ادامه مأموریت به کار گرفته شدند. برنامه مرکوری با وجود حساسیت به دلیل درگیر بودن انسان دارای سه شکست در 10 تلاش بود.

مراحل بعدی برنامه سرنشین دار آمریکا خصوصاً سفر به ماه با ساخت مجموعه های بسیار بزرگتری همراه شد. موشک «ساتِرن-1» نخستین پرتابگر اختصاصی آمریکایی ها برای انتقال محموله به مدار بود. طراحی این موشک توسط تیم طراح مشهور آلمانی «ورنر فون براون» انجام شد که طراحی نخستین موشک بالستیک جهان را نیز در کارنامه داشت و در پایان جنگ جهانی دوم به همره تعدادی دیگر از دانشمندان و تجهیزات آلمانی به آمریکا منتقل شد.

اولین ساترن-1 در 27 اکتبر 1961 از پایگاه «کیپ کاناورال» پرتاب شد. 8 دقیقه بعد که 134 کیلومتر از مسیر طی شده بود موشک به دلیل مشکلاتی در سوخت آسیب دید و پرواز ناتمام ماند. 4 آزمایش بعدی موفق بودند اما در آزمایش ششم یکی از 8 موتور مرحله اول از کار افتاد اما با کارکرد سالم 7 موتور دیگر پرواز در نهایت با موفقیت پایان یافت.

خانواده موشک های ساترن در مأموریت هایی چون فضاپیماهای «آپولو» و سفر به ماه و همچنین انتقال تنها ایستگاه فضایی آمریکا یعنی «اسکای لب» به مدار مورد استفاده قرار گرفتند. آزمایش های ساترن-5 که با 110 متر طول بلندترین موشک حامل فضایی نیز بود در سال 1967 آغاز شد و پس از اولین آزمایش موفق، در دومین تلاش پرواز خوب و پیوسته ای نداشت.



http://up.aerospacetalk.ir/index.php?module=thumbnail&file=15486029533941549533.jpg
(http://up.aerospacetalk.ir/viewer.php?file=15486029533941549533.jpg)
(http://up.aerospacetalk.ir/viewer.php?file=15486029533941549533.jpg)
ساترن-5 در آخرین پرتاب؛ حامل ایستگاه فضایی اسکای لب

در حدود 10 ثانیه مانده به پایان کار مرحله اول، ارتعاشات شدیدی آغاز شد و فضانوردان در معرض شتابی تا 10 برابر شتاب گرانش زمین قرار گرفتند که منجر به زخمی شدن آنها شد. اما این پایان مشکلات نبود. با اتمام کار مرحله اول و آغاز به کار مرحله بعد، دو دستگاه از موتورها به طور ناگهانی خاموش شده و با تکمیل نشدن نیروی پیشران مورد نیاز در این مرحله، منحنی از پیش تعیین شده موشک و سفینه آپولو-4 موجود در آن تحقق نیافت. با اینکه مرحله سوم توانست مسیر از دست رفته را بازیابد اما کنترل های سامانه ای نتوانستند در ادامه پرواز کار خود را به خوبی انجام دهند و آپولو از ادامه مسیر به سوی ماه بازماند.

پس از آن 6 مأموریت دیگر آپولو از جمله آپولو-11 که شامل فرود در ماه بود موفق اعلام شد اما در مأموریت آپولو-13 پس از پرتاب به سوی فضا با انفجاری که در بخش سرویس سفینه به وقوع پیوست از همان ارتفاع پیموده شده به زمین بازگشتند.

در میان ماهواره برهای آمریکایی «اطلس» همچنان پر اقبال است. خانواده موشک های این ماهواره بر نزدیک به 5 دهه است که در حال انتقال محموله ها به مدار هستند. مرحله بالایی این پرتابگر که «Centaur» نام دارد که در بعضی از ماهواره برهای دیگر نیز استفاده می شود. این مرحله تاکنون 12 شکست در 200 پرتاب داشته است که ضریب موفقیت 94% را (برای Centaur) نشان می دهد است. از این 12 مورد که بنا بر گزارش ها به دلایل مختلفی همچون ایراد رانشی، سازه ای، کنترلی و هدایت به وقوع پیوسته است 9 مورد در اطلس، یک مورد در اطلس-5 و دو مورد هم در ماهواره برهای «تیتان» رخ داده است.


به طور کلی نیز ماهواره برهای اطلس Centaur تعداد 15 شکست در 148 پرتاب داشته که نشان دهنده ضریب موفقیت 90% بوده است. ماهواره بر جدیدتر اطلس-5 نیز یک شکست در 27 پرتاب خود تجربه نموده است.




http://up.aerospacetalk.ir/index.php?module=thumbnail&file=33287688442565224997.jpg
(http://up.aerospacetalk.ir/viewer.php?file=33287688442565224997.jpg)
انفجار موشک حامل تیتان

موشک ماهواره بر تیتان که از موشک های بالستیکی با همین نام برگرفته شده است از 1964 در پرتاب های فضایی حضور داشته و 183 پرتاب موفق و 21 شکست را با ضریب موفقیت 89.7 درصد ثبت نموده است. این موشک که بیشتر پرتاب های مربوط به سازمان سیا را انجام داده است در سال 2005 بازنشسته شد.



http://www.mashreghnews.ir/media/player/flvplayer.png

انفجار یک موشک ماهواره بر دلتا



پرتابگر مطرح دلتای آمریکا نیز که برخی انواع آن سابقه 75 پرتاب موفق پی در پی بوده اند 16 شکست در 340 پرتاب کلی خود داشته اند. ارزش نمونه دلتا-2 که به عنوان مطمئن ترین پرتابگر فعلی دنیا مطرح است 45 تا 50 میلیون دلار برای هر فروند و قمیت هر کیلوگرم محموله آن نیز 9400 دلار است.



(http://up.aerospacetalk.ir/viewer.php?file=22185801071364662407.jpg)http://up.aerospacetalk.ir/index.php?module=thumbnail&file=22185801071364662407.jpg (http://up.aerospacetalk.ir/viewer.php?file=22185801071364662407.jpg)
موشک حامل دلتا-2

نمونه ای از شکست های فضایی ناسا نیز در پرتاب موشک ماهواره بر «ALV X-1» رخ داد که منجر به از بین رفتن دو ماهواره تحقیقاتی با ارزشی بیش از 11 میلیون دلار شد. این موشک 27 ثانیه پس از پرتاب در ارتفاع 4 کیلومتری با دستور زمینی منهدم شد.

اتحاد جماهیر شوروی/روسیه
اتحاد جماهیر شوروی سابق که اولین ماهواره را در سال 1957 در مدار قرار داد، در همان سال یک پرتاب موفق دیگر نیز داشت. در سال بعد اما چهار شکست در مقابل یک موفقیت نصیب برنامه فضایی کمونیست ها شد. در 1959 یک ناکامی در مقابل 3 پیروزی و در 1960 تعداد 6 شکست به همراه 5 موفقیت مقدمه ساز سالهای بهتری برای شوروی بود بطوریکه در هیچ یک از سالهای بعد ناکامی ها از موفقیت ها بیشتر نشده و البته بر خلاف سایر کشورها شوروی تا 1999 هیچ سال بدون شکستی را تجربه نکرد.

از 1970 تا 1990 روسها هر سال بیش از 70 تا 100 پرتاب فضایی را ثبت نموده اند و تا 1996 همواره پرتاب های بیشتری را نسبت به آمریکایی ها به انجام رساندند. در دوره 1957 تا 1999 روسیه و شوروی سابق در مجموع 2589 موفقیت به همراه 181 شکست داشته اند که ضریب موفقیت 93.5% را نشان می دهد که نسبت به عملکرد 87.5 درصدی آمریکایی ها در همان دوره تفاوت محسوسی دارد.

روسیه قصد دارد در سال 2012 تعداد 36 مأموریت پرتاب فضایی را انجام دهد. راکت های فضایی روسیه در سال 2011 تعداد 32 پرتاب را انجام دادند. آخرین پرتاب انجام شده از مرکز فضایی «پلستیک» با شکست رو به رو شد. در این مأموریت راکت سایوز-2 حامل ماهواره «مریدین» موفق به تکمیل مأموریت خود و تزریق موفق محموله در مدار نشد.

فضاپیماها و موشک های سایوز که از میانه دهه 1960 خدمات بسیار بزرگی به رشد فناوری فضایی نموده اند تاکنون بیش از 850 پرتاب را در کارنامه خود ثبت کرده اند که در 2 پرتاب سایوز-1 و 11 موجب کشته شدن سرنشینان خود شده و در یک مورد انفجار سایوز روی سکوی پرتاب باعث شکست مأموریت شد اما دستگاه نجات، فضانوردان را به منطقه امن برد.

این واقعه وقتی رخ داد که موتور اصلی روشن شده اما موتورهای جانبی روشن نشدند در نتیجه دستور خاموش شدن موتور اصلی صادر شده و خدمه زمینی پایگاه پرتاب مراحل مربوط به خارج کردن سوخت از موشک را آغاز کردند اما 27 دقیقه بعد در اتفاقی کم سابقه و عجیب موتور مرحله فوقانی موشک روشن شد و سفینه (بخش حامل سرنشین) را به سمت بالا رها کرد. نهایتاً موتورهای مرحله سوم موشک مشتعل شدند و آتش سکوی پرتاب را فرا گرفت. علت این سانحه ارسال دستور رهاسازی محموله توسط رایانه مرکزی سامانه پرتاب به موتور مرحله فوقانی بود.


http://up.aerospacetalk.ir/index.php?module=thumbnail&file=14863069652425954704.gif
(http://up.aerospacetalk.ir/viewer.php?file=14863069652425954704.gif)
خانواده موشک های سایوز

در یک مورد نیز جدا نشدن به موقع مراحل موشک، کیهان نوردان را با مشکل روبه رو کرد و در 9 مورد نیز مشکلات فنی در سامانه های مختلف باعث ناکامی مأموریت شد از جمله انفجار اکتبر 2002 که 29 ثانیه پس از پرتاب رخ داد و یک کشته هم بر جا گذاشت.

اما در بین آخرین مأموریت های این وسیله مهم که با بازنشستگی فضاپیماهای شاتل آمریکایی مهمتر نیز شده است شکست ناگواری رخ داده است. تنها ساعاتی پیش از پهلوگیری موفقیت آمیز فضاپیمای سایوز تی-ام-ای-30-ام در ایستگاه فضایی بین المللی، یک پرتابگر سایوز دیگر حامل ماهواره مریدین-5 با شکست روبه رو شد. این موضوع به میزان زیادی موفقیت مأموریت سایوز به سوی ایستگاه فضایی بین المللی را تحت تأثیر قرار داد و سال 2011 را به سالی ناامید کننده برای سازمان فضایی روسیه تبدیل کرد.

چندی پیش نیز کاوشگر «فوبوس-گرونت» موفق به ترک مدار پایین زمینی و حرکت به سوی قمر مریخ نشد و دردسر تازه ای برای سازمان فضایی روسیه ایجاد کرد. این پروژه بخش بسیار مهمی از برنامه روسیه برای شروع مجدد اکتشافات در اعماق فضا بود. در ماه اوت نیز در حادثه ای دیگر مرحله بالایی «بریز-ام» راکت «پروتون-ام» موفق به تزریق ماهواره مخابراتی روسی «اکسپرس-ای-ام-4» در مدار زمین نشد. در فاصله کوتاهی پس از این رویداد بروز نقص فنی در مرحله سوم راکت «سایوز-یو» باعث شد تا فضاپیمای تدارکاتی «پروگرس-ام-12-ام» موفق به اجرای مأموریت خود نشود.



http://up.aerospacetalk.ir/index.php?module=thumbnail&file=60140086183970213646.jpg
(http://up.aerospacetalk.ir/viewer.php?file=60140086183970213646.jpg)
موتورهای مرحله اول سایوز

سایوز که نخستین بار در سال 1966 به کار گرفته شد نمونه ای مشتق شده از موشک افسانه ای آر-7(نخستین موشک بالستیک قاره پیمای جهان) است که سامانه دورسنجی سبک تر و موتورهای کارآمدتری داشت. این پرتابگر در ابتدا تنها برای پرتاب فضاپیماها مورد استفاده قرار می گرفت اما در سال 1973 با معرفی سایوز-یو این خانواده از سامانه های پرتاب برای حمل ماهواره ها به مدار زمین به کار گرفته شدند. سایوز-یو که هنوز هم عملیاتی است پرکارترین پرتابگر تاریخ است و رکورد بی سابقه 750 پرواز فضایی را ثبت کرده است و باید تعداد 90 پرتاب دیگر را نیز که توسط نمونه سایوز-یو-2 انجام شده به آن افزود. سایوز-2 اما بر اساس نمونه های قدیمی تر توسعه یافت و شامل سامانه های کنترل پرواز دیجیتال و موتورهای ارتقاء یافته بود. این موشک برای نخستین بار در سال 2004 پرتاب شد و پرتاب اخیر دوازدهمین مأموریت آن به شمار می رود.

تاکنون گزارش های ضد و نقیضی در مورد علت سانحه اخیر سایوز گزارش شده است اما منابعی در روسیه جدا نشدن پوشش جانبی مرحله بالایی را علت اصلی بروز مشکل اعلام کرده اند. هرچند که اغلب گزارش ها به بروز اشکال در مرحله سوم اشاره دارند. بر اساس اطلاعات منابع صنعتی، تحلیل داده های دورسنجی موجود در مورد فشار سوخت پیش از ورود به سامانه پاشش موتور، نشانگر وجود نشتی در مخزن سوخت است که در مجاورت محفظه احتراق شماره یک منجر به آتش سوزی شده.

در اثر این سانحه که در ثانیه 134 از 270 ثانیه عملکرد مرحله سوم رخ داده سایر بخش های راکت به همراه محموله آن به زمین سقوط کردند. قطعاتی از این موشک در مناطق مسکونی سیبری افتاده اند ولی این حادثه تلفات و صدمات جانی در پی نداشت.

یکی دیگر از حامل های فضایی معروف روسی «پروتون» است. موشک ماهواره بر پروتون در سال های ابتدایی دهه 1960 برای ایفای دو نقش بالستیک قاره پیما و پرتابگر فضایی توسعه یافت. این موشک که در آن زمان «یو-آر-500» نامیده می شد پس از اولین پرتاب موفق خود در 16 جولای 1965 تا 1970 سوانح زیادی داشته و در نتیجه طرح آن تحت بازنگری و تکمیل قرار گرفت. از آن پس پروتون تاکنون یکی ایمن ترین حامل های فضایی در جهان بوده است.

حمل ایستگاه های فضایی «سالیوت» و بخش هایی از ایستگاه فضایی بین المللی در پیشینه این پرتابگر موجود و توان حمل نمونه پروتون-ام بالغ بر 22 تن است. یکی از مشکلات این حامل فضایی استفاده از سوخت و اکسید کننده های سمی است که پس از گذشت بیش از 40 سال همچنان پابرجا بوده که آن هم میراث طراح معروف موتورهای راکتی روسی یعنی «گروشکو» است.



http://up.aerospacetalk.ir/index.php?module=thumbnail&file=02010765285651228897.jpg
(http://up.aerospacetalk.ir/viewer.php?file=02010765285651228897.jpg)
موشک ماهواره بر پروتون


خانواده پرتابگرهای پروتون روسی که با عملکرد موفق و مطمئن خود جایگاه مهمی در بازار فضایی باز کرده اند دو سانحه در سال های اخیر داشته اند. در 5 سپتامبر 2010 موشک پروتون-ام موفق نشد 3 ماهواره ارزشمند سامانه موقعیت یابی روس ها یعنی «گلوناس» را در مدار قرار دهد و در نتیجه محموله از بین رفت. تحقیقات نشان داد تزریق بیش از حد و حدود یک تا دو تن سوخت اضافه توسط کارکنان زمینی به مرحله چهارم سبب شد مرحله سوم که اضافه بار را تحمل می کرد دچار نقص فنی شده و با زودتر رها کردن مرحله بالایی آنها را در مداری پائین تر از میزان مورد نظر قرار دهد.

در حادثه 18 آگوست 2011 نیز ماهواره مخابراتی ساخت شرکت «آستریوم» را در مداری اشتباه با ده ها کیلومتر فاصله از مدار اصلی قرار داده که علت این واقعه ورود پارامترهای اشتباه به نرم افزار کنترل پرواز توسط کارشناسان بوده است.

این دو سانحه نشان داد که حتی یک پرتابگر مطمئن همچون پروتون نیز به واسطه دخیل بودن عوامل انسانی و خطای ناشی از او ایمن از شکست نبوده و مهمترین کشور فضایی دنیا را سرافکنده می سازند. البته بهسازی های سامانه های کنترلی و مدیریت می تواند از بروز چنین حوادثی جلوگیری کند.

دیگر پرتابگر مهم فضایی روسیه و جهان «کاسموس» نام دارد. این حامل بر اساس موشک بالستیک میانبرد «آر-12» توسعه یافت و بعدها به یکی از ایمن ترین پرتابگرهای دنیا تبدیل شد. آزمایش اول آن در اکتبر 1961 به دلیل نقص در سامانه کنترل پرواز به شکست انجامید. در دومین تلاش در دسامبر همان سال موتور مرحله دوم به دلیل بالا بودن روند مصرف سوخت زودتر از زمان لازم خاموش شد و در نتیجه شکست دوم رقم خورد. در این برهه تصمیم سرنوشت ساز مسئولان روسی بر ادامه این برنامه فضایی منجر به رفع مشکلات و اولین آزمایش موفق در مارس 1962 شد.

اولین مدل این موشک با نام کاسموس-1 در فاصله سالهای 1964 تا 1968 تعداد 14 پرتاب از پایگاه بایکنور داشت. مدل های دیگر نیز به مرور معرفی شدند و نمونه معروف تر کاسموس-3ام از آوریل 1970 به بعد به طور معمول 8 محموله در هر پرتاب حمل کرده است. پرتاب نخستین ماهواره مشترک ایران با نام «سینا» در 27 اکتبر 2005 نیز توسط همین نمونه از خانواده پرتابگرهای کاسموس به انجام رسید.

اما مهترین سوانح کاسموس در سال های 1973، 1976 و 2000 رخ داده است. در مورد اول انفجار موشک که از نوع 3ام بوده منجر به مرگ 9 نفر شد. سه سال بعد اتفاق مشابهی تلفات مشابهی را نیز به وجود آورد. در 21 نوامبر 2001 نیز کاسموس-3ام-یو به دلیل نقص در مرحله دوم موفق به قرار دادن ماهواره مهم خود نشد.

به طور خلاصه نمونه مطرح 3ام در مرحله آزمایش 2 شکست در 4 تلاش در فاصله سالهای 1966 تا 1968 داشت. پس از آن در مرحله آزمایش و صحه گذاری تا 1970 از 30 پرتاب 6 مورد شکست ثبت شد که ضریب موفقیت 80 درصد را نشان می دهد. اما پس از تولید انبوه این موشک از 1973 تا 1999 تعداد 6 مورد عدم موفقیت در 337 پرتاب داشته است که ضریب موفقیت 98.2 درصدی کاسموس-3ام در این مرحله آن را به عنوان یکی از ایمن ترین پرتابگرهای فضایی جهان تبدیل نمود. این پرتابگر با توان حمل حدود 1500 کیلوگرم محموله به مدارهای پائینی زمین 13 میلیون دلار قیمت داشته و هزینه پرتاب بر واحد جرم آن حداقل 8600 دلار برای هر کیلوگرم است.



http://up.aerospacetalk.ir/index.php?module=thumbnail&file=66304700958869509577.png
(http://up.aerospacetalk.ir/viewer.php?file=66304700958869509577.png)
موشک ان-1 سمت راست و ساترن-5 سمت چپ


اما روس ها شکست هایی که منجر به لغو کلی یک برنامه شود را نیز تجربه کرده اند. موشک غول پیکر «ان-1» که توسط «کارولیف» پدر صنعت فضایی روسیه برای سفر به ماه و به گفته برخی فضانوردان روسی حتی برای اکتشاف های فضایی در مریخ در نظر گرفته شده بود با 4 بار آزمایش که منجر به 4 شکست پیاپی شد به تاریخ پیوست. البته مرگ کارولیف در میانه راه و توانمندی کمتر جانشین وی هم در این ماجرا سهم بسزایی داشت.

موشک ان-1 در مرحله اول خود از 30 موتور برخوردار بود که در بدنه ای با بیشترین قطر 10 متر(در قسمت خروجی ها) جا گرفته بودند. این موشک 105 متری که از نظر ارتفاع پس از ساترن-5 مقام دوم را داشت در اولین آزمایش خود در 21 فوریه 1969 در پی نوسانات شدید بروز کرده و شکستن یکی از لوله ها در مولد گاز با آتش سوزی در ثانیه 7 پرواز و نهایتاً انفجار در ارتفاع 12 کیلومتری در ثانیه 69 پرواز با وجود ارسال سیگنال دستور خاموشی موتور روبه رو شد.


در آزمایش دوم در جولای همان سال یک پیچ لق وارد پمپ سوخت و باعث از کار افتادن آن شد. سامانه کنترل خودکار موتور پس از تشخیص عیب پمپ، 29 موتور از 30 موتور مرحله اول را خاموش کرد و موشک در جای خود باقی ماند اما با گذشت 23 ثانیه پس از آن موشک و به همراه آن سکوی پرتاب و تجهیزات مربوطه منفجر شده و بزرگترین انفجار تاریخ موشک سازی را رقم زد.

در 24 ژوئن 1971 سامانه کنترل نتوانست ناپایداری غیر منتظره موتور شماره 6 را هنگام تغییر در جهت زاویه غلت(رول) کنترل کند و در نتیجه در ثانیه 51 پس از پرتاب موشک در ارتفاع 10 کیلومتری منفجر شد. در آخرین آزمایش در 23 نوامبر 1972 مرحله اول موشک دچار نوسانات شدیدی گردید و در ثانیه 106 پرواز در ارتفاع 65 کیلومتری سامانه کنترل برای جلوگیری از توسعه مشکل، برخی موتورها را خاموش کرد که منجر به انفجار یکی از موتورها و متلاشی شدن کل موشک شد.

با این چهار شکست پیاپی برنامه سفر به ماه برای شوروی سابق در رقابت با آمریکا پایان یافته تلقی شده و برای فاش نشدن این عقب ماندگی بقایای دو موشک دیگر که آماده پرتاب بودند از بین برده شد هرچند که بعدها از موتورهای تولید شده برای ان-1 در پروژه های دیگر از جمله موشک های ماهواره بر ژاپنی استفاده شد.

در عرصه برنامه فضایی روسیه(پس از فروپاشی شوروی سابق) تجربه تبدیل یک موشک بالستیک قاره پیمای هسته ای به یک پرتابگر فضایی نیز به چشم می خورد. هرچند پیش از آن روس ها قرار دادن ماهواره در مدار توسط موشک بالستیک هسته ای که از زیردریایی پرتاب شده بود را در کارنامه داشتند اما اینبار موشک «آر-36» را که طبق پیمان استارت باید نابود می شد با مشارکت اوکراینی ها به موشک ماهواره بر با نام «دنپر» تبدیل نمودند که از 1999 تا 2011 در مجموع 17 پرتاب داشته است که یک مورد آن با شکست روبه رو شد.

در سانحه 26 جولای 2006 دنپر به دلیل بروز مشکل در کنترل پمپ هیدرولیکی یکی از محفظه های احتراق دچار ناپایداری هایی در زوایای حرکتی شده و با خاتمه نیروی رانش در ثانیه 74 حکم عدم موفقیت این پرتابگر در هفتمین پرتاب امضا شد هر چند که عدم وقوع مشکل در 10 پرواز بعدی ضریب موفقیت 94 درصد را برای دنپر ثبت کرده است.



http://up.aerospacetalk.ir/index.php?module=thumbnail&file=59497768644772518929.jpg
(http://up.aerospacetalk.ir/viewer.php?file=59497768644772518929.jpg)
(http://up.aerospacetalk.ir/viewer.php?file=59497768644772518929.jpg)موشک حامل دنپر


در روند توسعه ماهواره برهای هر دو قدرت فضایی اول دنیا یعنی روسیه و آمریکا توسعه بر اساس موشک های بالستیک به چشم می خورد. روندی که در برنامه فضایی کشورمان نیز طی شد. همچنین حرکت های ابتدایی این کشورها نیز محدود و توأم با شکست بوده است.

هر چند از نظر علمی شروع فعالیت های کشورمان از نقطه صفر نبوده است اما تعداد تلاش های ایران بنا بر منابع داخلی در سال 2009 یک مورد و در هر یک از سال های 2011 و 2012 یک مورد بوده است. امید است با توسعه پرتابگرهای داخلی این تعداد در سال جاری شمسی و میلادی بیشتر شده و ماهواره های عملیاتی نیز نیاز کشور به داده های ماهواره ای خارج را مرتفع نماید.

ادامه دارد

بن پایه:مشرق (http://www.mashreghnews.ir/fa/news/108872/%D8%A2%D9%BE%D9%88%D9%84%D9%88-%D9%87%D9%88%D8%A7-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%86-%D8%B3%D8%AE%D8%AA-%D8%AA%D8%B1-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%DB%8C%D8%A7-%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D9%88%D8%B2-%D8%A8%D9%87-%D9%81%D8%B6%D8%A7-%D9%81%D8%B1%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF%D9%86-%D8%B9%DA%A9%D8%B3)

Maryam Mehri
14-09-2012, 10:18
به یاد 7 خدمه شاتل فضایی کلمبیا
که در یکم فوریه 2003 و در حال بازگشت از ایستگاه بینالمللی فضایی، در حین ورود به جو زمین منفجر شد و تمام سرنشینان آن جان باختند ...

http://up.aerospacetalk.ir/images/19258345873468334895.jpg (http://up.aerospacetalk.ir/)



به یاد 7 خدمه شاتل فضایی چلنجر
که ۷۳ ثانیه پس از پرتاب از پایگاه فضایی کندی در تاریخ ۲۸ ژانویه ۱۹۸۶ منفجر شد و تمام سرنشینان آن جان باختند ...

http://up.aerospacetalk.ir/images/71933226148643230285.jpg (http://up.aerospacetalk.ir/)


بن پایه : کانون نجوم آماتور دانشگاه فردوسی مشهد (https://www.facebook.com/pages/%DA%A9%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86-%D9%86%D8%AC%D9%88%D9%85-%D8%A2%D9%85%D8%A7%D8%AA%D9%88%D8%B1%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%81%D8%B1%D8%AF%D9%88%D8%B3%DB%8C-%D9%85%D8%B4%D9%87%D8%AF/221728511172347)

kermanshahy
16-09-2012, 21:31
درود برایران وایرانیان اریایی

برافراشته باد درفش سرفراز کاویانی


بزرگترین شکستهای فضایی سال 2011


پویشها و دانش کیهانی نسبت به 50 سال گذشته تحول پیشرفتهای بسیاری داشته است، با این وجود در سال 2011 این صنعت و پویش که در زمینه پژوهش های کیهانی انجام شده با شکستها و اسیبهای پی درپی روبرو شده است.

بیش از پنجاه سال است که راکتها، انسانها، روباتها و ماهواره ها را به همراه خود به کیهان می برند. اما شکستهای بزرگ همچنان رخ می دهند و این نشان می دهد که هنوز گذر از زمین با کیهان نوردهایی که برای این کار ساخته شده اند، تا چه اندازه دشوار است.

سال 2011 نیز از این شکستها و چالشهای فنی بی بهره نمانده است که البته در هیچ کدام از این شکستها وناکامیها انسانی وجود نداشته و آسیب مالی به وجود نیامده است. در ادامه بزرگترین شکستهایی که در صنعت فضایی در سال 2011 رخ داده اند معرفی می شوند:

سرگردانی ماهواره نظامی روسها

سال 2011 برای صنعت کیهانی روسها آغازی ناخوشایند داشت که تا پایان سال نیز ادامه پیدا کرد، زیرا ماهواره نظامی روسها با نام Geo-IK 2 نتوانست به مدار مورد خواست خود برسد و پس از پرتاب در یکم فوریه 2011 دچارنارسایی فنی شد. قرار بود این ماهواره برای ارتش روسیه از زمین نقشه های سه بعدی بندازد، اما بروز چالش در تقویت کننده راکت سه مرحله ای منجر به سرگردان شدن این ماهواره در مدار زمین شد.


سرکشی موشک آمریکایی

بدترین رخدادی که ممکن است برای کشوری رخ دهد این است که یک موشک بالستیک،جنگ افزاری دوربرد که می تواند به بخش مداری زمین راه پیدا کند، ناتوان از پایش ان شد.
پیشامدی که در ماه ژولای و در هنگام آزمایش موشک غیر مسلح "مینتمن 3" آمریکایی ها رخ داد. این موشک سرجنگی نداشت، اما بروز چالش پس از پرتاب موشک فرنشینان آمریکایی را بر آن داشتن تا موشک را از راه دور نابود کنند.


راز فراصوتی نیروی هوایی

شکست دیگر نیروی هوایی آمریکا؛ آزمایش هواپیمای فراصوت X-51 A Wayerider بود که برای آزمودن فناوری به کار گرفته شده در خودروهای پرشتاب انجام گرفت. این هواپیما در 13 ژوئن بر فراز اقیانوس آرام مورد آزمایش قرار گرفت و پیش از اینکه بتواندپیشران مورد آزمایش را روشن کند، دچار چالش فنی شد. قرار بود این پیشران پرواز را در تندی فراصوت تراز کند اما بشوندچالش فنی این پروژه ناکام ماند.


نقص در راکت "Blue Origin"

صنعت نوپای پروازهای کیهانی خصوصی نیز در سال 2011 دچار شکستهایی شد. شرکت آمریکایی Blue Origin که بنیانگذار شرکت آمازون، ینی "جف بزوس"انرا اداره میکند، پس از چالش کیهان پیمای نوین این شرکت دچار سرشکستگی شد. به گفته بزوس، ناپایداری در پرواز شوند از کار انداختن پیشران بدست گروه ایمنی فضاپیما، شد.


سقوط ماهواره "گلوری"

ماهواره 424 میلیون دلاری آب و هوایی آمریکا در ماه مارچ نتوانست خود را به مدار زمین برساند زیرا بروز نارسایی در راکت آن از جدا شدن به موقع نوک(سر) تقویت کننده جلوگیری کرد. این چالش در ماهواره "گلوری" در چهارم مارچ رخ داد، ماهواره ای که با هدف پژوهشبر روی هماهنگی میان انرژی خورشیدی و اتمسفر زمین ساخته شده بود و به صورت ویژه بر روی ریزگردهای شناور در هوا و نقش آنها در آب و هوا تمرکز داشت. اما چالش فنی در راکت ماهواره بر Taurus XL در پایان بانی واژگونی ماهواره در میان اقیانوس آرام شد. این دومین باری است که راکت Taurus XL دچار دردسر فنی می شود.


نقص در ماهواره چینی ها

چینی ها نیز از شکستهای کیهانی سال 2011 بی بهره نبودند، زیرا ماهواره آزمایشی آنها نیز در 18 آگوست به شوند بروز چالش فنی نتوانست خود را به مدار زمین برساند. این ماهواره که SJ-11-04 نام داشت، به همراه راکت 2C پرتاب شد اما بروز چالش فنی از ورود این ماهواره به مدار زمین جلوگیری کرد. این شکست سومین شکست چینی ها در دوره ای هفت روزه بود.


سقوط محموله باری روسها

برنامه کیهانی روسیه در ماه آگوست با شکستهای دیگری مواجه شد، کپسول سایوز روسها در این ماه به سوی ایستگاه کیهانی پرتاب شد تا بخشی از تجهیزات مورد نیاز را به این ایستگاه ببرد، اما در بخش سوم پرتاب پیشران خاموش شد و کپسول به سوی زمین واژگون شد و در جایی در سیبری با زمین برخورد کرد. بعدها بروز نارسایی در ژنراتور گازی پیشران بخش سومشوند این ناکامی بیان شد.


گم شدن کاوشگر فوبوس-گرانت روسها

واپسین شکست بزرگ فضایی در سال 2011 باز هم از ان روسها ست، گمارش روسها به سوی ماه دورگرد فوبوس سیاره بهرام با هدف نمونه برداری از بزرگترین ماه دورگرد بهرام و بازگشت دوباره به زمین با شکست سختی روبرو شد.
این کاوشگر 14.5 تنی که در هشتم نوامبر پرتاب شده بود، نتوانست در هنگام ترک کردن مدار زمین پیشران هایش را روشن کرده و راهش را به سوی بهرام را آغاز کند. پس از هفته ها تلاش برای برقراری پیوند با این کاوشگر روسها بیان کردند فوبوس-گرانت شکست خورده است و اکنون انتظار می رود این کاوشگر که نخستین مدارگرد بهرام چینی ها را نیز به همراه دارد، در اغازین روزهای ماه ژانویه به زمین واژگون شود.


تلاش شد تا دراین نوشتار بیشتر از واژگان پارسی بکار برده شود.البته نوشتار نخست که از ان خبرگزری عصر ایران است تفاوت چندانی با نوشتار بالا ندارد و ارمان از اینکار بازگشت به فرهنگ وایین پارسیست.
بن پایه:عصر ایران

kermanshahy
13-10-2012, 01:20
درود بر ایران وایرانیان اریایی

برافراشته باد درفش سرفراز کاویانی

اشنایی کوتاهی با رکورد های کیهانی

http://www.jamejamonline.ir/Media/images/1391/06/15/100821819438.jpgحالا كه روزهاي پرهيجان المپيك2012 لندن را پشت سر گذاشتهايم و قهرمانان پرافتخار كشورمان به وطن بازگشتهاند، به نظر ميرسد بحث ركوردها و شكستن حد ثبت شده طاقت بشر براي انجام يك كار فوق بشري از رونق افتاده است.

اين شد كه ما در صفحه دانش روزنامه جامجم به فكر افتاديم تا شما را با دنياي جديدي از ركوردها آشنا كنيم.

بسياري از ما با نوآوريهاي ورزشي، فني و هنري آشنا هستيم و خيليها اينگونه ركوردها را دنبال ميكنند، اما خيلي كم در مورد نوآوريها يا ركوردهايي كه توسط فضانوردان بهجا گذاشته شده مطلب ميخوانيم.

كساني كه به عنوان فضانورد انتخاب ميشوند، معمولا حدود دو سال آموزش ميبينند و پس از آن، در گروه كيهاننوردان در انتظار سفر به فضا، تمرين و آموزشهاي عمومي را ادامه ميدهند.

زماني كه به تخصص آنان نياز شد، آموزش و تمرين خاص براي پرواز مورد نظر را آغاز ميكنند كه معمولا چند ماه طول ميكشد.


ركورد دوران انتظار


شايد كوتاهترين زمان بين انتخاب تا سفر به فضا متعلق باشد به دكتر باريس يگوروف و مهندس كنستانتين فئوكتيستف. آنها به ترتيب در ششم خرداد 1343 و بيست و دوم خرداد 1343 ‏انتخاب شدند و پس از تنها چند ماه آموزش، در بيست و يكم مهر 1343 با وسخد ـ 1 به فضا سفر كردند.

اما همه اينقدر خوش شانس نبودند. بعضي سالها تمرين كردند، آموزش ديدند و سرانجام از سفر به فضا باز ماندند، اما بعضيها هم آنقدر مقاومت به خرج دادند تا سرانجام به آرزويشان رسيدند. در بين اين افراد لئونيدكاديونوك ركورددار است.

او دوم شهريور 1355 به گروه كيهاننوردان شوروي سابق پيوست، اما تا زمان فروپاشي شوروي نتوانست به فضا سفر كند. پس از آن هم به سرزمين مادري خود ـ اكراين ـ رفت و تابعيت روسيه را قبول نكرد.

پس از بستن قرارداد همكاري بين اكراين و آمريكا در زمينههاي فضايي، به درخواست طرف اكرايني، كاديونوك سرانجام پس از 21 سال و سه ماه صبر، در 29 آبان 1376 با شاتل فضايي به مدار زمين سفر كرد. پرواز وي 16 شبانهروز طول كشيد.

در اين زمينه فضانورد آمريكايي، دانالد ليند با 19 سال و يك ماه صبر صاحب ركورد است.


ركورد تعداد سفر به فضا

تعدد پروازهاي فضايي در بين كيهاننوردان مختلف است. بعضي تنها يك بار به فضا سفر كردهاند و بعضي چند بار راهي فراسوي جو زمين شدهاند. اما فاصله بين دو پرواز يا نخستين سفر و آخرين آنها نيز اختلاف زيادي دارد.

جان گلن، كيهاننورد آمريكايي كه نخستين پرواز مداري آمريكا را سال 1340 به انجام رساند، سفر ديگري به فضا داشت كه سي و شش سال و هشت ماه بعد اتفاق افتاد! سفر اولي با ناو مركوري صورت گرفت و دومي در زماني كه گلن 77 سال داشت انجام شد كه نام او را به عنوان پيرترين فضانورد تاريخ نيز به ثبت رساند.

والري ريومين كيهاننورد روس كه هشتم فروردين 1352‏براي ماموريتهاي مداري انتخاب شد، نخستين سفرش به فضا سال 1356 و چهارمين و آخرين را سال 1377 ‏انجام داد كه بين اين دو، بيست سال و هشت ماه فاصله است.

جايگاه بعدي در اين زمينه به جو انگل تعلق دارد. اوسال 1345 به عنوان فضانورد انتخاب شد. نخستين سفرش را سال1360 با شاتل فضايي كلمبيا انجام داد و آخرين پرواز مداري خود را 20 سال و دو ماه بعد انجام داد. وي طي اين مدت پنج بار طعم سفر به فضا را چشيد.

جان يانگ، كيهاننورد نامدار كه با سفينههاي جميني، آپولو و شاتل شش بار به فضا سفر كرده است، نه تنها در مدار زمين، بلكه هم در مدار ماه گردش كرده (با آپولو ـ 10) و هم بر سطح اين كره (با آپولو ـ 16) گام نهاده است. بين نخستين ماموريت مداري او با جميني ـ 3 و آخرين پروازش 18 سال و هشت ماه فاصله است.

شايد در نگاه اول اين آمار چندان مهم جلوه نكند، اما اگر بدانيم كه اين افراد مجبور بودند چنين زماني طولاني رعايت رژيم غذايي خاص، ورزش مرتب همه روزه با زمانبندي ويژه براي نگاهداشتن موقعيت بدني در حد يك فضانورد را تحمل كنند و در كنار آن، تمرين و آموزشهاي طاقت فرسا انجام دهند، آن وقت به صبر و تحمل آنان آفرين ميفرستيم.

ركورد مدت اقامت در فضا

سفر گاگارين كه راه پرواز انسان به فضا را گشود، تنها يك ساعت و 48 دقيقه طول كشيد و در حقيقت يك دور گردش به گرد زمين بود. گرچه اين پرواز به لحاظ تاريخي از اهميت بالايي برخوردار است، اما از نظر علمي و فني اهميتي براي كار خود فضانورد محسوب نميشود، زيرا مدت پرواز آنقدر طولاني نبود كه تاثير سويي بر بدن فضانورد بگذارد و تمامي سامانه ناو بهطور خودكار عمل ميكرد اما طول مدت پرواز بتدريج اضافه شد و اقامتهاي چند روزه، چند هفتهاي و بالاخره چند ماهه در دستور كار قرار گرفت.

اين ماموريتها و زندگي در شرايط بيوزني در كنار آثار سوء، نياز به صبر و تحمل فوق العاده داشت. زندگي در محيطي بسته و محدود مسلما تحمل بالايي را ميطلبد، به همين دليل است كه كار فضانورداني مانند بيكوفسكي كه پنج روز در ناو كوچك وستك در مدار زمين به سر بردند، بدون آن كه بتوانند نيازهاي طبيعي بدن خود را به شكل عادي برآورده كنند، براي ما قابل تصور نيست.

در نظر بگيريد راننده يك خودروي معمولي پنج شبانهروز بدون اين كه اجازه داشته باشد از ماشين خود پياده شود در جادهاي بيانتها مجبور به سفر شود.

تا زمان استقرار ايستگاههاي فضايي، ركوردهايي كه در زمينه طول مدت اقامت در فضا به دست آمد، چنين بود. فضانورد همانطور كه با لباس فضايي دست و پاگير در صندلي ناو نشسته بود، بايد غذا ميخورد، آب مينوشيد و... .

با اين شرايط بود كه كوپر و كنراد در مرداد 1344 با ناو جميني ـ 5 هشت روز و بورمن و لاول در آذر 1344 حدود 14 شبانهروز با ناو جميني ـ 7 در مدار زمين زندگي كردند.

نيكلايف و سواستيانف در خرداد 1349 حدود 18 روز با سايوز ـ 9 در فضا زندگي كردند؛ البته بخش مداري سايوز براي اين اقامت طولاني مجهز شده بود و به همين دليل آنها كمي راحتتر بودند؛ لااقل ميتوانستند از توالت نصب شده در اين بخش استفاده كنند و نه مانند كيهاننوردان قبلي از پوشك!

سه كيهاننورد سايوز ـ 11 كه ناو خود را به ايستگاه فضايي ساليوت ـ 1 متصل كردند، از رفاه بيشتري برخوردار بودند و نسبت به بقيه ميتوان گفت در يك هتل اقامت داشتند. آنها كه در بازگشت به دليل نقص فني ناو كشته شدند، توانستند حدود 24 شبانهروز در فضا طاقت بياورند.

9 فضانورد آمريكايي كه در گروههاي سه نفره بين سالهاي 1352 و 1353 در ايستگاه فضايي اسكاي لب اقامت داشتند، طول مدت اقامت فضايي انسان را بتدريج تا 84 شبانهروز افزايش دادند.

حدود سه سال بعد و با استقرار ايستگاه فضايي ساليوت ـ 6 كه هم به حمام و توالت مجهز بود و هم با داشتن دو دريچه ورودي امكان تدارك و رساندن مواد مورد مصرف كيهاننوردان را داشت، طول مدت سفرهاي فضايي بالا و بالاتر رفت و به 184 شبانهروز رسيد.

كيهاننوردان مستقر در ايستگاه بعدي ساليوت، اين زمان را به 237 شبانهروز رساندند و فضانوردان مجتمع مداري مير آن را تا حد 366 روز افزايش دادند.

اما ركورد نهايي طول سفر فضايي به دكتر والري پالياكف تعلق دارد كه سفرش را در نوزدهم دي 1372 آغاز كرد و 438 شبانهروز بعد به زمين برگشت! اين يعني يك سال و دو ماه و سيزده روز اقامت در فضا!


ركورد قد و قواره فضانوردان

در پايان بد نيست بدانيد كه كوتاه قد ترين فضانورد جهان خانم نانسي كوريه، كيهاننورد آمريكايي تنها 150 سانتيمتر قد دارد و با اين قد و قواره تا به حال حدود هزار ساعت از عمرش را در فضا گذرانده است! ‏ وي نخستين سفرش را با فضاپيماي اينديور سال 1372 انجام داد.

ماموريتهاي بعدي او عبارتند از پرواز شماره 70 شاتل فضايي سال 1374 (بر عرشه كيهانپيماي ديسكاوري)، پرواز شماره 88 شاتل فضايي سال 1377 (بر عرشه كيهانپيماي اينديور)، پرواز شماره 109 شاتل فضايي سال 1381 (بر عرشه كيهانپيماي كلمبيا). كوريه دويست و نود و سومين فضانورد جهان، صد و هشتاد و ‏سومين فضانورد آمريكا بهشمار ميرود.

اما بلند قامتترين فضانورد جهان جيمز ودربي است. اين كيهاننورد آمريكايي 193 سانتيمتر قد دارد. او متولد هفتم آذر 1331 است وسال 1363 به عنوان فضانورد انتخاب شد. او مجموعا 66 روز و ده ساعت و 23 دقيقه از زندگي خود را در مدار زمين گذرانده است. جيمز ودربي كه عنوان دويست و بيست و سومين فضانورد جهان و صد و سي و چهارمين فضانورد آمريكا را دارد، در دي 1383 از فضانــــوردي كناره گيري كرد.




http://www.jamejamonline.ir/Media/images/1391/06/15/100821819355.jpg
رکورد​ داران فضا


بن پایه
نخست:سيروس برزو - جام​جم
برداشت من:MIGNA.IR

antheus
15-07-2013, 22:59
درود بر ایران و ایرانیان آریایی

برافراشته باد درفش سرفراز کاویانی








لایحه تأسیس پارک ملی در محل فرود آپولو بر روی ماه، تسلیم کنگره امریکا شد.

به گزارش ایسنا، این لایحه که «میراث فرود آپولو بر روی ماه» نام گرفته، هشتم جولای توسط دونا ادوارد و ادی برنایس جانسون از اعضای جمهوریخواه تسلیم گنگره شد.

لایحه مزبور به «کمیته علم، فضا و فناوری» و همچنین کمیته مسؤول منابع طبیعی مجلس ارجاع داده شد.

ارائهکنندگان لایحه با تکیه بر این عقیده که برنامه آپولو در ماه یکی از بزرگترین دستاوردهای تاریخ امریکا به شمار میرود،اعلام کردهاند که چون شرکتهای تجاری و ملل خارجی به توانایی فرود بر روی ماه دست یافتهاند، اکنون حفاظت از محلهای فرود آپولو بر روی این قمر ضروری به نظر میرسد.

آنها همچنین تاکید دارند که ایجاد چنین پارکی در ماه،محافظت از مکانهای فرود آپولو را بسط داده و شناخت و درک عمومی بیشتری را برای این دستاورد منحصربهفرد ارائه میدهد.

در این لایحه، "مکانهای فرود آپولو بر روی ماه" به تمامی نواحی اشاره دارد که فضانوردان و ابزار مرتبط با برنامه آپولو بین سالهای 1969 و 1972 با سطح ماه تماس داشتهاند.







تابناک

sajjad_sd2000
08-11-2014, 12:16
5 حادثه مهم در تاریخ فضانوردی (http://www.asriran.com/fa/news/364562/5-%D8%AD%D8%A7%D8%AF%D8%AB%D9%87-%D9%85%D9%87%D9%85-%D8%AF%D8%B1-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE-%D9%81%D8%B6%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%B1%D8%AF%DB%8C)
سفر فضایی کسب و کاری پر خطر با ریسک بالا محسوب می شود. به رغم پیشرفت های فناوری و اکتشافات بیشتر، بروز حوادث همچنان اجتناب ناپذیر به نظر می رسند.
عصرایران؛ محمد مهدی حیدرپور (http://www.asriran.com/) - اخیرا دو سانحه فضایی در کانون توجه جهانی قرار گرفته است. سفینه فضایی شرکت ویرجین که قرار است حوزه ای جدید به نام گردشگری فضایی را شکل دهد طی یکی از پروازهای آزمایشی خود دچار سانحه شد و در بیابان موهاوی سقوط کرد. طی این حادثه یکی از خلبانان این سفینه فضایی جان خود را از دست داد و خلبان دیگر نیز به شدت مجروح شده است. از سوی دیگر، یک راکت بدون سرنشین که وظیفه حمل بار به ایستگاه فضایی بین المللی را بر عهده داشت چند ثانیه پس از پرتاب در هوا منفجر شد.
به گزارش "گروه علم و فناوری" عصرایران، سفر فضایی کسب و کاری پر خطر با ریسک بالا محسوب می شود. به رغم پیشرفت های فناوری و اکتشافات بیشتر، بروز حوادث همچنان اجتناب ناپذیر به نظر می رسند. فضاپیما دارای سیستم هایی فوق العاده پیچیده است و جنبه های بی شماری باید در نظر گرفته شوند تا پرتاب و در صورت نیاز فرودی موفقیت آمیز صورت بگیرد. متاسفانه سیر تحول و پیشرفت سفر فضایی حوادث تلخی را در تاریخ خود ثبت کرده که برخی از آنها با تلفات جانی نیز همراه بوده اند. در ادامه پنج حادثه کلیدی در این بخش را معرفی می کنیم.
واسخود 2 - نوزدهم مارس 1965
نقص تجهیزات هنگام بازگشت به زمین

http://cdn.asriran.com/files/fa/news/1393/8/16/401191_908.jpgماموریت واسخود 2 شامل نخستین راهپیمایی فضایی موفق در تاریخ محسوب می شود. این فضاپیما دارای دو سرنشین به نام های پاول بلیایف و الکسی لئونوف بود. لئونوف نخستین فضانوردی بود که فضاپیما را ترک کرد و راهپیمایی فضایی 12 دقیقه ای را انجام داد. اما در زمان بازگشت فضاپیما به زمین نقص در سیستم فرود خودکار موجب شد تا خلبانان هدایت فضاپیما را بر عهده گرفته و در منطقه ای جنگلی در فاصله 300 کیلومتری از منطقه فرود اصلی به زمین برسند. خوشبختانه بلیایف و لئونوف جان سالم به در بردند اما عملیات نجات آنها یک شب به طول انجامید.
سایوز 1 - بیست و چهارم آوریل 1967
نقص چتر فرود هنگام بازگشت به زمین

http://cdn.asriran.com/files/fa/news/1393/8/16/401192_401.jpgسایوز 1 حامل ولادمیر کاماروف به عنوان فضانورد بود. متاسفانه در زمان بازگشت نه چتر اصلی و نه چتر کمکی فضاپیما باز نشد که این مساله به مرگ کاماروف منجر شد. در حقیقت مرگ وی به واسطه نقص های متعدد سیستمی رخ داد که در آزمایش های صورت گرفته توسط مهندسان گزارش شده اما مقامات شوروی سابق آن را نادیده گرفته بودند. افزون بر نقص چتر نجات مشکلات دیگری مانند خرابی پنل خورشیدی نیز وجود داشت. این تراژدی موجب شد تا پرتاب فضاپیماهای سایوز 2 و سایوز 3 با 18 ماه تاخیر صورت بگیرد اما بهبود در برنامه فضایی روس ها را به همراه داشت.
سایوز 11 - سی ام ژوئن 1971
کاهش فشار هوا در کپسول حامل خدمه هنگام بازگشت به زمین

http://cdn.asriran.com/files/fa/news/1393/8/16/401193_176.jpgماموریت سایوز 11 به صورتی تراژیک پایان یافت زیرا کپسول حامل خدمه در بازگشت به زمین دچار کاهش فشار شده که نتیجه ای جز خفه شدن و مرگ سه فضانورد آن به همراه نداشت. عامل این حادثه باز ماندن دریچه تهویه تنفس هنگام بازگشت و خروج اکسیژن از کپسول بود. خدمه سایوز 11 در آن زمان لباس فضایی به تن نداشتند. پس از این حادثه، فضاپیمای سایوز بازطراحی شد تا فضانواردان امکان پوشیدن لباس فضایی هنگام پرتات و فرود را داشته باشند.
شاتل فضایی چلنجر - بیست و هشتم ژانویه 1986
نقص مکانیکی هنگام پرتاب

http://cdn.asriran.com/files/fa/news/1393/8/16/401194_132.jpgبا آغاز اوج گیری شاتل فضایی چلنجر و تنها پس از 73 ثانیه یکی از تراژدی های تاریخ فضانوردی شکل گرفت. هفت فضانورد این شاتل به واسطه انفجار آن جان خود را از دست دادند. نقص در حلقه چنبری (O-Ring) عامل انفجار گزارش شد. تحقیقات صورت گرفته نشان داد ناسا هشدار مهندسان درباره خطرآفرین بودن استفاده از حلقه چنبری در دمای پایین صبحگاهی زمان پرتاب را نادیده گرفته است.

http://cdn.asriran.com/files/fa/news/1393/8/16/401195_378.jpgشاتل فضایی کلمبیا - اول فوریه 2003
انفجار هنگام بازگشت به زمین

http://cdn.asriran.com/files/fa/news/1393/8/16/401196_653.jpgشاتل فضایی کلمبیا هنگام بازگشت به مرکز فضایی کندی به ناگاه از هم پاشید و بار دیگر هفت سرنشین این فضاپیما جان خود را از دست دادند. این حادثه غم انگیز به واسطه کنده شدن یک تکه فوم عایق و برخورد با بال چپ شاتل شکل گرفت. آسیب وارده اجازه نفوذ گازهای داغ به داخل شاتل و تخریب ساختار داخلی بال هنگام بازگشت به زمین را داد و در نهایت انفجار شاتل کلمبیا را موجب شد.

http://cdn.asriran.com/files/fa/news/1393/8/16/401197_790.jpg